O MpDC na prensa: El Ideal Gallego: El TSXG mantiene de forma provisional la videovigilancia de la estación de autobuses

De forma provisional, el Tribunal Superior de Xustiza de Galicia ha resuelto permitir que las cámaras de seguridad de la estación de autobuses continúen grabando a los viajeros. Una sentencia de la sala de lo contencioso administrativo acaba de desestimar el recurso por el que el Movemento polos Dereitos Civís solicitó que se suspendiera de forma cautelar el servicio de videovigilancia , en tanto que no se resuelve, también por vía judicial, su recurso en contra de la autorización de esas cámaras, que otorgó la Delegación del Gobierno en febrero de 2007. La plataforma ciudadana se amparaba, para solicitar esa suspensión, en la pérdida de garantías del derecho al honor, a la intimidad y a la propia imagen que, alegaban, suponen los dispositivos, y que contravendría lo dispuesto en el artículo 18 de la Constitución. También, en una supuesta “posición procesal privilegiada” de la administración, al estar resolviendo el juzgado en su favor –por permitir la vigilancia– pese a que ésta no ha demostrado que las grabaciones no atentan contra la intimidad y el honor.

“Excepción” > La liga cívica impugnó hace tres años la resolución que permitía el sistema de grabación en la estación de buses, pero, hasta la fecha, los juzgados de lo contencioso administrativo han rechazado sus recursos en contra de esta decisión. Con estos precedentes, la última sentencia del TSXG a este respecto recuerda que las medidas cautelares –como son la interrupción de las grabaciones mientras no se resuelve sobre el futuro de las cámaras en el juzgado– son una “excepción” que sólo se acuerda de forma “provisional” y que se establecen “para garantizar la efectividad de la sentencia que en su día pueda recaer en el proceso principal”.
En este caso, señala la sentencia del TSXG que el Movemento polos Dereitos Civís no ha demostrado que las cámaras hayan causado perjuicios, sino únicamente pronostica, de forma vaga y genérica, un daño en los derechos e intereses de los ciudadanos en general. En consonancia, establece mantener en uso la vigilancia en tanto que el juzgado que tramita el procedimiento –o, en una instancia posterior, el propio TSXG– en su contra no tenga una respuesta definitiva al conflicto.

No en el Fórum > Si en este caso, las pretensiones de la plataforma de derechos civiles en contra de las cámaras no obtienen el respaldo de los tribunales no ésta una postura inamovible. En febrero de este año, la misma sala de lo contencioso administrativo denegaba la solicitud del Ayuntamiento para instalar este tipo de sistemas de vigilancia en el Fórum Metropolitano.
En aquella ocasión, el TSXG apelaba al principio de proporcionalidad, que supone ponderar la finalidad pretendida –la seguridad del recinto municipal contra destrozos o incursiones– y la posible afectación del derecho al honor y la intimidad para resolver. Según estableció en aquel entonces el tribunal de la sección segunda, el control contra actos vandálicos resulta insuficiente si se opone a la garantía de “los derechos fundamentales y libertades públicas de los ciudadanos”.
En este sentido, aquella resolución judicial declaraba que en edificios e instalaciones públicas, la videovigilancia “sólo podrá emplearse cuando resulte adecuado en una situación concreta (...) y de intervención mínima”. Eso sucede únicamente, según explicitaba la sentencia, en los supuestos en que existe “un razonable riesgo para la seguridad ciudadana”.
Según el devenir del contencioso en el ámbito de la estación de autobuses, todo parece indicar que el juzgado que lo estudia validará la utilización de este sistema de control, dado que ya ha denegado al Movemento polos Dereitos Civís la interposición de un recurso extraordinario contra su autorización.

El TSXG mantiene de forma provisional la videovigilancia de la estación de autobuses

ler o resto do texto

A videovixiancia apenas disminue um 1,9% a delincuencia e a despraza a zonas conlindantes

·         O MpDC participou na mesa rendonda do seminario onde se presentou os resultados do estudo realizado polo Instituto Andaluza Universitario de Criminoloxía e destacou a búsqueda da sensación subxectiva de seguridade

·         As conclusión do estudo, que durou tres anos, revelan que os datos policiais amosn unha reducción de delitos do 1,9% e que a percepción dos cidadáns é que baixou un 3,6%

·         Tamén a Axencia Catalana de Protección de Datos considera que a videovixiancia apenas despraza o delictos as zonas conlidantes

Os resultados se suman aos doutros estudos realizados no 2002 (UK e USA), 2005 (UK e USA) e 2009 (UK, USA, Suecia, Canadá) e que tamén amosan moi escasos resultados coa utilización das cámaras de videovixiancia para reducir a delincuencia.  No estudo do 2009 valorouse a efectivades doutros métodos como a iluminación das ruas ou un diseño viario que dificulte a fuxida, así como a utilización de mobiliario urbano para evitar a delincuencia como métodos máis eficaces.

Tamén se constatou que un maior número de cámaras aumenta a efectividade destes dispositivos, nembargante lembrouse que en Londres hai 500000 cámaras e apenas serviron para resolver un 3% dos delitos nesta cidade, motivo polo que o novo goberno liberal inglés incluso prometeu disminuir as cámaras de videovixiancia.

O estudo buscaba comprobar tres hipótesis: que as cámaras non son eficientes para reducir a delincuencia, produce un desprazamento da delincuencia e crea sensación de seguridade. Das tres hipóteses confirmáronse as dúas primeiras e non se puido comprobar a últimas. As cámaras non crearon unha sensación de seguridade e os comerciantes seguían pedindo máis na mesmas rúas onde xá estaban instaladas.

Non se produciu un incremento dos número de delictos esclarecidos nas rúas con videocámaras  segundo estádisticas policiais e confírmouse que as cámaras non impiden os delictos graves como as agresións , aumentandos os furtos e roubos con violencia.

A sensación subxectiva de seguridade.

O MpDC chamou a atención sobre a búsqueda da sensación subxectiva de seguridade por parte dos responsables de seguridade. Lembrou que a Policía Nacional en Lugo afirmou que as cámaras son úteis porque crean esta sensación; algo moi disitinto á seguridade real e que crea un efecto placebo na cidadanía. Mesmo recriminou a video promocional, presentado pola Oficial Xefe da Área operativa de comunicación do CISEM de Madrid, sobre as cámaras de videovixiancia na Rúa Montera de Madrid, onde un comerciante e a propia polícia local afirmaban que a delincuencia baixara notablemente cando a Oficial Xefe afirmara, minutos antes, que a zona non era especialmente conflictiva. José Luis Ripolléz, catedrático encargado do estudo, tamén chamou a atención a estas campañas de Markenting que non están sustentados en datos obxectivo como recoñecera a propia oficial minutos antes.

Renato Núñez, portavoz do MpDC, tamén lembrou, como tamén se recolle na Introducción do estudo, que as cámaras de videovixiancia están limitadas "ao manexo da delincuencia ou de infraccións administrativa de certa entidade, sem que deba ampliarse a meras conductas desordenadas ou asociais" pois, como afirma o Consello Xeral do Poder Xudicial, a "súa utilización non é inócua fronte a dereitos fundamentais da cidadania". José Luis Ripollez engadión que a Lei 4/97 non permite a instalación de cámaras para a persecucion de delito e si para a súa prevención.

Agencia Española de Protección de Datos

Renato Núñez tamén puxo en coñecemento do Seminario e do ponente Andrés Calvo Medina (Inspector Coordinador da Área de Videovixiancia da Axencia de Protección de Datos) o mal funcionamento deste organismo, entregando integramente o expediente sobre as cámaras de videovixiancia do Correo Gallego en man, e a desproporcionalidade de cámaras instaladas por Caixa Galicia nas rúas do noso país  e o feito de que as administracións non poidan ser sancionadas pola AGPD, algo que limita a súa efectividade.

Andrés Calvo Medina tamén deu a coñecer vários casos preocupanes como empresas privadas con cámaras na rúa capaces de identificar aunha persoa a 1 km de distancia, ou cámaras públicas que poden realizar estadísticas sobre persoas que entran en edifícios públicos ou cantas persoas de cada raza entra nun edificio.

Dirección da Universidade de Málaga: www.uma.es/criminologia 

renato núñez 610858850

ler o resto do texto

O MpDC na prensa - La Opinión de A Coruña: El Superior ordena mantener las cámaras en la estación de autobuses

El tribunal rechaza el recurso del Movemento polos Dereitos Civís para que prohíba la videovigilancia hasta que los juzgados emitan una sentencia

TANIA SUÁREZ | A CORUÑA Las cámaras que el Ayuntamiento instaló en el interior de la estación de autobuses funcionarán hasta que los Juzgados se pronuncien al respecto. El Movemento polos Dereitos Civís interpuso un recurso en el que exigía al Tribunal Superior de Xustiza de Galicia que ordenase la retirada de la vigilancia hasta que hubiese una sentencia al respecto, es decir, que decretase el fin de las grabaciones como medida cautelar hasta que los juzgados se pronuncien sobre su legalidad.

http://www.laopinioncoruna.es/coruna/2010/06/26/superior-ordena-mantener-camaras-estacion-autobuses/397075.html

El alto tribunal gallego, sin embargo, desestimó el recurso porque considera que la utilización de las cámaras no generará "situaciones irreversibles o perjuicios irreparables". Los jueces subrayan en el fallo que nada impediría "que la eventual sentencia se ejecutase en caso de que se dictase sentencia estimatoria".

El Movemento polos Dereitos Civís argumenta que las cámaras atentan contra "los derechos al honor, a la intimidad y a la imagen". El colectivo denunció la instalación de la videovigilancia porque recibió quejas de algunos ciudadanos que consideran que es innecesaria. El Superior, no obstante, se negó a adoptar la medida cautelar de prohibir las cámaras. "La entidad no prueba que se le hayan causado perjuicios en sus derechos e intereses, sino, a lo sumo, se ha alegado que pueden resultar afectados los derechos e intereses de todos los ciudadanos en general, cuya defensa se irroga, por lo que tampoco por esta vía puede prosperar la petición", argumenta el alto órgano judicial gallego.

El 19 de octubre de 2006, la Delegación del Gobierno informó al movimiento pro derechos civiles de que, hasta aquel momento, el Ayuntamiento no le había presentado "expediente de autorización de videocámaras". Un año antes el Gobierno local había sacado a concurso la instalación de los sistemas de videovigilancia en la estación de autobuses. Las cámaras controlan el acceso a la terminal y las oficinas desde el exterior, los despachos de billetes y la entrada a las plataformas de salida y llegada de los autocares.

Los jueces aún no se han pronunciado sobre la legalidad de las cámaras, pero seguirán funcionando hasta que resuelvan el caso. La última sentencia relativa a la videovigilancia que emitió el Tribunal Superior de Xustiza de Galicia data de principios del mes de marzo. En ella prohíbe al Ayuntamiento la instalación de cámaras en el Fórum Metropolitano porque considera que el edificio no corre riesgo de sufrir actos vandálicos.

ler o resto do texto

O MpDC participa nun serminario en Malaga sobre videovixiancia organizado pola Facultade de Dereito

· O seminairo titúlase "La eficacia de las cámaras de
videoviigilancia para reducir la delincuencia callejera"

· Impulsadoo polo Instituto Andaluz interuniversitario de
Criminoloxía.

