VOLVEM ENGANARNOS COM AS CAIXAS DE AFORROS

O rebumbio com as Caixas de Aforros, seus encontros e desencontros, as claves que iam aparecendo nas diversas propostas-rumores que anunciavam os jornais, a aparente discrepancia entre o Sr. Nuñez Feijoo e o Sr. Rajoy… fizeronme reflexionar sobre o que estava a passar, pois poucas cousas me encaixavam.

Para mim chove sobre molhado. A Caixa de Aforros de Ourense foi vilmente vendida á Caixa de Aforros de Vigo, venta da que só tirou beneficio uma pessoa mentras que o resto dos ourensanos perdimos grande parte da obra social e cultural que nos proporcionava e perdimos todo o capital e patrimonio que a Caixa Ourense tinha; agora há que mendigar um crédito em Vigo e todo o trabalho inducido que deixava rendibilidade em Ourense realiza-se desde Vigo, dende um picheleiro até um parafuso. Os ourensanos nem rechistarom, a pesar de todas as advertencia de pessoa nom dubidosa na sua relazóm com a direita mais centralista; forom convencidos de que era o melhor, formar parte de uma Caixa forte, porque Caixa Ourense ficava muito debilitada; nós afortalamos a Caixa Vigo. Esta é a historia que ja esquecerom os ourensanos ou polo menos não pasarom factura aos que se aproveitarom da entrega.

O primeiro que penso é que o Sr. Gayoso, artífice do embarque a Caixa Ourense (no que contou com a colaboração interesadisima de pessoeiro ourensano), aplica-se o refraõ do gato escaldado e não fica disposto a correr o risco de ser engolido por Caixa Galicia. Mas tambem pensas que melhor é uma Caixa Galega que a entrada de outras de fora da nação que podem ser mais fortes e desvirtuar os nossos aforros. Gayoso fala de outro tipo de alianzas com Caixas foraneas. Méndez, sem desvotar outro tipo de alianzas, quere a Caixanova. Rajoy quere que cada Caixa galega se integre com outras de fora da nação mentras que Núñez Feijo aposta por la integração das duas Caixas Galegas, solución á que se adirem BNG e PSdG e os barões da Galiza Norte.

Comenzo a analise e o primeiro que trato de desvelar é porque Rajoy não recibe o apoio total do seu alter ego na Galiza, o Sr. Nuñez Feijoo, especialmemnte se pensamos que o mundo do Presidente de Galiza não é de este reino; o mundo do nosso presidente fica em Madrid, onde tem postos os olhos pensando, coitado, que vai alcanzar um posto no firmamento político que ja tenhem desenhado para eles os Galhardones, as Esperanzas e outros vultos da constelação pepera, por suposto madrileña.

Se desvendamos o novelo a conclussão á que chego é realmente dramatica. O Sr. Nuñez Feijoo segue sumisamente o pensamento do Sr. Rajoy, mas utiliza outros canles. O Sr. Rajoy pretende que Caja de Madrid absorva outras Caixas, constituindo uma Caixa forte em Madrid que inclua desde Levante á Galiza. Caixa com a que obsequiará a dona Esperanza Aguirre para asegurarse a sua fidelidade. E qual é o xogo do nosso presidente?; precisamente o de aparentar a sua galeguidade apostando por uma Caixa Galega única; e quando se unam Caixanova e Caixa Galicia as debilidades de esta última arrastrar-am á primeira e entrar-am numa primeira fusión virtual com Caja Madrid que ao final, ao ser a mais forte, as absorverá e os nossos aforros marchar-am a engrosar a conta de resultados de Caja Madrid e o nosso patrimonio tambem fará mais grande o patrimonio de Caja Madrid e os parafusos e picheis viram agora de Madrid. E o Sr. Nuñez Feijoo dirá que fizo todo o que pudo por uma Caixa de Aforros galega e que ao final o Conselho de Adinistração não foi quem de manter a sua independencia. E contribuirá ladinamente com o interese do seu mentor.

E Galiza volverá a ser traida polos seus proprios filhos. E tudos a chorar mentras agora, miopes ou interesados, seguimos a dar a nossa confianza aos que nos enganam.

Reflexionade.

Nemésio Barxa/ Avogado e escritor

ler o resto do texto

A situación de crise obriga aos concellos a reforzar a prestación dos servizos sociais

Nunha coxuntura de forte crise económica como a actual, os concellos deben manter como eixo das súas prioridades o desenvolvemento de políticas sociais de calidade que axuden a paliar os efectos desa situación. Non podemos esquecer que os concellos son as administracións máis próximas á cidadanía e neles recae a responsabilidade de afondar nas prestacións de servizos sociais. É ao seu Concello ao primeiro lugar ao que se achega a cidadanía para solicitar as axudas coas que facer fronte as súas dificultades.

Como consecuencia da difícil situación económica que estamos a vivir os concellos estamos a experimentar un forte incremento das solicitudes para subsidios e subvencións diversas, pero os orzamentos municipais non son suficientes para dar resposta a todas elas. Porén, tanto a Xunta como o Goberno do Estado non parecen ser conscientes da gravidade desta situación. Se ben as administracións locais vense abocadas na actualidade a facer un maior esforzo económico para afondar nos servixos sociais, este esforzo non se ve respaldado polo correspondente aumento do financiamento por parte das administracións galega e estatal. Esta situación amosa, sen dúbida, a necesidade de avanzar cara a un novo sistema de financiamento, que sexa máis acaído ás necesidades dos concellos e que permita manter a proximidade na prestación dos servizos do benestar cos seus cidadáns e cidadás.

No caso de Vigo resulta patente a pertinencia de contar coa área metropolitana, que sexa un verdadeiro consorcio de servizos que vertebre o territorio. Sería un instrumento acaído para que a prestación de servizos á cidadanía se poda facer dun xeito coordinado entre os diversos concellos integrantes, pero sen incrementar os gastos e incluso reducíndoos.

O contexto que vivimos amosa as carencias da rede administrativa actual e pon en tela de xuízo o papel que xogan as deputacións. Estas adoitan ser entidades que non cumpren un cometido específico á hora de prestar servizos á cidadanía, pero que tampouco serven de soporte para soster as demandas dos concellos. A necesidade de redefinir a súa función, no mellor dos casos, é evidente.

Non se trata de duplicar administracións. Trátase, máis ben, de procurar as fórmulas administrativas máis axeitadas para o fin de dar resposta ás demandas da cidadanía nunha sociedade complexa, cambiante e irremediablemente global. É preciso deixar atrás institucións decimonónicas e dar paso a entidades do século vinteún que se rixan polos principios da igualdade de oportunidades e a xustiza social.

Santi Domínguez Olveira/Tenente de alcalde e concelleiro de Industria,Comercio e Turismo do Concello de Vigo

ler o resto do texto

A Xustiza obriga a Bugallo a xustificar o cumprimento da súa propia ordenanza

O Movemento polos Dereitos Civís vén de coñecer que o Xulgado Contencioso-administrativo número 1 de Compostela lle require a Sánchez Bugallo un informe detallado sobre os 18 paneis informativos que a ordenanza municipal da que o propio Concello se dotou esixe instalar na cidade, indicando o lugar exacto da colocación dos mesmos. Ademais, o Xulgado pide que se acompaña o dito informe coas fotografía dos mesmos.

Comparado o informe presentado polo MpDC e o informe presentado pola xefa do servizo de contratación e servizos comunitarios do Concello de Santiago, o xulgado nº 1 de Santiago desconfía do cumprimento da Ordenanza Municipal de Publicidade Estática e Dinámica por parte do Concello. A desconfianza da Xustiza ante o Concello chega a tal punto que o xuíz solicita que o informe conteña fotografías que ilustren e verifiquen a real localización dos paneis e mediante elas comprobar que se cumpren todos os puntos da ordenanza. A máis o xulgado tampouco cree que os promotores das obras estean a cumprir co establecido no artigo 4 da ordenanza, que obriga ás empresas que realicen obras na cidade, a instalar un espazo nos seus paneis para que os cidadáns poidan colocar calquera elemento de comunicación social, por esixe un informe detallando o grado de cumprimento das mesmas.

En relación á comunicación que o concello lle fixo á Federación Galega de Construción sobre o contido da ordenanza, o Xulgado solicita que os promotores comuniquen o grado de cumprimento da obrigación prevista na ordenanza.

