O Valedor do Pobo diríxese por terceira vez ao Concello de Pontedeume para que responda sobre a intención de instalar cámaras

O Valedor de Pobo vén de dirixirse, por terceira vez nos últimos seis meses, ao Concello de Pontedeume para demandar que responda ás preguntas formuladas polo Movemento polos Dereitos Civís a respecto das intencións de instalar videocámaras en varios puntos do municipio. O MpDC tivo que presentar unha queixa diante do Valedor, xa que a institución local ignorou os escritos remitidos pola asociación.

O MpDC dirixírase ao Concello hai uns meses, logo de ter coñecemento, a través da prensa, das intencións da entidade local de instalar dispositivos de videovixilancia en varios puntos do municipio e asegurar que noutras Autonomías e países de Europa as cámaras “están funcionando”. O MpDC remitu entón un escrito ao Concello instándoo a que se abstivese de instalar cámaras sen cumprir cos requisitos esixidos pola normativa vixente (respecto ao principio de proporcionalidade, autorización da Delegación do Goberno, informe favorábel da Comisión de Garantías, etc.), tal e como ten acontecido noutros Concellos do País.

Así mesmo, dende a asociación para a defensa dos dereitos civís pedíuselle ao Concello que aclarase onde constatou que as cámaras instaladas noutros países de Europa e no Estado funcionan, pois esta presunción entra en completa contradición coa realidade reflectida polos diferentes estudos internacionais sobre a efectividade da videovixilancia, nos que se afirma que os dispositivos non teñen case efecto disuasorio. E, de feito, no caso do estudo realizado pola universidade de Málaga só se constatou unha unha diminución do 1,9% dos actos vandálicos e /ou delituosos e, sorprendentemente, que se roubaban máis vehículos.

A experiencia do MpDC di que as cámaras resultaron de moi dubidosa utilidade noutras cidades e concellos galegos, e no caso da prevención dos actos vandálicos (xustificación aducida polo Concello para a instalación dos dispositivos), as cámaras servirían como moito para identificar aos culpables, mais de ningún xeito para evitar o roubo ou os estragos; é sinxelo ocultar o rostro para evitar unha cámara, pero esa mesma cámara recolle día a día a vida diaria de cantos pasan pola zona, invadindo a súa intimidade e os seus dereitos.