Neste venres o portavoz do MpDC, Renato Nüñez, participará nun seminario
organizado pola Universidade de Málga que analizará o resultado de tres anos
de evaluación da eficácia da videovixianca nas vias públicas.

Na mesa redonda na que intervirá o MpDC, e cuxo tema é ¿So
realmente necesarias as cámaras de videovixiancia para reducir a
delincuencia? Participarán:

· O Concellal de Comercio do Concello de MálagaUn membro da Garda
urbana de Badalona

· O Inspector Xefe responsable da Comisaría do Distrito Centro de
Málga

· A Oficial Xefe da Área operativa de comunicóns do Concello de
Madrid

Renato Núñez lamenta que estudos deste tipo, serios e o obxectivos, se
realicen fora de Galiza. Lembra que soamente o Concello de Vigo recibiu unha
vez ao MpDC para falar sobre videovixiancia e que nunca foron convidados a
ningunha das conferencias sobre videovixiancia que se veñen realizando en
Galiza. Afirma que "a diferencia deste seminario, na Galiza só se realizan
conferencias para reforzar as bondades da videovixiancia pero cuidándose de
que non exista ningunha voz crítica que invalides os posicionamentos afins.

O MpDC aproveitará para reunirse co Coordinador da Área de Videovixiancia
da Axencia Española de Protección de Datos para chamar a atención sobre as
cámaras de "El Correo Gallego". Estas cámaras toman imaxes da rúa e Correo
TV incluso subiu un vídeo en Youtube. Nembargante a AGPD considera que non
está demostrado que as cámras enfoquen á rúa.

ler o resto do texto

MpDC na Prensa: La Voz de Galicia: Preguntan por el estado de los pisos de Salgueiriños

El Movemento polos Dereitos Civís le pide al Valedor que movilice a los organismos pertinentes «e estes informen do estado no que se atopa» el procedimiento relacionado con las viviendas de promoción pública de Salgueiriños.

El portavoz del colectivo, Renato Núñez, denuncia falta de transparencia y publicidad, al tiempo que recoge quejas sobre desperfectos. También destaca que, más de dos años después de acabada la promoción, los adjudicatarios no saben cuándo podrán entrar a vivir.

Preguntan por el estado de los pisos de Salgueiriños

ler o resto do texto

Dereitos Civís diríxse ao Valedor pola inexistencia de información sobre as vivendas de Salgueiriños

O MpDC vén de enviar un escrito ao Valedor do Pobo polo acontecido coas vivendas de Salgueiriños para que mobilice os organismos pertinentes e estes informen do estado no que se atopa o presente procedemento e proceda a practicar un recordatorio de deberes legais, debido á escuridade e falta de transparencia e publicidade que existe no curso de mesmo. Ademais, solicita á Comisión Provincial de Vivenda que teña por presentado escrito e informe temén do estado no que se atopa o presente procedemento.

No ano 2003 comezou o expediente para iniciar a construción do bloque de vivendas de promoción pública de Salgueiriños. En setembro de 2006 abriuse o proceso de presentación de solicitudes no Concello de Santiago. En decembro de 2009 publicouse a lista definitiva de adxudicatarios de ditas viviendas entre as que aparecía a afectada -que contactou co MpDC para pólo en coñecemento do caso- correspondéndolle a esta o expediente nº 26.

Debido ao tempo de espera desde que as vivendas foron rematadas ata que se cerre o proceso, no bloque obsérvanse algúns desperfectos, especialmente aparatos de porteiros automáticos, que por certo só foron detectados por certos propietarios, pois ata o de agora nunca se lle deixou ver o inmoble á recorrente.

Dito sexa de paso, as vivendas foron rematadas fai mais de dous anos e intentado en numerosas ocasións obter información da situación na que se atopa o proceso, non existe ningún tipo de organismo que informe do estado no que se atopa o proceso, existindo unha lentitude fóra do normal en todo o procedemento, o que provoca unha excesiva desesperación, causando enormes prexuízos a economía da solicitante.

ler o resto do texto

O MpDC resume para a Xustiza os couces de Fredi Bea contra a Lei e o Club Piragüismo Ogrobe

O Movemento polos Dereitos Civís vén de presentar no Xulgado do Contencioso Administrativo 1 de Pontevedra as conclusións do caso “Club Piragüismo Ogrobe” para que dite sentenza pola que se acorde a estimación íntegra da demanda con imposición de costas á parte demandada.
Desde a súa solicitude de inscrición no Redim, o Club Piragüismo Ogrobe cumpriu en todo momento cos requirimentos da Administración, tal e como se pode comprobar no expediente administrativo.

Despois de unha serie de trabas, non é ata o 11 de marzo de 1997 cando o Concello acorda incluír no REDIM ó Club Piragüismo Ogrobe. En marzo de 1998 o Club Piragüismo Ogrobe novamente solicita a inscrición no REDIM.

Igualmente en marzo de 1999, o recorrente novamente solicita a renovación no REDIM, ó cal lle adxunta documentación, e pon de manifesto a desconformidade no reparto de axudas, non concedéndolle ningunha ó Club Piragüismo Ogrobe.

O Concello do Grove tiña unha actitude totalmente pasiva no funcionamento do REDIM, tal e como era coñecido pola cidadanía, e tal e como se corrobora cunha noticia publicada no diario La Voz de Galicia onde se recoñece que a partir de esa data o Goberno Local enviou unha serie de misivas ás asociación para que puxeran ó día a documentación. esixindo documentación que nada tiña que ver co disposto na lexislación vixente, tal e como se pode comprobar en dita nota de prensa e como así era coñecido publicamente sendo denunciando tamén polos grupos da oposición política.
Non hai que esquecer que Don Alfredo Brea, concelleiro de Deportes do Concello de O Grove, foi ata fai moi pouco presidente do Club Breogán, de aí o trato discriminatorio con respecto ó resto dos Clubes. Recentemente foi nomeado presidente da Federación Galega de Piragüismo.
Na actualidade esta Administración Local esíxelle só ao Club Piragüismo Ogrobe a presentación de “os Estatutos da Entidade” e “Memoria de actividades e actos realizados, número de socios e modificacións producidas na composición da xunta desde o ano 1999”, cando non se lle requiriu a ningunha outra Asociación inscrita no REDIM, e sen estar amparada en ningún precepto legal, tal e como resulta da normativa legal aplicable ao efecto.

Mala fe, persecución e abuso de superioridade

Interesa destacar que igualmente, foron devoltas recentemente cinco licenzas deportivas do Club Piragüismo Ogrobe, pertencentes a menores impedíndoselle que conten co correspondente seguro deportivo, alegando escusas ou cando menos cuestións de ínfimo interese ou cando menos forzar a que o Club Piragüismo Ogrobe se fusione co Breogán, como así consta que é a intención de Don Alfredo Bea.
A idea de Alfredo Brea era a fusión dos Clubes de Piragüismo O Grove, intentándoo tamén levalo a cabo co Club Piragüismo Ogrobe, tal e como consta na nota de prensa que se publicou no Diario de Arousa.
O recorrente denunciou en varias ocasións a enemistade manifesta de Don José Alfredo Bea cara o Club Piragüismo Ogrobe, o cal o alcalde do Grove obviou en tódalas ocasións, por pertencer ao mesmo equipo de Goberno.
A maior abundamento hai que salientar que o Concello do Grove pretende que o recorrente non pertenza ao Consello Local do Deporte, non notificándolle ningunha convocatoria de dito Consello, incumprindo tamén o disposto no artigo 7 do Regulamento do Consello Local do Deporte do Grove.
Sen embargo como podemos comprobar coa documentación que acompañamos, eses datos non son así e non son máis que escusas vanas sen sentido e abusos de poder e da autoridade, cunha clara intención de desbancar a este Clube.
No mes de Agosto de 2009, membros do Club Piragüismo Ogrobe mentres se atopaban dentro do pavillón de deportes náuticos de O Grove, o Conserxe sen motivos de ningún tipo infórmalles que ten orde de que retiren as piraguas das instalacións e o resto de material, ameazando de que de non facelo procedería el a facelo pola súa conta e a poñer todo na rúa, así como substituiría o bombín da pechadura, da cal este Club ten chave dende 1998, todo elo ordenado polo Concelleiro de Deportes Alfredo Bea García.

O Club Piragüismo Ogrobe ten no pavillón de deportes náuticos de O Grove, no espazo que ten asignado o Club Piragüismo Ogrobe, material consistente en piraguas, palas (remos), ferramenta para o seu mantemento, cabaletes para apoiar as piraguas, chalecos e material de ximnasio.

Estes feitos obxecto da presente denuncia lévanse a cabo sen resolverse o procedemento administrativo que hai en curso en relación coa expulsión do REDIM e coa recusación do Concellal de Deportes Alfredo Bea García, quen afirmou que el era o concellal de deportes e tiña potestade para expulsar das instalacións municipais cando e a quen lle dera a gana.

No momento no que se procede a dar de baixa no Redim ó recorrente, aínda están en marcha varios procedementos administrativos sen resolver, e dun xeito ilexítimo e ilegal o Concello de O Grove está procedendo a expulsión das instalacións municipais ao Club Piragüismo Ogrobe, sen resolver os recursos presentados por este Club, nin notificou acto algún que serva de título para proceder a expulsión de ditas instalacións.

Prexuízos causados aos membros do Club Piragüismo Ogrobe

A raíz da expulsión ós membros do Club Piragüismo Ogrobe víronse obrigados a transportar diariamente as embarcacións nos vehículos xerando unha situación de incertidume para os deportistas e de tensión nos adestramentos. Trátase de deportistas considerados de "alto nivel”, que deben gozar de especial protección por parte da Administración, concretamente Amaia Osaba, Tono Campos e Rubén Paz, piragüistas relevantes a nivel internacional, con medallas en Campionatos de Europa e Campionatos do Mundo (circunstancia coñecida sobradamente polo Concello porque se lle comunicou por escrito e no caso de Tono Campos incluso foi galardoado polo Concello e por Alfredo Bea en varias ocasións en recoñecemento aos seus resultados deportivos .

Estes deportistas viron mermada a súa preparación para participar nun campionato do mundo no mes de setembro, circunstancia tamén coñecida por Alfredo Bea, pola súa condición de presidente do Comité Técnico da Federación Española de Piragüismo.

En todo caso, á vista da documentación aportada co presente escrito, queda claro, que o funcionario encargado do Pavillón de Deportes Náuticos,minte no escrito que asinou onde non inclúe o Club Piragüismo Ogrobe entre os que él di que son os que realizan actividades no Pavillón de Deportes Náuticos; pois como podemos comprobar o Club Piragüismo Ogrobe é unha entidade con actividade, o que mostra unha vez máis o desexo de dita Administración Local de expulsar das instalacións municipais a toda costa ó recorrente, como tamén se pode comprobar na indecisión na documentación que pretende esixir, con tal de dar de baixa no REDIM a dito Club.

Como se pode comprobar na carta enviada por parte do Club Piragüismo Ogrobe ó Alcalde de dito Concello,mostra as duras declaracións do Concelleiro de Deportes, e o claro intento de que só sexa o Club Breogán quen empregue as instalacións municipais.