Que cumpra a lei

Por outra banda, o Movemento polos Dereitos Civís esixe de novo que o Concello santiagués cumpra co establecido no artigo 4 da súa propia ordenanza e obrigue ás empresas que realicen obras na cidade a que instalen un espazo nos seus paneis para que os cidadáns poidan colocar calquera elemento de comunicación social que consideren oportuno.
Desde o Movemento lembramos que Sánchez Bugallo aprobou aprobou a norma municipal o 25 de novembro de 2004, que no seu artigo 4, establece que: “o Concello habilitará na vía pública, en lugares frecuentados, soportes adecuados e en número suficiente para posibilitar a colocación de carteis ou anuncios. Ademais os promotores de obras habilitarán espazos específicos nos valados de protección das mesmas para a colocación de carteis ou anuncios. Estes espazos estarán perfectamente identificados e, en todo caso, deberán figurar en lugar visible o rótulo espazo destinado á comunicación social”.

ler o resto do texto

O MpDC apoia a “Treme a Terra” na súa queixa contra o Concello de Pontedeume

O Movemento polos Dereitos Civís vén de coñecer a queixa que fixo pública a asociación cultural “Treme a Terra” contra o Concello de Pontedeume por este non lle permitir desenvolver plenamente o seu labor.

Desde o Movemento considérase que a actitude do Concello de Pontedeume reduce enormemente a liberdade de asociación e tamén merma as posibilidades de execución de novas propostas culturais por parte de Treme a Terra na vila. A asociación leva uns anos vendo como a contía da súa subvención como asociación cultural diminúe, chegando ao punto de que aínda non cobraron a do ano pasado.

O MpDC ve este feito como unha medida de presión por parte do Concello de Pontedeume para indirectamente obrigar o colectivo a renunciar á súa actividade cultural. Como é ben sabido, as asociacións culturais teñen unha grande dependencia das subvencións municipais para poderen desenvolver as súas actividades. A desaparición da subvención podería levar consigo a desaparición da asociación dado as limitadas opcións de ingresos das que dispoñen.

O Concello de Pontedeume tén que ter en conta que Treme a Terra leva máis de trece anos dinamizando a cultura na súa vila, por medio de concertos,exposicións fotográficas, conferencias ou actividades que axudan a non esquecer as nosas raíces e a nosa verdadeira identidade e que axudan a pluralizar e aumentar as actividades culturais do municipio. Por todo isto e independentemente do carácter da asociación, o concello ten que apoiar as actividades desenvolvidas por este colectivo e non interferir na realización das mesmas negando o uso das instalacións municipais.

O Movemento polos Dereitos Civís confía en que Treme a Terra non teña que chegar a pedir responsabilidade patrimonial ao Concello de Pontedeume por limitar o dereito de asociación.

ler o resto do texto

O MpDC demanda ao concelleiro de Deportes do Grove ante o escandaloso silenzo administrativo que profesa

O Movemento polos Dereitos Civís vén de interpór unha demanda ao concelleiro de Deportes do Concello do Grove contra a presunta desestimación por silenzo administrativo do recurso presentado polo Club Piragüismo Ogrobe por ter o Concello dado de baixa o Club no Redim. O MpDC deu este novo paso dado que a dita baixa non se axusta a dereito e vendo, unha vez máis, o desleixo co que actúa o consistorio.

Desde o Movemento queremos recordar que José Alfredo Bea García, ademais de ser o concelleiro de Deportes do Concello do Grove, é tamén presidente do comité técnico da Federación Española de Piragüismo e é o presidente do clube de piragüismo Breogán, clube rival do Club Piragüismo Ogrobe.

O concelleiro é o responsable da irregular orde de dar baixa no REDIM ao Club Piragüismo Ogrobe e da expulsión do mesmo do pavillón municipal de deportes náuticos da localidade. A asociación leva inscrita no REDIM desde o 1997 e cada ano realizando cumpridamente os trámites necesarios para a súa renovación no mesmo sen ningún problema. A implicación persoal que ten o concelleiro co mundo do piragüismo fai sospeitar de cales poden ser as razóns reais do acoso que está a sufrir o Club Piragüismo Ogrobe, que dende fai un ano e por mor de todos estes incidentes está a ver como os seus deportistas non poden gozar dun bo adestramento.

O Movemento non pode entender como pode caer tan baixo o concelleiro de Deportes chegando ao punto de non responder a ningún dos recursos interpostos pola asociación logo dos abusos infrinxidos pola institución contra o Club Piragüismo Ogrobe.

Lonxe de intentar solucionar os agravios acometidos, o consistorio dá a calada por resposta nun intento de fuxir da legalidade. Non se pode permitir que o concello non retifique e se poida chegar a pechar o caso sen facer xustiza por un silenzo administrativo máis que intencionado. Toda a suma de irregularidades e faltas de respeto cometidas polo Alfredo Bea saen á luz logo do inxente traballo dunha asociación como é o Movemento polos Dereitos Civís que, loitando contra estas prácticas ilegais, procura que a cidadanía vexa respetados os seus dereitos á vista da incompetencia e da desidida da administración.

Ademais a asesoría xurídica do colectivo indica que o Alfredo Bea tamén vulnera sistematicamente o principio de boa fe, polo que dúas partes teñen unha fe recíproca en que cada unha delas fai ben o seu cometido. A dita presunción destrúese cando existe proba en contrario, como é neste suposto que a Concellería de Deportes esixe documentación ao recorrente que non é precisa para a súa renovación no Rexistro de Entidades de Interese Municipal (REDIM).

Entre outros, o principio de igualdade ante a lei tamén é vulnerado polo municipio grovense, pois o Concello non está actuando en posición de igualdade co Club Piragüismo Ogrobe coma co resto de asociacións ou de clubes, intentando esta administración local en todo momento danar a imaxe do recorrente.

O Club Piragüismo Ogrobe tamén recibiu a orde de abandonar o pavillón municipal de deportes náuticos da localidade, por parte do conserxe do recinto. Por mor destes feitos os membros do Club Piragüismo Ogrobe víronse obrigados a transportar diariamente as embarcacións nos vehículos xerando unha situación de incertidume para os deportistas e de tensión nos adestramentos.

O MpDC quere lembrar que se trata de deportistas considerados de "alto nivel", que deben gozar de especial protección por parte da Administración e aclara tamén que estes deportistas viron mermada a súa preparación cara a participar nun campionato do mundo no mes de setembro, circunstancia tamén coñecida por Alfredo Bea pola súa condición de presidente do comité técnico da Federación Española de Piragüismo.

Por todo isto, o Movemento polos Dereitos Civís solicita novamente a nulidade de pleno dereito da resolución do Concello do Grove onde se acorda dar de baixa no Redim ao Club Piragüismo Ogrobe e se dicte resolución na que se acorde que o clube pode continuar inscrito no dito rexistro.

ler o resto do texto

O MpDC critica que a Subdelegación do Goberno non proporcionase asilo político ao polisón chegado de Costa de Marfil

O MpDC denuncia que as autoridades viguesas non tiveron en conta a Lei 5/1984, reguladora do dereito a asilo e da condición de refuxiado, dado que deportaron ao polisón de Costa de Marfil que apareceu onte no porto de Vigo, dentro do buque “Mol Valparaíso” sen ter en conta a lei que di que calquera estranxeiro pode solicitar o dereito a asilo e non poderá ser expulsado ata que non sexa inadmitida a trámite a súa petición ou se resolva a mesma.

Para isto o refuxiado ten dereito a dispoñer dun avogado e dun intérprete profesional. Este procedemento é necesario para coñecer as necesidades do polisón e saber se a súa deportación implica un ataque aos seus dereitos básicos unha vez entre no seu país.

O Movemento critica duramente a actitude mantida pola Subdelegación do Goberno en Pontevedra, que ignorou a petición de Amnistía Internacional de respetar o principio de non devolución, establecido pola Comisión de Ginebra sobre o Estatuto de refuxiado. Este principio busca evitar que se envíen o seu país estranxeiros que corren o risco de sufrir vulneracións nos seus dereitos básicos.

A longa lista de polisóns que, a pesar de solicitar asilo político foron expulsados do país sen teren en conta os perigos que os esperan no seu país de orixe, vese aumentada nun máis. O grande problema destes estranxeiros é a imposibilidade de dispóren da asistencia dun letrado e dun interprete que lles poidan asegurar que a súa situación será entendida e valorada dunha forma xusta e obxetiva e así proceder
a poder determinar se esa persoa necesita ou non protección do goberno español.

OMpDC denuncia unha vez máis a desidia das administracións competentes en materia de estranxeiría que non cumpren coa lei reguladora do dereito a asilo e da condición de refuxiado. Todos os estranxeiros, independentemente do medio polo que entren no país, teñen dereito a solicitar o asilo político e as administracións deben facilitarlles todos os mecanismos para efectualo.

Desde a asociación quérese alertar da innumerábel cantidade de ocasións nas que, logo de denunciar ás distintas Delegacións do Goberno en Galiza por non respetaren os dereitos básicos das persoas e non cumprir coa lei, estas sempre apliquen a desidia por resposta.