Na actualidade esta Administración Local esíxelle só ó Club Piragüismo Ogrobe a presentación de “os Estatutos da Entidade” e “Memoria de actividades e actos realizados, número de socios e modificacións producidas na composición da xunta desde o ano 1999”, cando non se lle requiriu a ningunha outra Asociación inscrita no REDIM, e sen estar amparada en ningún precepto legal, tal e como resulta da normativa legal aplicable ó efecto.
Por outra banda, só se procedeu a dar de baixa no Redim ó Club Piragüismo Ogrobe, cando o resto das entidades inscritas no Redim tampouco presentaran documentación durante ese período o que demostra a mal fe do Concello do Grove cara o Club Piragüismo Ogrobe.
A maior abundamento, sinalar que o Club Piragüismo Ogrobe figura inscrito ininterrompidamente no REDIM dende o 7 de marzo de 1997 realizando os trámites anuais que cada administración esixiu para a renovación anual da inscrición do Club Piragüismo Ogrobe no REDIM (memorias anuais das actividades realizadas, certificados dos números de socios e relación dos membros da xunta directiva cando se houbo cambios da mesma).
É importante traer a colación que en data 13 de abril de 2009, o Concello de Grove expulsa das súas instalacións por falta de utilización habitual ó Club Piragüismo Ogrobe (folio 86 do expediente), e non é ata o 7 de maio de 2009 cando na Xunta de Goberno Local se acorda inxustamente dar de baixa no Redim ó recorrente.
Ademais o feito de estar inscritos no Redim conleva a utilización dos servizos municipais, polo tanto, en data 13 de abril de 2009, o recorrente aínda se atoparía no peor dos casos inscrito en dito Rexistro municipal, non cumpríndose o procedemento establecido a tal efecto.
É de aplicación a doutrina de vulneración do principio de legalidade, vulneración do principio de obxectividade e abuso de poder, vulneración do principio de boa fe, vulneración do principio de igualdade ante a lei, vulneración do principio de seguridade xurídica, vulneración do principio de obxectividade, vulneración do principio de publicidade e transparencia,vulneración do principio dos propios actos,doutrina de vía de feito na que incorre a Administración demandada,

ler o resto do texto

Ao MpDC preocúpalle o uso que se lles puido ter dado ás cámaras de Lugo

O Movemento polos Dereitos Civís pregúntase polo uso que se lle puido ter aos dispositivos de video vixilancia da cidade no que respecta á operación Carioca. Tendo en conta que é unha operación policial dirixida polo Estado e comandada polas forzas e corpos de seguridade, o MpDC sospeita que as cámaras puideran ter sido empregadas na dita operación.

Ben como elementos de seguimento das mozas, para as identificar ou como rexistro de imaxes das mesmas sospeita Dereitos Civís que estes artefactos puideran ser usados. Se iso ter acontecido, tanto o Concello como a Delegación do Goberno, como os propios corpos policiais como o Ministerio correspondente incorrerían nun grave delito contra os dereitos das persoas.

A pesar da ilegalidade das cámaras instaladas, -feito acreditado por esta asociación en máis dunha ocasión- nin a Delegación nin o Concello proceden á súa retirada. Estes dispositivos funcionan sen ningún tipo de autorización e vulneran, segundo lexislación vixente, o dereito á imaxe e ao honor das e dos lugueses.

Neste caso non entran só os dereitos dos e das cidadáns desa urbe, senón que mozas que se viron envoltas en redes de prostitución poderían ter sido gravadas sen o seu consentimento e o que é aínda máis grave, as súas imaxes poden ter sido vistas por persoas non autorizadas.

Asimesmo, hai que destacar non está comunicado no rexistro xeral da Agencia española de Protección de Datos a creación dun ficheiro de imaxes, tal e como se establece na normativa actual. Esta comunicación á AEPD é a que permite aos cidadáns que son gravados polas cámaras exercer o seu dereito de acceso, rectificación ou cancelación dos datos persoais contidos nos citados ficheiros e, xa que logo, salvagardar o seu dereito á honra, propia imaxe e intimidade.

É nese sentido que o MpDC se preocupa polos destinatarios desas imaxes, debido a que se está a producir unha vulneración máis que indignante dos dereitos das persoas ao estas cámaras funcionaren sen as autorizacións pertinentes.

Trámites legais

Se o Concello de Lugo non retira as ditas cámaras, o MpDC procederá a realización dun requirimento por vía xurisdicional para que se leve a cabo a retirada das mesmas.

De a asociación continuar con este asunto é porque, a pesar da ilegalidade das cámaras instaladas, nin a Delegación nin o Concello de Lugo proceden a súa retirada e aínda por riba o Concello de Lugo está incorrendo na vía de feito ao ter instaladas unhas cámaras de vídeo vixilancia sen os preceptivos informes esixidos legalmente ao amparo do disposto da Lei 4/97 de 4 de agosto.

Agardemos que este comunicado do MpDC faga as institucións responsábeis reflexionar e se acollan, dunha vez, á legalidade eliminando o que supón unha vulneración constante dos dereitos das persoas.

ler o resto do texto

A imaxe feminina e a educación non formal (e II)

Estamos ante o que algúns denominan, non sen certo puritanismo, a sexualización das rapazas. Unha sexualización, en todo caso, que procura única e exclusivamente a temperá introdución dun consumismo irracional nacido a partir da xeneración de falsos complexos e inseguridades que determinan a estas xoves cara ao obsesivo mundo da apariencia física e da conculcación de valores superficiais que condean a estas futuras mulleres a unha competencia permanente que precisa para defendérense dun bo arsenal de “aliados” cosméticos, estéticos, bio-naturais, bio-bífidos ou mesmo tecnolóxicos. Basta observar qué se publicita detrás de todas estas “fontes” de información e mesmo de educación non-formal. E todo con lindas cores, personaxes atractivos das túas series ou grupos favoritos, agasallos incribles como pintalabios con purpurina, lazos para o pelo para bruxiñas, uñas postizas, cosmética preadolescente que está pero non se nota para ir a clase, bisutería plasticosa en tons pastel, falsos pearcings e tangas. De cores. Cómo competir contra isto se es un pobre e esquecido manual de secundaria?. É un dicir.


Pero non todo debe ser caer en repetidas lamentacións ou reiterados derrotismos á hora de enfrontarnos a estas mensaxes. Por isto mesmo, ao tempo que comezamos un roteiro que levou a exposición DESENFOCADAS e prácticamente todos os centros de ensino secundario e de bacharelato da Coruña, puxemos en marcha a revisión positiva do universo feminino, da auténtica “nova muller” no festival Mulleres: arte+parte, do que van celebradas dúas edicións con excelentes críticas e éxito de público. Mulleres de hoxe, mulleres do porvir, exercendo o seu protagonismo sen complexos. Desde o cinema, a música, a pintura, a danza, o cómic, o grafitti, as publicacións de temática feminista, etc.


Hai unha semana inauguramos o espazo web da nosa Concellaría dentro da web municipal do Concello da Coruña. Foi un proceso lento, xa que ao partirmos da nada ou da case nada herdada hai tres anos, tivemos de construír todas e cada unha das informacións aí recollidas. Unha das aplicacións que a concelleira Margarida Vazquez quería introducir era a posibilidade de abrirmos foros de debate abertos ao conxunto da cidadanía. O primeiro que abrimos titúlase, en coherencia co traballo por nós desenvolvido, “Cosmética e estética”. Podedes acceder a el desde coruna.es/igualdade ou entrar directamente desde http://igualdadecoruna.blogspot.com/2010/04/foro-de-debate-cosmetica-e-estetica.html . É recomendable participar. É saudable opinar.


Non podo dar por pechada esta colaboración sen lembrarme daquela rapaza de apenas once ou doce anos que durante unha visita guiada á nosa exposición “DESENFOCADAS: Imaxe feminina nas revistas dirixidas a rapazas novas”, e despois de percorrer prácticamente todos os paneis, dixo en alto dirixíndose á súa trintañeira profesora: “Es que las chicas somos contenedores de los chicos”, expresión sincera que deixou muda á profesora, quen a continuación expresou sotto voce: “E qué lle digo eu a esta rapaza?”


Pois iso, que lles dicimos a estas rapazas?


Concellaría de Igualdade e Participación Cidadá

Concello da Coruña

ler o resto do texto

A imaxe feminina e a educación non formal (I)

Hai apenas tres semanas, o 2 de maio, celebrouse un deses días que non se sabe moi ben de onde saíron pero que todas e todos admitimos como inamobibles: o Día da nai. Tradicionalmente, asumidos socialmente certos roles de xénero entendidos como “esencia”, para o Día do pai acostumábese a agasallar ao proxenitor con complementos relacionados coa vida profesional e/ou activa propia do masculino -garabatas, axendas, carteiras, cinturóns para vestir elegante, reloxos, xemelgos...- e para o Día da nai escollíanse máis ben agasallos floreados, rosas a maior abundamento, ou complementos de moda ou perfumería de toda índole para resaltar a beleza olfativa do feminino.


Os tempos cambian, tamén para as nais. Hoxe en día é habitual que o mundo da publicidade especializada nos “Días de” convide a parellas, maridos ou fillos a poñer moitísimo máis guapa a mamá a partir de produtos que agochan os poros da pel, manteñen o cabelo brillante todo o santo día ou marquen unhas boas cachas de adolescente aínda que unha xa ande pola corentena vital.


Esta constante represiva con claros tintes de corte consumista aparece en todo tipo de publicacións ou programas de radio e televisión supostamente dirixidos ás mulleres. O aproveitamento irracional dos tradicionais roles e estereotipos chega a sinalarnos como propio da “muller moderna” aquilo que tradicionalmente se lles supuxo e impuxo desde o conxunto da sociedade ás persoas do sexo-xénero feminino. E todo isto pola pasta, porque habedes saber que a cada complexo, a cada parte do corpo dunha muller que non se axuste ao milímetro a un patrón pouco saudable e realista, que non queda moi claro que tivese sido libremente escollido nin polas mulleres nin polos homes, existe un produto, ou un tratamento, ou un complemento de moda que, como aliado indiscutible desta neo-muller, resolve, e de qué maneira, todos os teus problemas e desaxustes co canon “ideal” de beleza.


Cando falamos de publicacións ou programas de radio e televisión non esquecemos a imaxe feminina transmitida ás nenas e rapazas novas nin nas “súas” revistas nin nos “seus” programas. A agresión constante ao corpo da muller, da muller real, comeza desde que unha nena merca unha publicación onde un Piolín, unha bruxiña ou un Harry Potter calquera disfrazan de falso e aparente infantilismo uns contidos que, á hora de profundizarmos, revelan, e de qué maneira, todo este universo do acomplexamento activo das rapazas, o universo das pernas curtas e das pernas longas. Dos brazos curtos e rechonchos, dos brazos delgados e longos. Das orellas grandes e das orellas pequenas. Da cintura estreita, da cintura ancha. Dos lunares e manchas na pel ou da pel branquiña e venosa. E en canto teñen unha idade -non moita, non vos pensedes- do peito avultado ou do peito plano. E os horóscopos....esa constante. Unha muller que le revistas “femininas” desde que ten seis anos ata os oitenta, é un dicir, sempre atopará unha sección adicada á astroloxía. A partir das historias de maxia das que todos e todas gozamos de cativos, constrúese o universo astrolóxico onde o determinismo estelar marca ata un punto inimaxinable o noso devir escolar, académico, sentimental e profesional. No caso das mulleres é tan obsesivo que resultan unha auténtica fábrica de producir complexos e inseguridades. No caso das nenas e das preadolescentes, a astroloxía proposta é unha arma de construción masiva de problemas psico-sociais, estereotipos de xénero e cultura da competividade entre mulleres.


A Concellaría de Igualdade e Participación Cidadá do Concello da Coruña, nós, entendemos que estas prácticas reproducen condutas pouco saudables, tanto para o físico como para o psíquico, nunhas rapazas, futuras mulleres, que se atopan nun proceso vital de construción da súa personalidade. Co ánimo de deconstruírmos a linguaxe destas publicacións, naceu o proxecto-exposición DESENFOCADAS. A partir de dezasete paneis temáticos, faise un percorrido polos contidos das revistas dirixidas a rapazas novas desde que son primeiras leitoras, seis-sete anos, ata a fronteira da maioría de idade. Deixando que os propios contidos seleccionados de case unha vintena de publicacións, adquiridas polo noso Departamento o mesmo día no mesmo punto de venda, falen por si mesmos, e a partir dunhas sinxelas preguntas dirixidas a xenerar o mínimo espírito crítico necesario ante a transmisión directa de múltiples e variados contidos que inclúen desde referencias sentimentais, máxico-astrolóxicas, estético-cosméticas, erótico-sexuais a partir da preadolescencia, ata recomendacións alimentarias, musicais, televisivas, cinematográficas ou de tendencias de moda....



Concellaría de Igualdade e Participación Cidadá

Concello da Coruña

ler o resto do texto

O MpDC, contrariado polas viraxes da AEPD sobre as cámaras de El Correo Gallego

A AEPD non cre que quede demostrado que as cámaras de El Correo Gallego enfocan a rúa cando o propio periódico o admitiu e publicou unha foto. Así o indicou o organismo estatal logo de que o pasado outubro comunicase ao Movemento polos Dereitos Civís que investigaría as cámaras de vídeovixilancia instaladas nos exteriores do diario El Correo Gallego.

Tal e como figura nos escritos achegados polo MpDC e tal e como admitiu o propio medio de comunicación, os ditos dispositivos toman imaxes da rúa. Parecía que, por fin, a Agencia ía ter en conta as vulneracións dos dereitos nas que incorren as ditas cámaras, mais agora recúa e deixa desprotexidos estes dereitos ao non se afirmar nos motivos polos que iniciara a investigación.

Dereitos Civís pregúntase por que se produce ese cambio de parecer cando todo apunta a que eses dispositivos si infrinxen a lei ao tomar imaxes da vía pública sen as pertinentes autorizacións e permisos e sen estaren instaladas polas Forzas e Corpos de Seguridade, feito indispensábel cando se trata de cámaras que enfocan a rúa.

A Agencia, desbordada e sen vontade de facer xustiza

Últimamente a AEPD pon grandes dificultades para a presentación de denuncias, incluso esixe que se identifique a empresa que instalou á cámara (normalmente chega con dicir onde están instaladas) así como o CIF de empresa instaladora (non o CIF da empresa onde está instalada a cámara).

Tamén dita resolucións sorprendente como a relacionada coa instalación de cámaras privadas no exterior dunha vivenda de A Coruña, a AEPD decidiu non sancionar nin á empresa responsable da instalación de ditas cámaras, nin á empresa que se encarga do mantemento, nin ós propietarios da vivenda, porque presuntamente estes empregaron “toda a dilixencia posible para cumprir toda a normativa legal contratando con unha empresa de seguridade autorizada a instalación do sistema de vídeo vixilancia”. Nembargante, quedara demostrado que cometera varias ilegalidades.

A lista de supostos e resolucións incoherentes no eido de protección é moi ampla, e sumase ao feito de que a AEPD non sanciona as Administracións, sendo o seu resultado práctico absolutamente nulo.

Axencia Galega de Portección de Datos

Para o Movemento polos Dereitos Civís faise imprescindible a creación dunha Axencia Galega de Protección de Datos que investigue as vulneracións que se producen en Galiza e tome medidas efectivas contras os infractores. Deste xeito podería estar mellor garantida unha resolución efectiva e consecuente dos casos que se produzan no noso país no que respecta á protección de datos.

ler o resto do texto

A AGPD non considera que se grave a rúa aínda cando se lle preseenta unha foto da cámara e coa imaxe dunha viandante

· Video colgado por "editorial Compostela":
http://www.youtube.com/watch?v=wXRtId_BGIU

· Noticia publicada por "El Correo
Gallego":http://ocio.elcorreogallego.es/santiago/ecg/policia-sigue-pista-sen
ora-rayacoches/idEdicion-2009-01-16/idNoticia-384906/

A AEPD non cre que quede demostrado que as cámaras de Editorial Compostela
enfocan a rúa cando o propio periódico o admitiu e publicou unha foto. Así o
indicou o organismo estatal logo de que o pasado outubro comunicase ao
Movemento polos Dereitos Civís que investigaría as cámaras de
vídeovixilancia instaladas nos exteriores do diario El Correo Gallego.

Tal e como figura nos escritos achegados polo MpDC e tal e como admitiu o
propio medio de comunicación, os ditos dispositivos toman imaxes da rúa.
Parecía que, por fin, a Agencia ía ter en conta as vulneracións dos dereitos
nas que incorren as ditas cámaras, mais agora recúa e deixa desprotexidos
estes dereitos ao non se afirmar nos motivos polos que iniciara a
investigación.

Dereitos Civís pregúntase por que se produce ese cambio de parecer cando o
própio xornal publicou unha imaxe das súas cámaras de videovixiancia coa a
imaxe dunha cidadán que quedou perfectamente identificada. É evidente que os
dispositivos toman imaxes da vía pública sen as pertinentes autorizacións e
permisos e sen estaren instaladas polas Forzas e Corpos de Seguridade, feito
indispensábel cando se trata de cámaras que enfocan a rúa.

A Agencia, desbordada e sen vontade de facer xustiza

Últimamente a AEPD pon grandes dificultades para a presentación de
denuncias, incluso esixe que se identifique a empresa que instalou á cámara
normalmente chega con dicir onde están instaladas) así como o CIF de empresa
instaladora (non o CIF da empresa onde está instalada a cámara).

Tamén dita resolucións sorprendente como a relacionada coa instalación de
cámaras privadas no exterior dunha vivenda de A Coruña, a AEPD decidiu non
sancionar nin á empresa responsable da instalación de ditas cámaras, nin á
empresa que se encarga do mantemento, nin ós propietarios da vivenda, porque
presuntamente estes empregaron "toda a dilixencia posible para cumprir toda
a normativa legal contratando con unha empresa de seguridade autorizada a
instalación do sistema de vídeo vixilancia". Nembargante, quedara demostrado
que cometera varias ilegalidades.

A lista de supostos e resolucións incoherentes no eido de protección é moi
ampla, e sumase ao feito de que a AEPD non sanciona as Administracións,
sendo o seu resultado práctico absolutamente nulo.

Axencia Galega de Portección de Datos

Para o Movemento polos Dereitos Civís faise imprescindible a creación dunha
Axencia Galega de Protección de Datos que investigue as vulneracións que se
producen en Galiza e tome medidas efectivas contras os infractores. Deste
xeito podería estar mellor garantida unha resolución efectiva e consecuente
dos casos que se produzan no noso país no que respecta á protección de
datos.

ler o resto do texto

O MpDC na Prensa - La Voz de Galicia: El Movemento polos Dereitos Civís advierte sobre cámaras que van contra la normativa

El Movemento polos Dereitos Civís considera que Caixa Galicia ha dotado a muchas de sus oficinas en territorio gallego de cámaras de vídeo vigilancia que contravienen la normativa actual.

http://www.lavozdegalicia.es/santiago/2010/06/16/0003_8552472.htm

El portavoz de la entidad, Renato Núñez, asegura que se trata de cámaras domo, que no permiten saber hacia dónde están enfocadas y que además son poco visibles. También denuncia que «non avisan que os exteriores das súas sucursais son zonas videovixiadas».

El MpDC se dirige al delegado del Gobierno y le recuerda que «debería advertir de que, para instalar cámaras na rúa, hai que cumprir coa lei e non xustificar actuacións alegais», como la que considera que se da en esta situación.

La entidad recuerda el caso de unas imágenes grabadas por otra empresa, que estuvieron dos años en los archivos de la compañía y que mostraban a dos jóvenes manteniendo relaciones sexuales.

El Movemento polos Dereitos Civís no entiende que la Delegación del Gobierno justifique la utilización de las videocámaras y critica que se haya realizado una jornada sobre este asunto «sin contar con ningunha voz discordante». La entidad bancaria a la que se refieren tiene en este momento, según indica el portavoz del colectivo, «máis cámaras nas rúas que os propios concellos», sin que se avise, según los denunciantes, de que se trata de zonas vídeo vigiladas.

ler o resto do texto

A Delegación do Goberno xustifica a videovixiancia nunha entidade que non cumpre coa normativa

· O MpDC abraiado que o dia seguinte de presentar um microvideo coas
irregularidade cometidas por Caixa Galicia, a Delegación do Goberno
xustifique a utilización das videocâmaras na súa fundación.

· A asociación tamén critica que novamente se realice unha xornada
sobre este asunto sin contar con ningunha voz discordante.

· Caixa Galicia ten máis cámaras nas rúas cos propios concellos

· Non avisan de que é zona videovixiada

O Movemento pólos dereitos civis laméntase da falta de imparcialidade da
Delegación do Goberno. Mentres esta asociación está denunciando que Caixa
Galicia está enchendo as rúas do país con cámaras domo (que non permiten
saber cara onde están enfocando e son pouco visibles) e non avisan que os
exteriores das súas sucursais son zonas videovixiadas, o Delegado do Goberno
se senta nunha conferencia organizada pola Fundación desta Caixa para
xustificar a utilización das cámaras nas rúas.

O que está facendo Caixa Galicia vai directamente en contra dos motivos polo
que argumentaroon a instalación da cámara (efecto disuasorio) na capital de
Galiza, por perigosa e pólos grande posibilidade de atentado. A afluencia
de perigrinos, o feito de que Santiago sexa a capital de Galiza e o ano
santo son argumentos para a instalación de cámaras. Nembargantes hai que
cámara instaladas en sucursais de todas as províncias. Nelas non se advirten
de que son zonas videovixiadas ni teñen cámara que sexan fácilmente
visibles, motivo polo que elimina totalmente o efecto disuasorio. Tanto é
así que no vídeo adxunto se ve que xusto debaixo dunha cámara se pode facer
unha pintanda sin nigunha consecuencia.

O Delegado do Goberno debería advertir de que para instalar cámaras na rúa
hai que cumprir coa lei e non xustificar a actuacións alegais como as de
Caixa Galica.

Como vamos poder confiar en que a Delegación do Goberno vai impedir que
Caixa Galicia cometa ilegalidade coa videovixiancia si se senta na súa mesa
a xustificar as súas actuacións.

O MpDC quere lembrar as imaxes gravadas pola empresa FADESA que estiveron
dous anos nos arquivos da empresa e que amosaban a dous xoves mantendo
relacións sexuais.

A utilidade da videovixilancia: http://www.youtube.com/watch?v=DbEMei0qQbQ

Caixa Galicia nos vixia: http://www.youtube.com/watch?v=ePfYxx1U-ec

610858850

ler o resto do texto

A onde nos leva o capitalismo?