Ben sexa ante vulneracións dos dereitos á honra e á intimidade das persoas como agora ao dereitos dun estranxeiro a ter acceso a solicitar asilo político a resposta de quen ten que actuar ante estas cuestións que repercuten na cidadanía é sempre a mesma, a excusa de mal pagador, a incompetencia máis acusada de quen tiña que emprender as accións legais que unha e outra vez emprende o MpDC diante das flagrantes agresións sufridas diariamente pola sociedade. A asociación non sae do seu asombro cando, mais unha vez, observa como proceden estas institucións. Cando van cumprir a lei?

ler o resto do texto

O MpDC denuncia que o Concello de Neda pretenda instalar cámaras obviando a legalidade

O Movemento polos Dereitos Civís denuncia que o Concello de Neda teña a intención de instalar 15 cámaras de videovixilancia en edificios públicos sen ter un informe favorable da Comisión de Garantías e a pertinente autorización da Delegación do Goberno. Estas dúas medidas supoñen o respecto pola legalidade vixente e un mínimo de garantías xurídicas para os dereitos á intimidade, honra e propia imaxe recollidos na Constitución española.

Como vén denunciando o Movemento, moitos concellos galegos continúan a vulnerar os dereitos á intimidade e á propia imaxe dos cidadáns instalando cámaras de videovixilancia sen contar coas autorizacións que esixe a Lei Orgánica 4/1997 e coa complicidade da Delegación do Goberno, institución que aplica a política de feitos consumados outorgando as licenzas a posteriori en lugar de esixir a retirada dos dispositivos.

Ao MpDC indígnao enormemente a actitude polo Concello de Neda, cando asegura que instalará as cámaras do mesmo modo que o fixo o Concello de Ares. Recordamos que o Concello de Ares xa fora denunciado polo MpdC por instalar cámaras de videovixilancia sen os permisos pertinentes. Deste xeito, o Movemento non entende como o Concello de
Neda se atreve a instalar cámaras de videovixilancia sabendo que é ilegal e que os concellos que o fixeron xa foron denunciados. Desde a asociación cremos que a administración de Neda pretende rirse da Xustiza e da sociedade, apoiándose na incompetencia da Delegación do
Goberno.

Os concellos xustifican o seu modo de proceder alegando que a Delegación do Goberno lles pon moitas dificultades a hora de conseguir as autorizacións pertinentes, polo que eles deciden ter primeiro as cámaras instaladas e despois xa pedirán os permisos. Todos eles ven na videovixilancia un efecto disuasorio ante os ataques vandálicos que sofren as instalacións públicas destes concellos.

Sen embargo, un requisito indispensable para o emprego da vídeo-vixilancia e a proporcionalidade no seu uso. O beneficio que supostamente se acadaría coas cámaras, atallar uns actos de vandalismo que non unha criminalidade difusa e ameazante, dificilmente resultan proporcionais en relación coa violación sistemática dos dereitos fundamentais derivada da instalación de 15 cámaras. Milleiros de persoas serán gravadas cada día polas cámaras, vendo expostos o seu dereito á intimidade, á honra e á propia imaxe.

Ademais, a efectividade das cámaras, a súa adecuación para o fin perseguido polo Concello, está moi en entredito dados os resultados acadados noutras vilas galegas. Así, as cámaras non servirían para evitar a comisión de actos vandálicos, senón unicamente e no mellor dos casos para identificar aos autores, sempre que estes non opten pola sinxela medida de ocultar os seus rostros. Cómpre insistir en que a vídeo-vixilancia é unha medida extrema, a utilizar en casos moi concretos, e non está prevista pola Lei coma substituto da presenza policial.

E ademais esta demostrado que a presenza de cámaras pode desprazar as infraccións e delitos a outros lugares.

O MpDC está convencido de que este é o exemplo que están dando as administracións ao non sancionar as instalacións ilegais das cámaras dedicadas a videovixilancia: fomentan entre os concellos a instalación de cámaras sen control, co resultante abuso e consecuente vulneración os dereitos á intimidade.

Cabe que lembrar que as cámaras que quere instalar o Concello, por “vixiaren” a vía pública están sometidas á Lei 4/97 de videovixilancia. Isto implica que o dispositivo debe ser instalado e xestionado por Corpos e Forzas de Seguridade do Estado e, en ningún
caso por outros funcionarios municipais ou persoal de empresas privadas.

Desde o Movemento esiximos que as administracións tomen cartas no asunto e comecen dunha vez por todas a facer cumprir a lexislación vixente, impedindo que prácticas como a que están a levar os Concellos de Neda e As Pontes e Ares continúen a ser habituais e por fin entren a cordura e o respeto á legalidade e á cidadanía como prioridades para
os concellos.

ler o resto do texto

O MpDC solicita que os sindicatos teñan acceso ás gravacións de videovixilancia

O Movemento polos Dereitos Civís quere saber se os locais dedicados a hostalería que teñen instaladas cámaras de videovixilancia facilitarán as gravacións aos sindicatos para coñecer as condicións reais nas que traballan os camareiros e camareiras.

O gremio hostaleiro é coñecido por ter xornadas laborais que rondan as 10 horas. Os sindicatos non teñen ningunha maneira de demostrar as precarias condicións nas que traballan moitos camareiros e camareiras, por iso o acceso ás cámaras que están a instalar en moitos locais de hostalería, sería unha boa proba para xustificar as posíbeis vulneracións aos dereitos dos traballadores.

O presidente da Asociación Provincial de Hostalería, José Magaz, afirmou que a instalación de cámaras de videovixilancia nos establecementos serve para que os donos poidan ver se os seus empregados traballan ben, tendo boa conta da clientela e tamén asegurou que a instalación de cámaras será coñecida polos clientes grazas a colocación dun cartel.

Pola contra as nosas informacións falan de que a grande maioría dos locais hostaleiros que dispoñen de cámaras de videovixilancia non teñen carteis que alerten á clientela da súa instalación, vulnerando así o seu dereito á intimidade e á liberdade, dado que os consumidores teñen dereito a escoller se queren ou non estar nun local videovixilado.

Malia a que os hostaleiros xustifican a instalación de cámaras como unha medida de seguridade - tanto para os seus traballadores como para os clientes, dado que en máis dunha ocasión lle axudáron a coñecer os autores de roubos - o MpDC lembra que a videovixilancia debe estar sinalada en todos os locais e que as imaxes sexan facilitadas aos sindicatos cando eles as consideren necesarias para efectuar unha denuncia é un feito imprescindíbel a tal fin.

Aínda por riba, o presidente da Asociación Provincial de Hostalería, José Magaz considera que a grande proliferación de cámaras de videovixilancia nos últimos anos tamén pode ser debida ao seu baixo prezo. O Movemento alerta que o baixo prezo das cámaras non é unha
xustificación ante a ilegalidade da instalación das mesmas.

A este respecto, o MpDC alármase ante a crecente falta de control por parte das administracións diante das vulneracións ao dereito á intimidade. A videovixilancia ilegal non acada a boa parte das cámaras instaladas na vía pública, senón que tamén as colocadas no interior de establecementos públicos carecen dos requisitos necesarios para un
correcto funcionamento.

O Movemento nunca cansará de denunciar e trasladar á cidadanía estas vulneracións dos dereitos civís motivadas por un incumprimento flagrante da lexislación en materia de videovixilancia. Ademais, o colectivo quere chamar a atención sobre a proliferación de cámaras sen ningún tipo de control e sobre o feito de que os seus instaladores actúen totalmente de costas á sociedade e aínda reivindiquen os seus actos.actos.

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: El Gobierno solo reconoció en julio la existencia de un concello autorizado en la comarca

"La Administración se muestra reacia, a menudo, a facilitar el acceso a los registros de cámaras instaladas en los distintos concellos y que se ubican en espacios públicos. Esa es la eterna denuncia del Movemento polos Dereitos Civís. Desde la entidad consideran que Galicia está plagada de dispositivos de grabación de ese tipo que carecen de la preceptiva autorización. Así lo hicieron en el 2007 con el Ayuntamiento de Ares, que fruto de una denuncia de esa organización logró un año después legalizar su situación.

Pero desde la entidad señalan que hay más casos irregulares. Y es que la respuesta a una pregunta del senador nacionalista Xosé Manuel Pérez Bouza sobre la materia ante la Cámara Alta confirma las sospechas. Con fecha del 17 de julio del 2009, recoge el Boletín Oficial de las Cortes la contestación del Gobierno central de que en Galicia hay autorizadas 107 cámaras.

En la relación de lugares que enumera figuran las cámaras de Ares como las únicas legales en la zona, y recoge la tramitación de una solicitud para instalar nuevos dispositivos en Ferrol.

En ese marco no se incluyen los sistemas de captación de vídeo de Tráfico u otros cuerpos de seguridad del Estado, entre los que figuran las instalaciones de Defensa, cuyo uso de cámaras está justificado por la ley."

El Gobierno solo reconoció en julio la existencia de un concello autorizado en la comarca:

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: Polémica sobre las imágenes de las bicis de alquiler

"Las dificultades normativas de la videovigilancia son apreciables en el alquiler de bicis. La adjudicataria instaló cámaras en las cuatro estaciones para evitar los robos. Una denuncia hace un año del Movemento polos Dereitos Civís llevó al Concello a, de forma preventiva, retirarlas, ya que era la propia empresa quien tenía acceso a las imágenes. Ahora será la policía quien haga el seguimiento y custodia de esos datos y se repondrán las cámaras."

Polémica sobre las imágenes de las bicis de alquiler:

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: Movemento polos Dereitos Civís y sindicatos exigen respeto a los ciudadanos

"El colectivo ciudadano Movemento polos Dereitos Civís exige que las medidas para garantizar la seguridad de los ciudadanos no traspasen los límites que garantizan su seguridad. Por eso advierte sobre la necesidad de denunciar a todas aquellas personas que tengan colocadas cámaras en el interior de sus locales y no avisen a la población de este detalle. Para ello pueden ponerse en contacto con esa asociación, que se encargará de tramitar la denuncia como ya ha hecho con las presentadas hasta ahora, la mayoría procedentes de Santiago de Compostela.

En el mismo sentido se ha pronunciado Xusto Fernández Vilas, del sector servicios de la CIG, quien pone en tela de juicio que se utilicen aparatos de videovigilancia para controlar a los empleados ante el temor a que dé lugar a acoso laboral.

Es partidario de que cualquier negocio que se decante por este sistema de control se atenga estrictamente a la ley para evitar problemas como la violación de la intimidad."

Movemento polos Dereitos Civís y sindicatos exigen respeto a los ciudadanos:

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: La instalación de cámaras se dispara en comercios y hostelería de Vigo

"La instalación de cámaras de videovigilancia en el interior de los establecimientos públicos se ha disparado a lo largo de este año en Vigo y, en general, en la provincia hasta el punto de aumentar más del doble en menos de un año.

La Agencia Española de Protección de Datos tenía registrados el 31 de diciembre del 2009 un total de 948 ficheros correspondientes a los dispositivos existentes en la provincia frente a los 437 que había a fecha 1 de marzo de ese mismo año.

Este tipo de ficheros pueden pertenecer a más de una cámara como sucede con los centros comerciales. Siempre que graben y generen una base de datos tienen que ser notificados a la Agencia de Protección de Datos. Si solo reproducen en tiempo real no requieren este trámite, aunque sí otros como el aviso a los clientes mediante un cartel en el que se hace constar que cuenta con cámara de videovigilancia. Además, no podrán enfocar hacia la vía pública y solo grabarán el interior.

Bares

El mayor incremento de cámaras se ha registrado en el sector de la hostelería, tanto en restaurantes y cafeterías, como en bares, incluso con una superficie muy reducida, en muchos de los cuales no se advierte al usuario de su existencia.

Esta forma de actuar puede dar lugar a denuncias ante la Agencia y generar desde faltas leves a muy graves, en función de las circunstancias. La cuantía de las multas oscila entre 600 y 600.000 euros.

La mayoría de los comerciantes y hosteleros vigueses justifican su instalación por una mayor seguridad, tanto para los trabajadores como para la clientela. De hecho, en más de una ocasión les ha ayudado a detectar a los autores de robos y, sobre todo, a evitarlos.

Los empresarios admiten que contribuyen a evitar tentaciones de robos entre los propios trabajadores y a eliminar los despidos por esa causa. Hasta ahora las cámaras de vigilancia colocadas en el interior de los establecimientos tenían que ser instaladas por una empresa de seguridad del Ministerio del Interior, algo que la Ley Ómnibus elimina, al permitir que este trabajo pueda ser realizado por otros instaladores."

La instalación de cámaras se dispara en comercios y hostelería de Vigo:

ler o resto do texto

La Opinión: El juzgado archiva la causa por las cámaras en el busto al Che

"El Juzgado de lo Contencioso-administrativo número 3 de A Coruña ha archivado el recurso presentado por Movemento polos Dereitos Civís contra el Ayuntamiento de Oleiros por incumplir la legislación al instalar videocámaras de vigilancia, sin autorización, en la estatua del Che en julio de 2008.

Así lo confirmó ayer el portavoz de esta entidad, Renato Núñez, quien mostró su insatisfacción por el hecho de que el juzgado, hace una semana, decidiese archivar la causa al entender que se había producido una 'satisfacción extrajudicial' del pleito porque el Concello ya había retirado las cámaras.

El colectivo Movemento polos Dereitos Civís presentó el pasado año un recurso contencioso ante el juzgado y el alcalde de Oleiros emitió un decreto en octubre de 2009 por el que acordó que el Concello se personase en el procedimiento y que se designase abogado.

Esta entidad también presentó el año pasado una denuncia, por la misma causa, ante la Agencia Española de Protección de Datos, a la que le solicitó que sancionase a Oleiros con una multa de 600.000 euros por instalar las cámaras incumpliendo la ley al no pedir autorización a la Delegación del Gobierno ni a la propia agencia y también fue archivada por la misma causa que expuso el juzgado.

Renato Núñez criticó que el incumplimiento de la ley por parte del Concello de Oleiros no sea sancionado y baste con arreglar la situación a posteriori y 'no se le pidan responsabilidades' por el tiempo en que estuvieron colocadas las cámaras en la rotonda del Che sin pedir autorización. Recordó que después de denunciar este hecho el Ayuntamiento pidió el permiso y se le denegó. Añadió que al Movemento tampoco le consta que efectivamente ya no existan cámaras en la rotonda. Este periódico reveló en julio de 2008 que el Concello había instalado cámaras en el entorno de la estatua para evitar actos vandálicos. En febrero de 2009 el Ayuntamiento las retiró después de que la Delegación del Gobierno le denegase el permiso."

El juzgado archiva la causa por las cámaras en el busto al Che - Metro - La Opinión A Coruña:

ler o resto do texto

O MpDC celebra que A Coruña conte cun monumento ás vítimas da represión franquista

O Movemento polos Dereitos civís vén de coñecer que a cidade herculina albergará un monumento a favor de todas as vítimas da represión franquista na comarca da Coruña. Dado o carácter memorial do monumento, coa colaboración de historiadores, estase a elaborar unha listaxe de todas as vítimas do franquismo na comarca da Coruña desde o 18 de xullo de 1936 ata a conquista da democracia, e todos eles figurarán no mesmo.

O MpDC apoia todas as iniciativas que rindan homenaxe ás persoas vítimas do inferno que supuxo o réxime franquista, un réxime que ademais de asasinar a miles de persoas en todo o estado español, mantivo durante anos políticas da represión e medo entre os cidadáns.

A lei de Memoria histórica ten como obxectivo que todos os cidadáns que padeceron a inxustiza e os agravios derivados da Guerra Civil e da ditadura franquista, teñan dereito a unha reparación moral e a unha recuperación da memoria persoal e familiar. A lei de Memoria histórica, ademais de axudar as vítimas e renderlles homenaxe, está a eliminar todos os símbolos que teñan relación coa época da ditadura e a súa aplicación é motivo de satisfacción para a asociación.

Desde o Movemento confiamos en que se continúe a facer xustiza e que todas as persoas que sufriron a perda dun familiar durante a ditadura teñan na medida do posíbel un consolo, por medio das iniciativas que está a levar as Comisións pola Recuperación da Memoria Histórica.

ler o resto do texto

O MpDC considera totalmente parcial a resolución do xulgado de paz do Grove

O Movemento polos Dereitos civís vén de coñecer que o xulgado de paz do Grove decretou o sobreseimento libre e arquivo da denuncia posta polo Club Pragüismo O Grobe ante o concelleiro de Deportes e o alcalde do Grove por considerar que os feitos non constitutivos de infración penal.

A asociación ve unha grande falta de competencia por parte do Xulgado de Paz do Grove, dado que dictou unha sentenza sen ter praticado as mínimas dilixencias ao respecto. Vese claramente que o xuíz de paz se posicionou do lado do Concello sen nin sequera celebrarse un xuízo onde puidera escoitar as dúas partes e así poder valorar dun modo máis obxetivo o acontecido.

A resolución do xulgado de paz pon de manifesto a falta de dilixencia da institución á hora de tomar unha decisión sobre os denunciados. As razóns xurídicas do xuíz alegan que, como non existiu violencia, intimidación ou forza nas causas, as partes teñen que resolver as súas discrepancias no procedemento administrativo ou contencioso correspondente. Ao MpdC sorpréndelle a deixadez coa que o xulgado de paz do Grove estuda as denuncias que os seus veciños lle achegan, tendo en conta a importancia que ten para a cidadanía unha institución xudicial.

Desde o Movemento polos Dereitos Civís crese na igualdade das persoas en todos os niveis, por iso chama a atención que un organismo xudicial á hora de emitir sentenza se deixe influenciar pola posición social dos denunciados sen valorar obxectivamente os feitos.

Os cidadáns teñen os mesmos dereitos que as persoas que ocupan postos de responsabilidade nalgunha administración. É máis, teñen dereito a acudir a un organismo imparcial que os defenda cando vexan que os seus dereitos son vulnerados dalgún modo. Pero cando o suposto organismo imparcial non foi quen de discernir entre persoas e posto de traballo que desempeñan, atopámonos ante sentenzas discriminatorias que non velan polos dereitos básicos dos cidadáns.