Durante decadas nos publicitaron que vivimos nun sistema económico case perefecto. Como principais ventaxa, din, se autoregula e fomenta a iniciativa privada; pero para que funcione a pleno rendimiento necesita que o estado non se entrometa. Que non poña limites á iniciativa pois frente a calquera disfunción este sistema xa se regula solo.

Pois ben, que lle pasa a este explendido sistema? Porque non levanta cabeza? Non é moi complicado analizar o seu funcionamento. Alguen con medios pon a disposicion do resto un producto a un prezo. Si ese producto ten éxito se pode aumentar a producion e vender mais ou simplemente aumentar o prezo pola lei da oferta e a demanda. Si non tem êxito se retira do mercado.

Pero que pasa si non hai diñeiro para comprar? Pois que non se vende os productos, non se necesitan os traballadores para producilo e polo tanto hai menos diñeiroo en circulacion para consumir e inciase un circulo vicioso que xa levan casi 5 milóns de persoas ao paro.

Os bancos, despois de incitarnos a consumir con creditos fáciles e hipotecas, chegaron a conclusión de que xa era moi complicado que lles pagaramos eses creditos e decidiron pechar o grifo ao mesmo tempo que pedian ao estado miles de millons para dispoñerde liquidez. Nese momento esqueceronse das debedas dos paises e encheron as suas arcas. Lonxe de usar o diñeiro para reativar a economía dedicaronse a repartirse beneficios, por que os siguen tendo e moito, e a investir en productos expeculativos como aluguer de bloques de accions que fan baixar a sua cotizacion, momento no que se volve a comprar con grandes beneficios.

Nembargante esta forma de utilizar o capital non crea bens que consumir, que crean postos de traballo, polo tanto, non reactiva a economia e a enorme maioria sigue estando ao marxe destes beneficios.

Agora a banca di que hai que ter cuidado co diñeiro que deben os Estado, moita debeda se creeou ao prestarlles cartos, e esixen que se controle. Solucion: o Estado reduce soldos, conxela pensións e para inversións. Menos diñeiro en circulacion e continuidade do circulo vicioso de limitación do consumo.

Por outra banda a patronal considera que facilitar o despido e limitar os salários é unha forma para reactivar a economia. Nembargante isto leva a que un traballador, con excasa garantia de manter no seu posto do traballo opte polo aforro e non polo consumo. Quen lle vai consumir os productos a ese empresário, entón?

Por outra a banda o FMI di que: cuidados coas medidas para controlar a débeda do Estado pois pode limitar o consumo e parar a reactivación econômica.

En definitiva: alguén sabe aonde nos están levando? Este debería ser o principal motivo para oporse aos recortes do Goberno e á Reforma Labora. Nada do que se está propondo esta orientado a sacarnos da crise e si a seguir as directrices dun Sistema que está dando palos de cego, e metras tanto recollendo benefícios.

Renato Núñez, editor do xornal En Movemento

ler o resto do texto

Dereitos Civis pide condena para Delegación do Goberno e Concello da Coruña polas cámaras de videovixilancia ilegais da cidade

O Movemento polos Dereitos Civís vén de formular conclusións para que o Xulgado do Contencioso Administrativo Número 4 da Coruña poida ditar sentenza a respecto das cámaras de videovixilancia instaladas en diversas zonas da cidade herculina. A asociación procura que se condene a Concello e Delegación do goberno por repetidos incumprimentos da legalidade.

O presente recurso iniciase contra a desestimación da solicitude formulada á Delegación do Goberno para proceder a retirada das cámaras de vídeo vixilancia instaladas en diversas zonas de A Coruña, concretamente, nas Casas Consistoriais, servizos económicos da rúa da Franxa e edificio da Policía Local.

Con data de 10 de febreiro de 2009, o Movemento polos Dereitos Civís envía escrito á Delegación onde solicita, entre outras cousas, que se acredite a legalidade dos ditos dispositivos, así como se proceda á retirada dos mesmos.

O 28 de abril de 2009 a Delegación do Goberno de Galiza responde que a renovación das ditas cámaras foi autorizada segundo resolución do Delegado do Goberno con data de 8 de abril de 2009.

Tal e como consta de manifesto nas probas achegadas pola asociación, a instalación das cámaras na dita rúa é feito non controvertible, procedéndose a dita instalación sen contar coa xustificación do principio de proporcionalidade, básico para a renovación da instalación das cámaras de vídeo vixilancia.

A Delegación do Goberno incorre, así, nunha grave contradición no seu oficio de 26 de xaneiro de 2009, onde indica que a Lei 4/97 non é aplicable ás cámaras de vídeo vixilancia instaladas na cidade indicando así mesmo que nada teñen que ver as competencias que a Lei Orgánica 4/1997, de 4 de agosto atribúe á Delegación do Goberno.

Neste suposto, tanto a Delegación do Goberno como o Concello da Coruña vulneraron o Regulamento de utilización de vídeo cámaras polas Forzas e Corpos de Seguridade en lugares público, en relación co disposto para as autorizacións para as instalacións fixas; vulnerando os dereitos fundamentais á honra, a intimidade persoal e a propia imaxe, pois autorízase a renovación da instalación de ditos artefactos de gravación cando non está xustificado un dos requisitos básicos para que se poida autorice a renovación, que é o principio de proporcionalidade. Dito principio non está xustificado, porque as cámaras de vídeo vixilancia instaladas polo Concello da Coruña foron autorizadas debido ao botellón que había nas rúas, práctica prohibida na actualidade por lei e practicamente inexistente.

Na actualidade a lei anti botellón é un feito non controvertible polo que non existe motivo para manter a instalación de ditas cámaras de vídeo vixilancia, incumpríndose polo tanto o principio de proporcionalidade básico para a renovación da autorización de ditas cámaras de vídeo vixilancia, non existindo alteración do orden público.
Polo tanto, a raíz do anteriormente exposto, queda debidamente acreditado que a Delegación do Goberno en Galiza necesariamente tiña que ter esixido ao Concello da Coruña a xustificación do principio de proporcionalidade para renovar a autorización da instalación das cámaras de vídeo vixilancia instaladas en distintos puntos do Concello, pois de non ser así estarían tanto a Delegación do Goberno como o Concello da Coruña vulneran a legalidade existente en dita materia.

A isto hai que engadir, que o Concello da Coruña non achegou ningún tipo de proba que acredite a necesidade da renovación da instalación das ditas cámaras de vídeo vixilancia, nin sequera que as mesmas estean instaladas cos preceptivos informes esixidos legalmente, polo que entendemos que a Sentenza ditada no presente procedemento deberá ser condenatoria para ambos demandados, é dicir, para a Delegación do Goberno por incumprimento das súas funcións e do principio de legalidade, e para o Concello da Coruña por incumprimento do principio de legalidade e proceder a instalar ditas cámaras sen xustificar o principio de proporcionalidade básico para a renovación da autorización da instalación das cámaras de vídeo vixilancia.

ler o resto do texto

Dereitos Civiís pide condena para Delegación do Goberno e Concello da Coruña polas cámaras de videovixilancia ilegais da cidade

O Movemento polos Dereitos Civís vén de formular conclusións para que o Xulgado do Contencioso Administrativo Número 4 da Coruña poida ditar sentenza a respecto das cámaras de videovixilancia instaladas en diversas zonas da cidade herculina. A asociación procura que se condene a Concello e Delegación do goberno por repetidos incumprimentos da legalidade.

O presente recurso iniciase contra a desestimación da solicitude formulada á Delegación do Goberno para proceder a retirada das cámaras de vídeo vixilancia instaladas en diversas zonas de A Coruña, concretamente, nas Casas Consistoriais, servizos económicos da rúa da Franxa e edificio da Policía Local.

Con data de 10 de febreiro de 2009, o Movemento polos Dereitos Civís envía escrito á Delegación onde solicita, entre outras cousas, que se acredite a legalidade dos ditos dispositivos, así como se proceda á retirada dos mesmos.

O 28 de abril de 2009 a Delegación do Goberno de Galiza responde que a renovación das ditas cámaras foi autorizada segundo resolución do Delegado do Goberno con data de 8 de abril de 2009.

Tal e como consta de manifesto nas probas achegadas pola asociación, a instalación das cámaras na dita rúa é feito non controvertible, procedéndose a dita instalación sen contar coa xustificación do principio de proporcionalidade, básico para a renovación da instalación das cámaras de vídeo vixilancia.

A Delegación do Goberno incorre, así, nunha grave contradición no seu oficio de 26 de xaneiro de 2009, onde indica que a Lei 4/97 non é aplicable ás cámaras de vídeo vixilancia instaladas na cidade indicando así mesmo que nada teñen que ver as competencias que a Lei Orgánica 4/1997, de 4 de agosto atribúe á Delegación do Goberno.

Neste suposto, tanto a Delegación do Goberno como o Concello da Coruña vulneraron o Regulamento de utilización de vídeo cámaras polas Forzas e Corpos de Seguridade en lugares público, en relación co disposto para as autorizacións para as instalacións fixas; vulnerando os dereitos fundamentais á honra, a intimidade persoal e a propia imaxe, pois autorízase a renovación da instalación de ditos artefactos de gravación cando non está xustificado un dos requisitos básicos para que se poida autorice a renovación, que é o principio de proporcionalidade. Dito principio non está xustificado, porque as cámaras de vídeo vixilancia instaladas polo Concello da Coruña foron autorizadas debido ao botellón que había nas rúas, práctica prohibida na actualidade por lei e practicamente inexistente.

Na actualidade a lei anti botellón é un feito non controvertible polo que non existe motivo para manter a instalación de ditas cámaras de vídeo vixilancia, incumpríndose polo tanto o principio de proporcionalidade básico para a renovación da autorización de ditas cámaras de vídeo vixilancia, non existindo alteración do orden público.
Polo tanto, a raíz do anteriormente exposto, queda debidamente acreditado que a Delegación do Goberno en Galiza necesariamente tiña que ter esixido ao Concello da Coruña a xustificación do principio de proporcionalidade para renovar a autorización da instalación das cámaras de vídeo vixilancia instaladas en distintos puntos do Concello, pois de non ser así estarían tanto a Delegación do Goberno como o Concello da Coruña vulneran a legalidade existente en dita materia.

A isto hai que engadir, que o Concello da Coruña non achegou ningún tipo de proba que acredite a necesidade da renovación da instalación das ditas cámaras de vídeo vixilancia, nin sequera que as mesmas estean instaladas cos preceptivos informes esixidos legalmente, polo que entendemos que a Sentenza ditada no presente procedemento deberá ser condenatoria para ambos demandados, é dicir, para a Delegación do Goberno por incumprimento das súas funcións e do principio de legalidade, e para o Concello da Coruña por incumprimento do principio de legalidade e proceder a instalar ditas cámaras sen xustificar o principio de proporcionalidade básico para a renovación da autorización da instalación das cámaras de vídeo vixilancia.

ler o resto do texto

Caixa Galicia nos vixia

ler o resto do texto

Avanzos da dereita ou o novo espectro que percorre Europa (eII)

(...)E os grandes sacrificados nese altar da economía capitalista e de mercado son -volven ser- a clase traballadora e os sectores populares da sociedade, sobre os que está a facer caer inexorabelmente os custos dunha crise que eles non provocaron nin de lonxe...