O MpDC solicita que os xulgados teñan máis coidado á hora de ditar sentenza sobre os casos e non se deixen influenciar, dado que o poder xudicial non debe depender nin estar relacionado de ningún xeito cos outros dous.

Isto xa vén de vello

No pasado verán o presidente do Club Pragüismo O Grobe, Filipe Besada, interpuxo unha denuncia contra Alfredo Bea García e José Cacabelos Rico, concelleiro de Deportes e alcalde, respectivamente do Concello do Grove, por ordenar o cambio do bombín da pechadura da porta que lle daba acceso ás instalacións que tiña o club no pavillón Náutico de Deportes do Grove.

Por mor destes feitos os membros do Club Piragüismo Ogrobe víronse obrigados a ter que abandonar as instalacións deportivas e a transportar diariamente as embarcacións nos vehículos xerando unha situación de incertidume para os deportistas e de tensión nos adestramentos.

O MpDC quere lembrar que se trata de deportistas considerados de "alto nivel", que deben gozar de especial protección por parte da Administración e aclara tamén que estes deportistas viron mermada a súa preparación de cara a participar nun campionato do mundo no mes de setembro, circunstancia tamén coñecida por Alfredo Bea pola súa condición de presidente do comité técnico da Federación Española de Piragüismo.

ler o resto do texto

Falacia democrática en Honduras

As eleccións presidenciais celebradas o pasado 29 de novembro en Honduras afírmanse viciadas de ilexitimidade. O triunfo electoral de Porfirio Lobo, do opositor Partido Nacional, non fai senón reafirmar o pacto establecido polos principais partidos políticos hondureños que se confabularon para derrocar, vía golpe de Estado, ao lexítimo presidente elector Manuel Zelaya o pasado 28 de xuño.

Este pacto que levou a Lobo ao poder ten un cerebro estratéxico, o presidente golpista de facto Roberto Michelletti, contando non só co apoio das oligarquías hondureñas, da Igrexa Católica e das Forzas Armadas, senón coa benevolencia táctica de Washington. Durante varios meses, a diplomacia estadounidense manexou diversas variables e escenarios en torno a Michelletti e Zelaya, probablemente coa pretensión de “queimar o tempo político”, a fin de achegarse a unhas eleccións que deran paso a un presidente “lexitimamente electo”.

A escasa marxe de lexitimidade democrática destes comicios confírmase ante as acusacións realizadas polo Fronte de Resistencia contra o Golpe de Estado, diversas ONGs de dereitos humanos e os propios simpatizantes de Zelaya, de aplicarse unha sistemática represión oficial, con detencións ilegais e arbitrarias, así como dun sostido abuso e acoso militar, que afondaron o clima de medo e polarización á hora de votar. A abstención, calculada por diversas fontes de un 70%, afirma igualmente esta sensación de ilexitimidade.

Non obstante, o clima postelectoral abre outros escenarios, que xirarán en torno a unha posible reunión entre Lobo e Zelaya baixo mediación dominicana (con consecuencias aínda incertas) así como as cartas que xoguen EEUU e Brasil, xunto con Venezuela consolidados como os actores externos máis implicados na crise hondureña.

O sórdido pulso mantido por Washington e Brasilia en torno á restitución presidencial de Zelaya quedará conxelado e, posiblemente, sepultado nas próximas semanas, en especial ante a perspectiva de que Zelaya termine constituíndose nun obstáculo que irrite as relacións entre EEUU e Brasil.

En canto a Porfirio Lobo, quen deberá agora medir ata qué punto é considerado no exterior como o novo presidente hondureño – só Colombia, Panamá, Costa Rica e Perú recoñeceron a súa vitoria, a falta de coñecer a posición decisiva de Washington- gobernará un país polarizado e fragmentado, cun 66% de pobreza e elevados índices de inseguridade cidadá, elementos que fortaleceran a súa proposta de “man dura”, co beneplácito dos militares e da burguesía.

Resta así observar cal será a reacción do Fronte da Resistencia e dos partidarios de Zelaya de cara á proclamación do novo presidente e dos novos poderes públicos en Tegucigalpa, que pode dar curso a unha maior conflitividade social e política. Tanto como o golpe de xuño pasado e a crise posterior, a farsa electoral do pasado 29 de novembro en Honduras revela un pernicioso exemplo para a democracia latinoamericana.

Roberto Mansilla Blanco/Analista do IGADI.

ler o resto do texto

O MpDC celebra que Ferrol retire a Franco da vía pública

O MpDC vén de saber que a estatua do ditador Francisco Franco -que presidía a entrada a Ferrol desde facía décadas- vai ser depositada nun almacén e cuberta por un toldo. Defensa ordenou ao concello que a retirase do patio do Arsenal onde quedou aparcada en 2002 cando o daquela alcalde, Xaime Belo, baixou a Franco do seu pedestal para iniciar a reforma da praza de España, que aínda continúa.

O Concello de Ferrol aplica así a Lei da Memoria Histórica. Deste xeito, e coa posta en práctica desta Lei, exáltase o pluralismo e a defensa pacífica de todas as ideas, artelladas nun Estado social e democrático de dereito con clara vocación integradora.

Como podemos comprobar nos artigos 15 e 16 desta Lei, establécense una serie de medidas en relación cos símbolos e monumentos conmemorativos da Guerra Civil ou da ditadura, sustentadas no principio de evitar toda exaltación da sublevación militar, da Guerra Civil e da represión da ditadura, no convencemento de que os cidadáns teñen dereito a que así sexa, a que os símbolos públicos sexan ocasión de encontro e non de enfrontamento, ofensa ou agravio.

Borrar todo o que recorde a unha represión da sociedade serviranos para avanzar cara unha sociedade máis plural e en definitiva cunha maior exaltación dos nosos dereitos máis fundamentais. Desde o Movemento polos Dereitos Civís parabenízase ao Concello de Ferrol por dar un paso na máis que necesaria normalidade no que ten que ver coa memoria histórica.

ler o resto do texto

OBAMA, AS GUERRAS XUSTAS E OS DEREITOS HUMANOS

Obama, no seu discurso de aceptación do Premio Nobel da Paz, en Oslo, resucitou o vello proverbio latino, atribuído a Flavio, “si bis pacem, para belum”, si queres a paz, prepara a guerra, un dito especialmente perverso, millóns de veces repetido, que cumprimos –inexorablemente- durante séculos. E facemos aquilo para o que estamos preparados. Pero xa vai sendo hora de que fagamos realidade un pensamento alternativo, un obxectivo que reclamamos desde o movemento de Educación para a Paz e que fixo popular Federico Mayor Zaragoza parafraseando o anterior: “Si vis pacem, para pacem”, Si queres a paz, prepara a paz, axuda a construíla cada día, contigo mesmo (autopacificación crítica) e cos demais, reivindicando que a guerra sexa, finalmente, declarada ilegal, como método para abordar os conflitos, porque abolir a guerra debera ser un imperativo ético e moral das persoas decentes do século XXI.

Houbo no pasado Ministerios de Guerra, logo se transformaron en Ministerios de Defensa, e haberá, sen dúbida, Ministerios de Paz. Ó igual que acabaremos creando un organismo internacional de Gobernanza Planetaria, unhas Nacións Unidas -profundamente reformadas-, con lexitimidade, medios e capacidade para intervir, mesmo coa forza si fose necesario, diante de catástrofes humanitarias, xenocidios, enfrontamentos bélicos e situacións que vulneren inequivocamente os Dereitos Humanos. Isto, o sabemos, ten moi pouco que ver coa realidade actual. As actuacións unilaterais dos Estados, chamen como se chamen, por moi poderosos que sexan, a invasión violenta e a ocupación militar dun territorio para impoñer os seus criterios e intereses pola forza, ese concepto de guerra, preventiva, xusta ou santa, da igual como se cualifique, será cada día, menos aceptado pola cidadanía global, e niso confiamos.

Non descobre nada novo Obama cando resucita o termo de guerra xusta, xa empregado por Tomás de Aquino no s. XIII. Tódalas guerras son consideradas “xustas” polos seus promotores, chámense Bush, Obama ou Bin Laden. Esta é unha evidencia histórica. Mesmo o bombardeo nuclear de Hiroshima e Nagasaki foi aceptado como “útil”. Compre ler o magnífico poema do norteamericano Sam Keen, sobre a creación do inimigo, o “Homo hostilis”. Nos versos finais afirma:

“...cando teñas rematado o retrato do teu inimigo,

poderás matalo e despedazalo

sen sentir vergoña nin culpa algunha.