Coma adoita ser norma nestes casos, a socialdemocracia -travestida xa de socioliberalismo e sen posibilidade de volta atrás-, teima en lle facer o xogo suxo á dereita política e económica, póndose á obra de practicar toda política de axustes económicos e sociais. Axustes que non son outra cousa que a implementación nos diferentes estados e países das medidas económicas que ditan organismos tan pouco democráticos como o Fondo Monetario Internacional, o Banco Mundial, os diferentes bancos centrais europeos, etc.

No actual momento, son os países máis periféricos da Europa do capital os que con maior virulencia están a vivir os efectos da crise e, xa que logo, das políticas económicas e sociais que se derivan desta, e sempre desde os postulados mais encarnizadamente neoliberais. De feito, desde as entrañas do capital as dúbidas iniciais ante o que viña significar o escenario da crise non tardaron en se despexar, e os chamados á “refundación do capitalismo” ou a unha “paréntese na economía de mercado”axiña deron paso a unha sangría sen precedentes nas arcas públicas. Sangría económica que non se destinou nin á procura dun novo modelo económico e social nin por suposto á mellora das condicións de vida da clase traballadora e dos sectores populares, unha maioría social que silentemente sufragou o festín bancario sen contrapartida ningunha.

Consumada a felonía, terán de ser de novo os pobos os que desarmen de paciencia e organicen desesperanza e carraxe. E o tempo xoga na súa/nosa contra. Fatiguémonos nese esforzo. Que tal comezarmos por unha folga xeral?

ler o resto do texto

MpDC na prensa - La Voz de Galicia: El Valedor do Pobo investigará si las cámaras que vigilan O Ceao se ajustan a la legalidad

Según asegura el colectivo Movemento polos Dereitos Civís

El Movemento polos Dereitos Civís tiene las cámaras de vigilancia instaladas en la capital lucense en su punto de mira y ha puesto en marcha distintas iniciativas. Una de ellas fue presentar una queja al Valedor do Pobo, que aceptó efectuar las acciones oportunas para comprobar si las cámaras del polígono de O Ceao se ajustan o no a la legalidad.

http://www.lavozdegalicia.es/lugo/2010/06/12/0003_8544266.htm

El Movemento difundió ayer un comunicado en el que, entre otras cosas, señala que el Valedor le acaba de remitir un escrito en el que informa de que «iniciará as accións que crea oportunas ante o consistorio lugués a respecto das 30 cámaras de vixilancia instaladas no polígono industrial do Ceao». El citado colectivo afirma que el Valedor se ha puesto en contacto con la Delegación del gobierno en Galicia para que le remita un informe sobre los citados aparatos. El Movemento está convencido de que la situación legal de las cámaras no es la adecuada.

En anteriores ocasiones, el gobierno local lucense aseguró que por su parte estaban hechos todos los trámites necesarios. De hecho, el Ayuntamiento confirmó ayer que las cámaras están plenamente operativas.

El uso de este sistema de vigilancia suscita reticencias en algunos sectores lucenses, como reconoció recientemente el concejal delegado del alcalde para Medio Ambiente, Lino González. Este edil apuntó que las cámaras de vigilancia podrían ser una fórmula para evitar las pintadas en aquellas calles y edificios por los que parecen tener preferencia los grafiteros.

Por su parte, el Movemento polos Dereitos Civís ha expresado su queja en varias ocasiones por las condiciones en que, a su juicio, se utilizan el citado sistema de vigilancia en la capital lucense.

ler o resto do texto

Avanzos da dereita ou o novo espectro que percorre Europa (I)

No actual escenario de crise sistémica, un novo espectro parece percorrer a vella Europa, o espectro da dereitización da vida política nos diferentes estados e nacións. O penúltimo en caer, o laborismo británico, tras a perda nas pasadas eleccións do número 10 de Downing Street polo sucesor de Tony Blair á fronte do New Labour, Gordon Brown. É de supor que o presidente español, Rodríguez Zapatero, do PSOE, e mais o seu homólogo portugués José Sócrates, do PS, estarán a sentir nas súas respectivas calugas o ar xeado dunha posíbel derrota nas urnas cando afronten (quen sabe se antecipadamente) unha vindeira cita electoral nos dous estados ibéricos.

Tamén habería que reflectir no pouco satisfactorio que lle debe estar a resultar ao PASOK grego, con Giorgios Papandreu á fronte, a súa vitoria electoral e conseguinte acceso ao goberno do país helénico, sumido nunha auténtica deleiba económica, política e social, tras o arreón que a crise que lle está a dar a Grecia, unha das economías máis febles da chamada Zona Euro e que hoxe atravesa unha situación realmente dramática, e especialmente lesiva para os intereses da clase traballadora grega, abocada a un maior empobrecemento e a unha laminación dos seus dereitos laborais e sociais. Certo é que, ante esta agresión do capital, os traballadores helenos están a manter un envexábel nivel de resposta social, con xa cinco exitosas folgas xerais convocadas e mantendo un nivel de combatividade importante.

Porén, a caída en desgraza da vella socialdemocracia europea non é máis que a crónica anunciada dunha deriva política por parte dos que un día deron en borrar todo rastro de marxismo dos seus adentros e abrazaron, coa fe do converso, os dogmas e postulados do capitalismo rampante, agora en fase de tránsito entre o neoliberalismo e o posneoliberalismo.

Rafa Villar. Membro da Coordinadora do Movemento Galego ao Socialismo (MGS) e da Executiva do BNG.

ler o resto do texto

O Valedor inicia accións ante o Concello de Lugo polas cámaras de videovixilancia do Ceao

Mediante un escrito, o Valedor do Pobo vén de informar ao Movemento polos Dereitos Civís que iniciará as accións que crea “oportunas” ante o consistorio lugués a respeito das 30 cámaras de vixilancia instaladas no polígono industrial do Ceao.

Deste xeito, a institución acaba de pórse en contacto coa Delegación do Goberno para que lle remita un informe no que dea conta da situación dos dispositivos en cuestión, dado que é ella a indicada para responder sobre os permisos, autorizacións e demais trámites e condicións que necesitan as cámaras para seren legais.

Dereitos Civís xa se tiña dirixido anteriormente ao Valedor para que intercedese neste procedemento, xa que Delegación e Concello actuaron até o momento de costas á lei e á sociedade permitindo que unhas cámaras graven ilegalmente no dito polígono industrial. Logo de que o organismo recibise as dúas últimas comunicacións do MpDC ( 5 de abril e 31 de maio) foi cando decidiu abrir esta investigación e requerirlle a Lugo os informes necesarios para coñecer a situación deses dispositivos de gravación.

Lugo debe cumprir coa lei

O Movemento polos Dereitos Civís presentou recentemente un escrito ante o Concello de Lugo para que adoptase as medidas oportunas para a retirada das cámaras de vídeovixilancia instaladas na zona monumental da súa cidade e calquera outra medida para cesar a instalación de cámaras de vídeovixilancia que non conten coas preceptivas autorizacións ou informes esixidos legalmente e sen ampararse en resolución legal algunha.

Se o Concello de Lugo non retira as cámaras, o MpDC procederá a realización dun requirimento por vía xurisdicional para que se leve a cabo a retirada das mesmas.

De a asociación continuar con este asunto é porque, a pesar da ilegalidade das cámaras instaladas, nin a Delegación nin o Concello de Lugo proceden a súa retirada e aínda por riba o Concello de Lugo está incorrendo na vía de feito ó ter instaladas unhas cámaras de vídeo vixilancia sen os preceptivos informes esixidos legalmente ao amparo do disposto da Lei 4/97 de 4 de agosto.

Os dispositivos funcionan a día de hoxe sen ningún tipo de autorización e vulneran, segundo a lexislación vixente, o dereito á imaxe e ao honor das e dos lugueses, e deben ser retirados ou ben proceder a súa autorización por parte das administracións competentes.

O acontecido

Cabe recordar que a Delegación do Goberno remitiu un escrito ao MpDC, logo de que o colectivo tivese preguntado ao respecto, no que indicaba que os permisos das cámaras caducaron o 18 de abril de 2008 e que o Concello Lugo non solicitou a renovación anual correspondente e a dita institución tampouco fixo nada ao respecto chegando, deste xeito, a unha actitude totalmente pasiva no exercicio das súas funcións. Ademais ambas as dúas institucións están incumprindo a lexislación e vulnerando o dereito á propia imaxe das persoas.

ler o resto do texto

O MpDC parabeniza o roteiro de Aranga a prol da memoria histórica

Este sábado terá lugar en terras luguesas e coruñesas unha acción nun dos lugares do país onde se calcula que máis represaliados poden estar enterrados en foxas. Será nos arredores de Aranga e está organizado por diversos colectivos entre os que se atopan a Comisión para a Recuperación da Memoria Histórica da Coruña ou Roxín Roxal, entre outros.

O Movemento polos Dereitos Civís celebra a valentía de organizadores e familias das vítimas que están a dar un enorme paso para a reparación da honra de moitos homes e mulleres asasinados pola ditadura. Desde o colectivo quere facerse público o apoio a esta actividade ao tempo que demanda a Xunta e goberno central que axilicen os trámites para a aplicación sen matices da Lei de Memoria Histórica.

Neste sentido o colectivo critica as últimas actuacións da Xunta, que lembremos recurtou en preto dun 90 por cento a investigación neste eido e que teña deixado de apoiar o proxecto “Nomes e Voces” ou que teña renunciado a seguir sufragando o proceso de exhumación das vítimas ou ten rexeitado participar no proxecto de localización de fosas son algúns dos retrocesos que o país está a vivir desde a entrada do goberno de Feijóo.

Dereitos Civís súmase, pois, a esta homenaxe ás persoas que deron a vida pola democracia e a liberdade e louba a procura de datos que axuden a poñerlle nome a moitas desas persoas asasinadas. Os historiadores cren que pode ser un dos lugares do país onde maior número de vítimas da represión franquista se atopan nun conxunto de foxas comúns.

ler o resto do texto

Numerosas probas e a Lei respaldan o MpDC á hora de pedir condena para EGAP e Delegación do Goberno

Desde Dereitos Civís solicítase ao xulgado do contencioso administrativo número 4 da Coruña que dite sentenza pola que acorde a estimación íntegra da demanda na que se condene tanto a Delegación do Goberno como a Escola Galega de Administración Pública (EGAP), con imposición de costas ás demandadas e para tal fin presenta estas conclusións.

O Movemento polos Dereitos Civís iniciou no seu momento un recurso contra a desestimación da solicitude formulada á Delegación do Goberno para proceder á retirada das cámaras de vídeo vixilancia instaladas fixas nos exteriores das dependencias da Escola Galega da Administración por estar instalados ditos artefactos de gravación sen as preceptivas autorizacións legalmente esixidas.

Con data de 7 de xaneiro de 2009, o MpDC envía escrito á Delegación onde solicita entre outras cousas que se acredite a legalidade das cámaras instaladas nos exteriores da EGAP, así como se proceda a retirada das mesmas.