Porque entón o que destruirás

terase convertido nun inimigo de Deus,

nun obstáculo para a sagrada dialéctica da historia”

Moi pouco ten que o discurso do mandatario norteamericano en Oslo co pronunciado hai meses no Castelo de Praga, onde se comprometeu a abandeirar o desarmamento nuclear. Ou co que lanzou no Cairo en relación co Islam. Aquelas foron declaracións estratéxicas, como o anuncio do peche de Guantánamo (aínda pendente) ou a retirada de Iraq, un conflito que sabe imposible de ganar. Estes anuncios, o cambio radical na política internacional en relación con Bush, foron os que quixo recompensar en Oslo o Comité Nobel, un camiño para facer entre todos, conxuntamente, sobre a base do multilateralismo, o diálogo e a negociación, alianza fronte a choque de ignorancias (que non de civilizacións), e cos dereitos humanos no horizonte.

José Antonio Marina explica, na súa magnífica obra filosófica e pedagóxica, que a gran construción humana non é, contra o que podería parecer, a alta tecnoloxía acadada nos últimos séculos (particularmente para a morte), os enormes avances médicos e científicos, ou a grande capacidade humana para escudriñar no espazo exterior, nada diso. A gran construción da Humanidade é a plasmación e regulamentación, en códigos ético xurídicos, da nosa convivencia pacífica e que ten, precisamente, nos Dereitos Humanos, unha das súas máximas expresións universais.

Por iso sorprende o grao de descoñecemento, mesmo en ámbitos académicos, da Declaración Universal de 1948, a pesares dos grandes esforzos realizados por entidades da sociedade civil que adicamos tempo e recursos, desde hai anos, á Educación para os Dereitos Humanos. Foi, sen dúbida, como consecuencia dos insistentes chamados a incorporar estas ensinanzas no currículum escolar que, na actualidade, teñamos Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos impartíndose -con total normalidade- nos colexios e institutos, seguindo o exemplo doutros países do noso entorno e aplicando -por fin- as recomendacións da ONU, da UNESCO e do Consello de Europa, con case que dez anos de atraso...

Con todo, a cidadanía, os intelectuais, as universidades, os medios de comunicación, fan aínda esforzos reducidos por contribuír a visibilizar na sociedade os Dereitos Humanos. Mesmo no seu día, o 10 de Decembro de cada ano (vimos de comprobalo con tristeza unha vez máis), son escasísimas as referencias na opinión publicada, ó texto de 1948 e ó seu significado.

E compre reler, de cando en vez, o seu Preámbulo e os 30 artigos que conforman ese texto extraordinario, obra de personalidades excepcionais. A introdución non articulada resulta dunha lectura moi saudable, especialmente, en tempos de incerteza e confusión, porque axuda a levantar o ánimo, mellora a nosa autoestima como especie e fainos confiar na enorme capacidade das persoas para facer o ben. Identifica inequivocamente a liberdade, a xustiza, e a paz, sobre a base da dignidade humana, como dereitos iguais e inalienables para todos e cada un dos seres humanos, con independencia da súa raza ou cor, crenza, sexo, procedencia social ou lugar de nacemento.

Recoñece que foi o descoñecemento e o menosprezo dos dereitos humanos o que orixinou actos de barbarie ultraxantes para a conciencia da humanidade e declara como aspiración máis elevada das persoas o adveñemento dun mundo no que os seres humanos, liberados do temor e da miseria, gocen de liberdade de palabra e de crenzas.

E considera obxectivos irrenunciables a plena igualdade de dereitos entre homes e mulleres, o progreso social, elevar o nivel de vida, a cooperación entre os pobos… destacando o ensino e a educación como os mellores instrumentos para a súa promoción.

Ese magnífico texto, tan vulnerado, esixe de todos nós un compromiso diario e permanente por facelo realidade. De non ser así, acabará no Museo do Louvre, ou en calquera outro, como as 282 Leis do Código de Hammurabi en Babilonia e tantos outros que o precederon...

Manuel Dios Diz / Preside o Seminario Galego de Educación para a Paz e dirixe a Fundación Cultura de Paz en Galicia.

ler o resto do texto

ENGANCHADO

Fai tres meses que comencei a colaborar nunha ONG por primeira vez. Concretamente, en Equus Zebra, en A Coruña, unha pequena organización que traballa pola integración das persoas inmigradas, das persoas en especial desventaxa social e polo desenvolvemento de países con escasez de recursos a través de diferentes accións e proxectos.

Teño que recoñecer que sempre tiven unha visión excéptica e pesimista da labor destas organizacións. Recoñecida, ademais. Vía demasiados erros no mundo como para non pensar o contrario e non creía que, salvo as grandes organizacións, que xa moven grandes presupostos, puideran facer outra cousa que un pouco de ruido para denunciar as múltiples inxusticias que se producen neste mundo cheo de persoas solitarias e egocéntricas. Porque non nos engañemos, os cartos móveno todo. Para ben ou para mal (máis ben para mal) pero os cartos están detráis de todo. Pero eso xa o saben.

Preguntáranse vostedes como me deu entón por decidirme a traballar en Equus. Curiosidade, nunha gran porcentaxe. Un motivo para reforzar o meu pesimismo ou ben para descubrir que estaba equivocado.

Como xa deducirán, e con razón, estaba equivocado. Non no referente á existencia de problemas no mundo, evidentemente. Nin ó de que os cartos o moven todo. Neso tampouco. Refírome á capacidade das pequenas organizacións.

É increíble que unha pequena organización como na que estou sexa capaz de repartir cada día comida para 200 familias coas doazóns que realizan diversas empresas, colexios, etc. Que se cheguen a repartir máis de 18 toneladas de alimentos neste último dous meses, que se recollan toneladas de roupa, mobles , electrodomésticos, etc. E todo isto gracias á esforzo do personal, dos voluntarios, das empresas colaboradoras, ás aportacións de socios…

Definitivamente creo que estas cousas vense, sobre todo, desde dentro. Cando se é partícipe das mesmas, sendo traballador, socio, voluntario ou o que sexa.

Compartir. Esa é a clave de todo. Tempo, cartos, roupa, mobles… O que sexa. Xenerosidade de persoas e empresas que, aínda que vostedes non o crean, tamén se benefician. Pregúntenlles, xa verán. Eu xa lle lo digo nestas liñas. E só levo tres meses. Imaxínense o que pensarei dentro duns anos. Pensarán que podo volver a estar equivocado. Pode ser, ou pode que no, como diría un bon galego. De momento estouno vivindo . E disfrutoo cada día.

Deberían probar. Engancha.


Anxo Cabana Fernández/Membro da ONG Equus Zebra

ler o resto do texto

O MpDC repudia a negativa dalgúns concellos a empadroaren inmigrantes

O Movemento polos Dereitos Civís apoia o Foro Galego de Inmigración na súa queixa contra o impedimento que pón o Concello de Vic (Cataluña) ao empadroamento das persoas inmigrantes en situación de irregularidade administrativa.

Desde o Movemento lémbrase que as persoas inmigrantes posúen os mesmos dereitos que o resto de cidadáns, e polo tanto sempre que un inmigrante cumpra todos os requisitos que establece a Lei Orgánica a nivel estatal para o empadroamento poderán empadroarse e en ningún caso os concellos poderán esixir que os estranxeiros teñan que cumprir máis requisitos dos establecidos pola lei.

O Movemento aclara que os concellos que poñen trabas ao colectivo inmigrante para poder empadroarse están exercendo un abuso de poder que vulnera, por unha banda o principio de legalidade, dado que non respectan o esixido pola Lei Orgánica neste asunto e, pola outra, en moitos casos vulneran tamén o principio de libre circulación da Unión Europea.

O empadroamento é un tramite básico para que as persoas inmigrantes poidan acceder aos servizos públicos, tanto educativos como sanitarios e tamén é unha condición imprescindible para poder tramitar a maioría da documentación que lle esixe á administración pública en temas de estranxeiría. Sen o padrón, os estranxeiros non poden demostrar a súa estadía no Estado español e tampouco regularizar a súa situación de ilegalidade.

Ao MpDC sorpréndelle a iniciativa racista do Concello de Vic de impedir que os sen papeis poidan empadroarse e teme, ao igual que o Foro Galego de Inmigración, que esta práctica ilegal poida estenderse a outros concellos do Estado español e favorecer así a explotación e exclusión social destas persoas.

Neste sentido, o Movemento polos Dereitos civís rexeita todos os abusos racistas e xenófobos levados a cabo polos concellos en contra dos inmigrantes. Non só en materia administrativa senón tamén a nivel social. Dado que existen moitos exemplos de como as administracións en lugar de axudaren a crear un clima de tolerancia e igualdade cos inmigrantes, dedícanse a crear unha reacción xenófoba entre a cidadanía.

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: Los comerciantes descartan la instalación de cámaras en Príncipe al reducirse los hurtos - Gran Vigo - Faro de Vigo

"Tras años con la pretensión de colocar cámaras de videovigilancia en la calle para garantizar la seguridad de clientes y establecimientos, los comerciantes de Príncipe han decidido renunciar a la instalación de estos dispositivos en la milla de oro viguesa al considerar que “ahora no es una prioridad”. El gerente de Centro Príncipe, Enrique Núñez, sostiene que “el tema está aparcado” y que el Concello ha incrementado la presencia policial en la zona, “lo que ha permitido una reducción de hurtos y actos de vandalismo, como pintadas o alunizajes” en el vial más transitado de la ciudad.

Los comerciantes aseguran que el revuelo que se ha generado en torno a legalidad de instalar videocámaras en la vía pública no ha influido en su decisión. O Movemento polos Dereitos Civís ya denunció varios casos en Santiago y Vigo, al considerar que la grabación en la calle vulnera los “derechos fundamentales al honor, intimidad y a la propia imagen”. “Los informes jurídicos de nuestros abogados son favorables, pero en estos momentos no es un tema prioritario, por lo que está totalmente parado”, admite Enrique Núñez.
Hace más de dos años que el sector acordó con el gobierno local permitir cuatro cámaras en plena calle. Se trata de un pacto que nunca verá la luz a no ser que los minoristas vuelvan a presentar una petición en el Concello y que sean ellos mismos los que asuman la financiación del proyecto, según afirmó el concejal de Seguridad, Xulio Calviño. “Nosotros no tenemos ningún problema en que se pongan estos aparatos en el entorno de Príncipe, la propuesta debe cumplir los requisitos establecidos y los comerciantes son los encargado de sufragar los gastos. Ahora la pelota está en su tejado”, indicó el edil socialista.

Financiación

La financiación podría resultar un impedimento a la hora de instalar las cámaras, puesto que supondría un desembolso mínimo de 24.000 euros. En el improbable caso de que los minoristas retomasen la iniciativa, no tendrían fondos para costearla. “Habría que buscar ese dinero”, reconoce el gerente de Centro Príncipe.
Calviño, por su parte, anuncia la imposibilidad de que el Concello financiase la colocación de los dispositivos porque, de hacerlo, “estaríamos discriminando a otras zonas comerciales de Vigo”.
El responsable municipal considera que la decisión de colocar videocámaras en la vía pública tiene que partir de la asociación aunque recuerda que actualmente “una o dos unidades policiales están permanentemente en las calles peatonales de Príncipe y Urzáiz”. “Nos turnamos entre la Policía Local y la Nacional para que la seguridad esté garantizada en todo momento”, explica el concejal."

Los comerciantes descartan la instalación de cámaras en Príncipe al reducirse los hurtos - Gran Vigo - Faro de Vigo:

ler o resto do texto

Bugallo négase a cumprir a Ordenanza Municipal de publicidade do Concello de Santiago

O Movemento polos Dereitos Civís tenta executar a sentencia favorable que condena o Concello de Santiago, a habilitar na vía pública, en lugares frecuentados, soportes adecuados e en número suficiente para posibilitar a colocación de carteis ou anuncios, a pesar de todas as trabas postas por Bugallo.

O MpDC sempre obtivo apoio das institucións na súa loita para que o Concello Compostelá cumpra a Ordenanza Municipal de publicidade estática e dinámica. O Xulgado Contencioso-Administrativo número 1 de Compostela, en setembro do 2008 ditou sentenza favorable á demanda presentada polo Movemento. Igualmente o Defensor del Pueblo, en novembro do 2009, solicitou ao Concello de Santiago a elaboración dun novo informe acerca do cumprimento efectivo da Ordenanza.

O Concello de Santiago aprobou a norma municipal o 25 de novembro de 2004, que no seu artigo 4, establece que: “O Concello habilitará na vía pública, en lugares frecuentados, soportes adecuados e en número suficiente para posibilitar a colocación de carteis ou anuncios. Ademais os promotores de obras habilitarán espazos específicos nos valados de protección das mesmas para a colocación de carteis ou anuncios. Estes espazos estarán perfectamente identificados e, en todo caso, deberán figurar en lugar visible o rótulo espazo destinado á comunicación social”.

O Concello de Santiago tenta xustificar a aplicación de dta ordenanza unicamente colocando paneis novos en zonas periféricas da cidade e lugares pouco transitados, case agochados poderíamos dicir, mentres que os existentes no centro son mínimos ou case nulos, co cal tampouco se está a cumprir a finalidade, que é a comunicación social. O Concello tampouco acredita o lugar de colocación dos 18 paneis informativos novos, simplemente di, que se aprobou en pleno a súa colocación, sen probar mediante ningún medio a súa instalación, e o que é máis importante, tampouco acredita que aumentara a súa instalación en lugares do centro da cidade compostelán. Ademais, sinalan que 2 dos 18, quedan sen instalar para poder utilizalos nos
supostos de deterioro ou substitución dos existentes, ó que da a pensar que algún dos instalados está moi deteriorado e aínda non se procedeu a súa substitución, polo que tampouco se está cumprindo a finalidade de dita Ordenanza.

Por outra banda o Movemento polos Dereitos Civís esixe de novo que o Concello santiagués cumpra co establecido no artigo 4 da súa propia ordenanza e obrigue ás empresas que realicen obras na cidade a que instalen un espazo nos seus paneis para que os cidadáns poidan colocar calquera elemento de comunicación social que consideren oportuno. Un exemplo recente de incumprimento deste artigo son as obras na sucursal da Sociedade Estatal de Correos e Telégrafos (Correo) na zona monumental da cidade compostelá, onde non existen espazos específicos nos valados de protección das mesmas para a colocación de carteis ou anuncios. Polo tanto dende o MpDC non cremos suficiente que o Concello de Santiago informe á Federación Galega da Construción do contido da citada Ordenanza, senón que o Concello terá que encargarse de facer cumprila mesma, de xeito que, no caso de que non se cumpra voluntariamente polo promotores das obras, debería obrigárselle a cumprir, incluso con apercibimento de imporlle multas administrativas.
Dende o Movemento entendemos pois, que esta Administración Local intenta dar a ver un cumprimento mínimo de dita Ordenanza, pretendendo dar por finalizado o tema, sen efectivamente dar cumprimento á mesma, nin preocuparse pola comunicación social, incumprindo e vulnerando o principio de boa fe procesual e máis o ben común.

Paneis suficientes?

A día de hoxe o Concello asegura ter instalados o suficiente número de paneis de libre expresión segundo recolle a Ordenanza Municipal de Publicidade Estática e Dinámica. Desde o Movemento lánzase a pregunta de se ao Concello lle parece 17 un número suficiente para dar cobertura ás necesidades sociais dunha cidade cunha poboación de 94.339 habitantes, como é o caso de Santiago.
Neste sentido, o Movemento contabilizou que existen 33 paneis para a comunicación social adquiridos polo Concello, se ben, só se coñece a ubicación de 17 deles. Ao colectivo éntralle a dúbida de saber que se está a facer cos restantes. Despois de oír a Bugallo relear tantas veces sobre o mesmo, o MpDC pregúntase para que o Concello no seu momento decidiu dotarse dunha normativa que favorece a comunicación cidadá e obriga a que as empresas de construción habiliten zonas para colocar carteis se logo afirma pouco máis que con un ben chega e que non sabe onde pór máis.

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: Denuncian que el Consello Galego de Seguridade Cidadá lleva más de dos años sin convocarse

"El Movemento polos Dereitos Civís (MpDC) denuncia que el Consello Galego de Seguridade Cidadá no ha mantenido todavía ninguna reunión, después de que hayan pasado más de dos años desde su último encuentro. Este organismo de consulta, señala el portavoz de la entidad, se creó «para converterse nun órgano de participación cidadá no que estarían representados os actores sociais máis importantes do país, e que serviría para trazar os programas e estratexias autonómicas en materia de seguridade».

Desconocimiento

No obstante, y según critican, y a pesar de la campaña mediática que se lanzó en el momento de su creación, «o delegado do Goberno aínda non tivo a ben convocar a ningún dos membros que configuran o consello nin comunicar cales son as liñas xerais que está a levar a cabo a institución».

El Movemento indica que el creciente número de dispositivos de control policial que se pueden ver estos días por Santiago no hacen más que, según la opinión del colectivo, «alterar e crear sensación de inseguridade á poboación de Compostela, así como aos miles de turistas que se achegan á cidade nestas datas e levan unha impresión moi negativa do xubileo». También preguntan desde el MpDC si Santiago de Compostela se encuentra abajo una alerta de atentado a causa del atractivo que supone la celebración del año


santo."Denuncian que el Consello Galego de Seguridade Cidadá lleva más de dos años sin convocarse:

ler o resto do texto

O MpDC fomaliza a demanada contencioso-administrativa contra o Concello de Vedra

O Movemento polos Dereitos Civís vai formalizar a demanda
contecioso-administrativa contra a resolución do Concello de Vedra.
No 2 de setembro de 2009, o Concello de Vedra denegaba á
concelleira-portavoz do grupo municipal do BNG, Xosefina Guitián Lema,
o acceso á fotocopia do convenio asinado entre a Alcaldía de Vedra e o
pintor Modesto Paz Camps.