Malia a iso, no mesmo oficio a Delegación contradise e apunta que a utilización de tales sistemas de seguridade en lugares públicos resérvase exclusivamente ao uso das Forzas e Corpos de Seguridade, todo iso de conformidade a certos criterios de autorización, de procedemento e de respecto a determinados principios de utilización.
Tal e como consta de manifesto no oficio da Delegación do Goberno, a instalación das cámaras de vídeo vixilancia nos exteriores da EGAP fíxose sen contar cos preceptivos informes esixidos pola lexislación vixente, na que se impón claramente a obriga de que a instalación sexa autorizada antes de que se realice- por informe -previo- vinculante da Comisión de Garantías.

Hai que lembrar que a instalación de tales sistemas de seguridade en lugares públicos resérvase exclusivamente ao uso das Forzas e Corpos de Seguridade, todo iso de conformidade a certos criterios de autorización, de procedemento e de respecto a determinados principios de utilización.

Polo tanto, a raíz do anteriormente exposto, queda debidamente acreditado que a Delegación do Goberno en Galiza, necesariamente tiña que haber esixido á EGAP, a solicitude de autorización para instalar as cámaras de vídeo vixilancia instaladas nos seus exteriores, pois de non ser así estarían tanto a Delegación do Goberno como a EGAP vulnerando a legalidade existente en dita materia.

Dese xeito entendemos que existe unha vulneración do principio de legalidade tanto por parte da Delegación do Goberno como da EGAP, debendo recaer unha sentencia condenatoria para ambos demandados, e que se proceda a retirada de ditas cámaras de vídeo vixilancia.

Segundo a doutrina do Tribunal Supremo, o Movemento polos Dereitos Civís goza da condición de lexitimado, e por tanto conta con suficiente lexitimación activa pois como Asociación sen ánimo de lucro en defensa dos dereitos civís, interpón o presente procedemento contencioso- administrativo esixindo responsabilidade a quen corresponda pola instalación das cámaras de vídeo vixilancia instaladas nos exteriores da EGAP, solicitando que se proceda a súa retirada ó non cumprir cos requisitos legais.

A isto temos que engadirlle que a instalación das cámaras de vídeo vixilancia prexudica enormemente os dereitos dos socios desta Asociación, motivo polo cal se interpón o presente recurso contencioso -administrativo.

Connivencia entre administracións

É dicir, a Delegación do Goberno, ao ter coñecemento de que a Xunta instala cámaras nos exteriores das súas dependencias, debería publicar dita instalación e indicarlle os pasos a seguir para proceder en todo caso, ben a súa legalización ou ben á retirada das mesmas, pois estamos ante unha cuestión de interese xeral, que afecta ós dereitos dos cidadáns que diariamente se moven por diante das instalacións da EGAP.

Polo tanto, a Delegación do Goberno, unha vez que tivo coñecemento da existencia de ditas cámaras de vídeo vixilancia debera esixirlle á Dirección/titularidade da EGAP que procedera á retirada das mesmas por estar instaladas ilegalmente; e a EGAP, previamente á instalación das mesmas, debera solicitar todas os informes preceptivos esixidos pola normativa legal que existe ó respecto.

A isto hai que engadir, que a EGAP non aportou ningún tipo de proba que acredite a necesidade da instalación de ditas cámaras de vídeo vixilancia, nin sequera que as mesmas estean instaladas cos preceptivos informes esixidos legalmente , polo que entendemos que a Sentenza ditada no presente procedemento deberá ser condenatoria para ambos demandados, é dicir, para a Delegación do Goberno por incumprimento das súas funcións e do principio de legalidade, e para a EGAP por incumprimento do principio de legalidade e proceder a instalar ditas cámaras sen os preceptivos informes esixidos pola Lei 4/97 de 4 de agosto.

Por outra banda, na proba de autos, consta que os carteis poden ser lidos por calquera persoa de estatura media, cando como se pode comprobar da presenza in situ e máis nas propias fotografías aportadas ó expediente pola propia dirección do EGAP, é totalmente falso, pois os ditos carteis informativos están colocados a maioría deles a unha distancia superior aos dous metros desde o chan e en sitios que non están preto da liña visual dos viandantes.

ler o resto do texto

O MpDC pide información sobre unha cámara en Sarria, que vulnera os dereitos da cidadanía

O Movemento polos Dereitos Civís vén de presentar un escrito de alegacións ante a Delegación do Goberno, a policía local de Sarria, AEPD e ante o dito Concello lugués pola instalación dunha cámara de vídeo vixilancia na zona dos viños.

Segundo se podía ler no xornal El Progreso esa cámara foi instalada por presuntamente existir actos vandálicos, o que supón unha vulneración ao dereito á honra, e á propia imaxe.
Neste sentido, o MpDC pide que a Delegación informe sobre desde cando teñen autorización estas cámaras de vídeo vixilancia, ademais de que ordene a inmediata retirada de ditas cámaras de vídeo vixilancia se non constan cumpridos os requisitos esixidos polas normas, é dicir, principio de proporcionalidade, autorización da Delegación do Goberno
e informe favorable da Comisión de Garantías.

Ademais, Dereitos Civís solicita que a Delegación do Goberno e a Policía Local informen desde cando se atopa instada dita cámara de ídeo vixilancia. Que a Delegación do Goberno informe a esta asociación se ditas cámaras de vídeo vixilancia consta cos preceptivos permisos ou autorizacións esixidas pola lexislación vixente imperante ao respecto, feito que tamén esixe policía da localidade luguesa.

Tamén pide este colectivo que a Agencia Española de protección de Datos informe se el Concello de Sarria ten inscrito o ficheiro que contén as imaxes e sons gravados polas cámaras instaladas nas súas dependencias, no Registro General de Protección de Datos daAgencia Española de Protección de Datos ademais de pedirlle que sancione o Concello de Sarria, por incumprir o disposto na Ley de Protección de Datos conforme as sancións establecidas na mesma.

Esta asociación agradecería á Delegación do Goberno e as demais partes ás que se dirixe mediante escrito de alegacións que a mantivesen informada de cantas actuacións se leven a cabo con relación a este asunto.

Videovixilancia e garantías para a sociedade

Desde o MpDC defendemos que deben primar sempre os dereitos fundamentais á honra, á intimidade e á propia imaxe así como o resto dos dereitos recollidos na Constitución española.

As cámaras resultaron de moi dubidosa utilidade noutras cidades e Concellos galegos, e neste asunto que nos ocupa, estas cámaras servirían como moito para identificar aos culpables e non para evitar o roubo ou desperfectos nas mesmas, parece sinxelo ocultar o rostro para evitar unha cámara, pero esa mesma cámara recolle a vida diaria de cantos pasan pola zona diariamente, invadindo a súa intimidade.

Outra cuestión importante é que as cámaras gravan permanentemente, polo tanto o rexistro de ditas imaxes por estaren enfocadas á vía pública precisan cumprir con tódolos requisitos que recolle a Lei Orgánica 4/1997, que se traducen en garantías para os cidadáns e que sen elas as cámaras pasan de ser un medio coa pretensión de salvagardar a vulnerar os Dereitos da Personalidade dos individuos.

Entre eses requisitos destacamos a preceptiva autorización da Delegación do Goberno, así como o informe favorable da Comisión de Garantías que han de ser anteriores á súa instalación. As instalacións fixas de videocámaras polas Forzas e Corpos de Seguridade do Estado e das Corporacións Locais serán autorizadas polo Delegado do Goberno na Comunidade Autónoma de que se trate, previo informe dunha Comisión da cal a presidencia corresponderalle ó Presidente do Tribunal Superior de Xustiza da mesma Comunidade.

Ademais é oportuno proceder á regulación do uso dos medios de gravación de imaxes e sons que veñen sendo utilizados polas Forzas e Corpos de Seguridade, introducindo as garantías que son precisas para que o exercicio dos dereitos e liberdades recoñecidos na Constitución sexa máximo e non poida verse perturbado cun exceso de celo na defensa
da seguridade pública.

O principio de proporcionalidade na súa dobre versión de idoneidade e de intervención mínima son tamén factores a ter en conta á hora de instalar cámaras e cuestións que o Movemento quere saber se se cumpriron. Por todo isto e por todos os casos anteriores nos que se demostrou que as cámaras non cumprían cos obxectivos propostos e danaban a cidadanía o colectivo pide que se retiren os ditos dispositivos e que se considere moi e moito a súa instalación tendo sempre en conta o

ler o resto do texto

O MpDC resume para a Xustiza o periplo de Fina Guitián e o seu propio no caso do convenio Paz Camps

O Movemento polos Dereitos Civís vén de formular conclusións a proba de xeito que a Xustiza poida resolver no caso do Concello de Vedra e o expediente que se negan a facilitar tanto a Xosefina Guitián como á propia asociación, da que é membro a dita cidadá, sexa finalmente facilitado.

O obxectivo deste trámite procedimental é que se desestime o recurso de reposición de Vedra e que ambas as dúas partes, Fina Guitián e asociación poidan acceder ao convenio Paz Camps.
O presente recurso iníciase contra a desestimación do recurso de reposición por parte do Concello de Vedra en data 2 de setembro de 2009, negando a solicitude efectuada por Xosefina Fina Guitián Lema de acceso á copia do convenio asinado entre a Alcaldía de Vedra e o pintor don Modesto Paz Camps en calidade de concelleira- portavoz do Grupo BNG e como socia da asociación “Movemento polos Dereitos Civís”.
En data 8 de maio de 2009 solicitou a Sra. Guitián, como concelleira- portavoz do Grupo BNG, perante o Concello de Vedra, acceso mediante unha fotocopia ao convenio vixente na actualidade para a xestión do Museo Paz Camps, entendendo que tal convenio é un acordo dun órgano da corporación e que por tanto os concelleiros /as poden ter acceso á fotocopia do mesmo sen necesidade de acreditar autorización previa.

Posteriormente, recibimos resposta do Concello de Vedra en sentido negativo, onde de xeito inxustificado denegaba o acceso á copia de dito Convenio, fronte o cal presentamos recurso de reposición, desestimado pola Administración demandada.

En escrito remitido por parte do Concello de Vedra a Xosefina Guitián, indícase que a recorrente xa tivera acceso á documentación obxecto do presente recurso, sen que pola parte demandada se aporten probas de ningún tipo para acreditar o acceso por parte de Dona Xosefina Guitián a dita documentación en ocasións anteriores.

Interesa destacar igualmente que da documentación presentada en ningunha se acredita que as solicitudes efectuadas por Xosefina Guitián sexan en relación obxecto do presente procedemento, é dicir, no listado do rexistro non se acredita que dona Xosefina Guitián dispoña de copia de dito Convenio nin que pola Administración demandada se lle entregara.

Tamén importa salientar que a denegación do acceso á fotocopia implica a denegación do dereito de acceso a dito expediente o que vulnera o dereito de acceso regulado na Constitución.

Non se pode dubidar da lexitimidade da solicitude presentada pola recorrente, pois só a través do expediente cuxa remisión interesa, poderá coñecer a verdadeira fonte de información e polo tanto, a verdadeira actualización de dito convenio, o que por outra parte, admitir a legalidade da actuación do Concello de Vedra, sería como non verse limitada no exercicio da participación política intrinsecamente relacionada co pluralismo político recollido na dita norma estatal.

En todo caso, a estimación do recurso será a través da solicitude presentada por Xosefina, pretendendo facer valer o dereito que lle confire a Lei 30/92, preceptos que recoñecen o dereito dos cidadáns nas súas relacións coas Administracións Públicas, ó acceso ós rexistros e arquivos das Administracións Públicas nos termos previstos na Constitución ademais do máis básico, a coñecer, en calquera momento, o estado da tramitación dos procedementos nos que teña a condición de interesado e obter copias dos documentos contidos en eles.

Hai que indicar que coa denegación da fotocopia de dito convenio estase denegando o acceso ó convenio, que dito sexa de paso sufrira unha modificación con anterioridade a solicitude efectuada por Xosefina Guitián, modificación que non era coñecida pola recorrente, pois en caso contrario xa non tería obxecto o presente recurso contencioso- administrativo.

Toda vez que a resolución obxecto do presente recurso implica unha posición da Administración demandada de total abuso de dereito e unha vulneración da imparcialidade da que deben gozar os actos administrativos e calquera resolución ditada polas Administracións, entendemos que a mesma debe decaer, ditándose resolución xudicial ó respecto estimando as pretensións de Dona Xosefina.

Por iso, solicitamos a nulidade de pleno dereito da resolución obxecto do presente recurso, porque tal e como establece a Lei 30/92 de 26 de novembro de Réxime Xurídico das Administracións Públicas, son nulos de pleno dereito os ditados prescindindo total e absolutamente do procedemento establecido.

ler o resto do texto

Irmán Daniel! por Bonaval volven cair como bágoas as estrelas

Permitímonos o luxo de parafrasear os versos de Don Ramón Cabanillas, non para lembrarmos outra vez o pasamento de Daniel R. Castelao, grande patriota a quen lle impediron que o ar do seu último alento fose do seu país, condenado ao exilio pola triada española e asasina composta pola igrexa, o exército e o capital, e perseguido vil e cobardemente mesmo tras a súa morte, senón para denunciarmos que igrexa católica, coa colaboración necesaria da xustiza española, pretende violar Galiza profanando os seus mortos e pechando o lugar onde se atopan algúns do máis bos e xenerosos de entre os bos e xenerosos.

Baixo unha grande lousa de pedra, soterraron hai 26 anos o noso irmán Daniel con aleivosía, a traizón, mais non sen a comprida e necesaria resposta por parte do nacionalismo. Desbaratando os seus plans homenaxeamos todos os anos Castelao e Rosalía desde que Galiza Nova recuperara os actos previos ao Día da Patria Galega coa Arenga da Mocidade.

Démoslle vida á vella igrexa de Bonaval convertida no grande Panteón da Patria soñado por Murguía e Curros, honrando alí os nosos mortos máis senlleiros, colléndomos forzas do seu exemplo cada 24 de xullo para continuarmos na loita por vermos xa a nosa patria liberada, ou erguendo a voz nos actos máis solemnes do nacionalismo, renovando o noso compromiso patriótico con Alfredo Brañas ou Ramón Cabanillas e, por suposto, con Rosalía de Castro e Daniel Castelao, como testemuñas.

O recinto convertido en sagrado para o pobo foi un dos lugares onde despedimos a Uxío Novoneyra camiño do Courel ou máis recentemente, antes da súa derradeira visita á Santa Sabel de Outeiro de Rei, a Manuel María, o Poeta Nacional.

Os que odian Galiza, os asasinos do 36, os que escribiron a mellores páxinas da España negra, os mesmos que hai 24 anos pretendían manipularnos e ocultarnos Castelao, os mesmos que vilipendiaron Rosalía Castro ou excomungaron Curros para vingar o atrevemento das palabras escritas na lingua do pobo e para ergueren a esperanza no seu pobo volven hoxe á caza. Non lles chegou con todos os desprezos que na vida e na morte lle fixeron á pobre da tola. A súa raiba non ficou satisfeita co asasinato de Bóveda, co exilio e morte de Castelao. Non foi suficiente con enlousar ao noso irmán Daniel ao ritmo dos paus e balas de goma. Queren facer desaparecer os seus restos pechando as portas do lugar onde se atopan os verdadeiros apóstolos de Galiza, o ano e o día que os seus esbirros anuncian a proibición de impartirense en galego determinadas materias no ensino.

A cobardía e sumisión que a triada española da morte mostrou sempre cos fortes convírtese en desprezo e xenreira cos fébeis. A mala lei que nos teñen, que diría Rosalía. Moi santo ten que ser este 2010 para que toda esa mala lei sexa executada a golpe de DOG e sentenza xudicial. Poden estar satisfeitos de teren gañado o xubileo pechando a Porta Santa da galeguidade. Mais teñen que saber que como a Frouxeira, o 2010 será unha espiña cravada no corazón da súa España una.

Non é a primeira vez que nos pechan as portas, e posibelmente non será a derradeira. Portas máis grandes abrimos e seguiremos abrindo. O 24 de xullo, nas vésperas do Día da Patria Galega, estaremos co puño máis en alto que nunca en San Domingos de Bonaval con Galiza Nova para renderlle o merecido tributo a Rosalía e Castelao.

Marcos Maceira, membro da AC O Galo

ler o resto do texto

Para o MpDC aumentan as queixas ante Protección de Datos ao tempo que o descende a dilixencia do organismo estatal

Foi noticia onte e hoxe que as denuncias ante Protección de Datos creceron un 75% no 2009 segundo as cifras da propia Agencia. O MpDC quere chamar a atención sobre este feito, xa que a axencia costuma arquivar os casos sin entrar no fondo.

O mpdc fixo publico en varias ocasions que resolucións do organismo estatal acostuman
a vir feitas por un patrón, un modelo de escrito que responde sempre do mesmo xeito aos feitos máis variados.

Protección de Datos é unha institución que non é quen de cumprir cos seus cometidos debido a, por unha parte, o volume de denuncias que como non vemos non fai máis que medrar de xeito exponencial e, por outro, que lle gusta demasiado o lugar que ocupa e ooo “bo trato” inferido ás demais institucións e administracións.

Tal e como informou a Agencia, as denuncias de 2009 estiveron “sobre todo” relacionadas con Internet, a videovigilancia e coa inclusión indebida de datos en listas de morosos. Boa parte desas queixas, sobre todo no que ten a ver coa videovixilancia proceden do MpDC, queixas Que non son reparadas nin atendidas alegando, na maioría dos casos falta de lexitimidade ou xa respondendo que non teñen capacidade para resolvelas.

Desinterese de Protección de Datos

O MpDC constatou o desinterese da Agencia Española de Protección de Datos sobre os dereitos civís logo de acudir o pasado abril a unha xuntanza co Director da AEPD, Artemio Rallo, para falar sobre os casos que a asociación ten abertos con eles e trasladarlle ao organismo estatal o seu descontento co funcionamento e as resolucións do mesmo.

Desde o Movemento definiuse como pouco produtiva, dado que o director da Agencia rexeitou falar dos casos concretos que ten a asociación abertos con ela. O interese do MpDC era coñecer, caso por caso, os problemas que ten a AEPD para poder emitir resolucións nun prazorazoábel, dado que en numerosas ocasións a asociación leva máisdun
ano esperando a súa resposta. Outro dos intereses do Movemento era coñecer a dinámica de traballo da Agencia, é dicir, de canta xente dispoñen para estudar os casos e que factores teñen en conta.

O MpDC atopouse cunha AEPD que se ampara na Lei Orgánica de Protección de Datos para xustificar as resolucións negativas á asociación. Por exemplo, o caso das cámaras da fachada do Consello de contas de Galiza, situado en Compostela, a Agencia respondeu que como o Consello de Contas ten todos os permisos en regra segundo a Lei Orgánica de
Protección de Datos e que non se pode demostrar que graven a via publica.

O Movemento ve nesta xustificación da AEPD, que perfectamente traspoñen a boa parte das súas queixas, unha maneira de lavarse as mans, xa que a Agencia nas súas respostas e argumentos sempre di que se axusta a lexislación correspondente. Sempre, cando o único que fai é escoitar ao denunciado.

Desde o Movemento continúase a soster a idea de que a AEPD non ten capacidade para poder resolver con efectividade en un prazo razoábel todos os casos que lle chegan. Polo tanto a idea de crear unha Axencia Galega de Protección de Datos segue a ser, a ollos do MpDC, a única solución para desatascar o volume de traballo da agencia estatal e
intentar que dese xeito as violacións dos dereitos civís que cada día se comenten no noso país non queden tan flagrantemente impunes como até o de agora.

ler o resto do texto

Video sobre a utilidade da videovixiancia

ler o resto do texto

O MpDC denuncia que a Subdelegación do Goberno de Pontevedra pretenda afogar con multas a sindicalistas

A Federación Galega de Alimentación, Mar, Transporte, Textil e Telecomunicacións (FGAMT) sinala o subdelegado do Goberno, Delfín Fernández, como responsábel da “persecución e intento de criminalización” que está a sufrir a central nacionalista polo seu papel no conflito laboral aberto na conserveira viguesa Alfageme.

O secretario nacional da FGAMT, Xosé Fernández Piñeiro, recibiu tres multas -que xa foron recorridas polo sindicato- en representación do comité de empresa despois das distintas mobilizacións protagonizadas polas traballadoras e traballadores.

O MpDC xa denunciou recentemente que a CIG nos últimos meses recibiu unhas 400 multas desde a Delegación do Goberno. Cando os sindicalistas asisten as concentracións e manifestacións, a policía dedicase a controlar que os sindicalistas non se moven dos espazo que teñen asinado para levar a cabo a súa protesta, é dicir, que un sindicalista se a lonxe un metro do lugar de concentración é obxecto de multa por parte da Delegación do Goberno.

Tanto o Movemento como CIG están convencidos de que isto supón unha actuación deliberada contra o sindicato e unha maneira de exercer presión e así coartar a súa libre actuación sindical. Pola súa banda, o secretario nacional da FGAMT-CIG, Xosé Fernández Piñeiro, acusa de “persecución e intento de criminalización” o subdelegado do Goberno español en Pontevedra, Delfín Fernández .

Piñeiro adiantou tamén que a consecuencia desta denuncia o vindeiro martes 8 de xuño terá que enfrontarse a un xuízo de faltas -acúsaselle de ameazas e coaccións- que se vai celebrar en Vigo.

En canto ás sancións, que poden oscilar entre os 300 e os 30.000 euros, sinalou que se basean en cuestións como non ter solicitado manifestacións dentro do prazo, cambiar o itinerario das marchas sen comunicación ou organizar concentracións. Ao respecto, o MpDC denuncia unha vez máis a desproporción que supoñen estas medidas excesivamente gravosas. O colectivo entende que moitas multas cabe impór a administracións, a institucións que incumpren sangrantemente a legalidade e considera estas sancións económicas como unha medida intimidatoria contra o sindicalismo que fai fronte precisamente a esas imposicións.

Neste senso, Piñeiro lembra que en Compostela se levaron a cabo mobilizacións sen autorizar convocadas por un sindicato español fronte ao Igape “e non houbo nin acusacións nin multas”. Diante disto, o dirixente sindical non dubida en cualificar a figura de Delfín Fernández como “digno herdeiro dos delegados franquistas que durante a ditadura colocaban como comisarios políticos fronte ás protestas dos traballadores”.

O Movemento agarda que estes sucesos non teñan continuidade e que a Xustiza repare o nome e o traballo que polos dereitos das e dos traballadores realizan este e outros moitos e moitas responsábeis sindicais que ven coartadas as súas liberdades á hora de exerceren, por un lado o seu traballo e por outro os seus dereitos.

ler o resto do texto