A resolución presentada polo Concello de Vedra alega non coñecer o
interese que pode ter Xosefina Guitián no convenio e por iso lle
denegan o acceso á información solicitada. Segundo eles, para ter
acceso á documentación do concello é necesario solicitala con algunha
xustificación.
O MpDC pon de manifesto a “desconfianza” por parte do Sr. Alcalde ante
unha concelleira que unicamente pretende estudar a posíbel mellora da
actividade cultural do concello e o bo uso de todos os recursos dos
que dispón o mesmo.
O Movemento recorda que o Real Decreto dispón que os servizos
administrativos locais estarán obrigados a facilitar a información,
sen necesidade de que o membro da corporación acredite estar
autorizado. O caso de Xosefina Guitián Lema axustase o acceso á
información e documetación correspondente ás resolucións ou acordos
adoptados polo Concello de Vedra.
Queda acreditada a ilegalidade ou inxustificación da negativa do
dereito de acceso ó Convenio Paz Camps, tendo en conta a normativa.
Esta situación de ilegalidade levanos a esixir responsabilidades as
autoridades públicas.

O acontecido

O Concello de Vedra ten firmado un convenio co pintor Modesto Paz
Campspolo que se cede a administración do edificio, propiedade do
concello, a este pintor, e polo que se regula o funcionamento deste
museo.

Desde o grupo político do BNG de Vedra pensan que o funcionamento
deste museo nos anos de vixencia deste convenio, non xustifica o
mantemento do mesmo nos termos en que está redactado. Ao respecto,
cren que instalacións destas características nun concello como Vedra,
poderían e deberían dedicarse a unha maior actividade cultural, a
maiores da exposición dun solo pintor, tendo en conta o déficit de
locais sociais e culturais que hai aínda no concello e, en concreto,
na parroquia de San Fins.

ler o resto do texto

A Delegación do Goberno aínda non reuniu ao Consello Autonómico de Seguridade Cidadá, logo de que pasase máis de dous anos dende a última xuntanza

O Consello Galego de Seguridade Cidadá non mantivo aínda ningunha reunión, logo de que pasase máis de dous anos da súa última xuntanza. Este organismo de consulta creouse para converterse nun órgano de participación cidadá no que estarían representados os actores sociais máis importantes do país e que serviría para trazar os programas e estratexias autonómicas en materia de seguridade. Non obstante, e a pesar da campaña mediática, o delegado do Goberno aínda non tivo a ben convocar a ningún dos membros que configuran o Consello nin comunicar cales son as liñas xerais que está a levar a cabo a institución.

O crecente número de dispositivos de control policial que se poden ver estes días por Santiago, non fan máis que alterar e crear a sensación de inseguridade á poboación de Compostela, así como os miles de turistas que se achegan á cidade nestas datas e lévanse unha impresión moi negativa do xubíleo.

O MpDC quere saber porque a Delegación do Goberno non reúne ao Consello Autonómico de Seguridade Cidadá, se Compostela atópase baixo unha alerta por atentado terrorista, por mor do atractivo que supón osos centenares de peregrinos que se achegan a compostela con motivo do Ano Santo.

O Movemento volve a crer que a existencia do Consello Autonómico revélase como unha pantomima creada para dar unha aparencia de diálogo e participación cidadá nas cuestións da seguranza, aínda que na realidade non sexa máis ca un organismo baleiro de contido.
Outra vez, batemos contra a indiferenza da administración nun asunto tan relevante como a planificación das actuacións en materia de seguridade cidadá, quedando valeiro de contido o motivo polo cal existen este tipo de Institucións.

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: Denuncian la instalación de cámaras en el tejado de un edificio de Caixanova en López Mora

"El Movemento polos Dereitos Civís (MpDC) denunciará al Centro Informático Caixanova de Vigo por instalar en la parte superior del edificio dos cámaras de 360º.

El colectivo supo de estas cámaras a través de la denuncia de un vecino que demostraba con imágenes que las cámaras pueden grabar con un ángulo y alcance considerable la vía pública y viviendas particulares.

El colectivo envió un escrito al centro para solicitar permiso para comprobar que la colocación de las cámaras cumplía con los requisitos de la Ley Orgánica que regula la instalación de cámaras en lugares públicos. No recibieron respuesta, por lo que el MpDC ha decidido denunciar al Centro Informático Caixanova ante la Agencia Española de Protección de Datos para que proceda a comprobar la legalidad de los artefactos de grabación.

Además, exigirán que se remitan los informes en los que se basó el centro para instalar las cámaras, así como que les aporten información sobre la custodia de las imágenes y los mecanismos de control que se han previsto para garantizar los derechos de los ciudadanos."

Denuncian la instalación de cámaras en el tejado de un edificio de Caixanova en López Mora:

ler o resto do texto

O MpDC denuncia as cámaras de videovixilancia instaladas no Centro Informático Caixanova de Vigo

O Movemento polo Dereitos Civís denunciará ao Centro Informático Caixanova de Vigo pola instalación de dúas cámaras de 360º, na parte superior do edificio.
O Movemento tivo coñecemento da presenza das cámaras a raíz da denuncia dun veciño, e procedeu a documentar graficamente, con varias fotografías, o emprazamento das mesmas. As imaxes demostran claramente que os dispositivos poden a gravar cun ángulo e alcance considerable a vía pública e vivendas particulares, polo tanto é necesario activar todos os procedementos que serven para garantir o dereito á intimidade dos veciños.

Desde o Movemento enviouse un escrito ao Centro Informático Caixanova solicitando permiso para comprobar in situ se a colocación das cámaras cumpre os requisitos da Lei Orgánica que regula a instalación de cámaras nos lugares públicos e que se axustan ao principio de proporcionalidade e que contan coa autorización da Delegación do Goberno. Ao non recibir resposta algunha, o MpDC vai denunciar ao Centro Informático Caixanova ante a Agencia Española de Protección de Datos para que dita Institución proceda a comprobar a legalidade de ditos artefactos de gravación.

Desde o MPDC defendemos que deben primar sempre os dereitos fundamentais á honra, á intimidade e á propia imaxe así como o resto dos dereitos recollidos na Constitución española. O carácter perigoso e limitativo de Dereitos deste tipo de medidas de seguridade figura expresamente recollido nos preámbulos da normativa vixente (LO 4/1997).
Ademais, o colectivo polos Dereitos Civís esixá que se remitan os informes nos que se baseou a o Centro Informático Caixnova para proceder á instalación de ditas cámaras e que se informe a esta parte sobre quen ten encomendada a custodia das imaxes, así como que mecanismos de control se prevén para garantir os Dereitos dos cidadáns. Neste sentido, o Movemento tamén solicita que se achegue a solicitude de autorización da instalación das cámaras nos exteriores do Centro Informático Caixanova á Delegación do Goberno.

O Movemento seguirá denunciando a todos aqueles organismos públicos e privados que recorran irresponsablemente á vídeo-vixilancia, danando e vulnerando os dereitos fundamentais.

ler o resto do texto

Quen nos di o que está ben ou mal?

Os matices que diferencian un acto terrorista dun acto reivindicativo son cada vez máis difusos. Cal pode ser o motivo polo que un avión derrubado en Cuba por un grupo organizado non é un acto de terrorismo?
Incluso os seus responsábeis gozan de proteccion en países estranxeiros. Por outro lado, que leva a que unha persoa sexa detida provisionalmente e incomunicada por despregar unha pancarta nunha cea de gala? Por que centenares de persoas poden ser detidas de forma preventiva por reclamaren melloras medioambientais que eviten o fin deste planeta? Por que unha organización que defende os dereitos dos animais, como PETA, está na lista de organizacións terroristas e os mercenarios Blackwater, que recoñeceron ter asesinado 15 civís en Iraque, non teñan que responder ante a Xustiza? Quen está marcando o que é correcto e aceptábel e o que está mal? Son os mesmos que secuestraron ou non quixeron perseguir o secuestro do imam de Milán e o fixeron desaparecer varios meses. Os mesmos que crearon - ou permitiron ou non quixeron perseguir- os cárceres secretos en Europa e no resto do mundo.
Son os mesmos que nos gravan e nos ispen con escáneres nos aeroportos e non nos permiten levar champús nos espeavións... pero logo soben con maletas con material radioactivos e poñen en perigo a vida de 10.000 persoas. Algo non funciona neste sistema de valores. Recentemente enviáronme una carta desde a Unión de Gardas Civís que reproducía a carta dunha nai vítima do terrorismo á nai dun etarra e pedian a sua divulgación. Na carta falaba de que o seu fillo durmía nunha cama cómoda do cárcere mentres ela xa non tiña o seu fillo, e que estaba abrumada polo apoio meditiáco que tiñan os familiares de ETA mentres ela tiña que tirar para diante case sen apoios. Non parece ser o cárcere o lugar máis cómodo para pasar varios ano da vida, nin que as vítimas do terrorismo non conten con apoio social ou institucional. Na carta, o único obxectivo que atopei foi o feito de que ambas as dúas familias están rotas. Hoxe en día os medios de comunicación e os poderes económicos e políticos dinnos o que está ben e o que está mal. Claro está que a realidade non é asi e, evidentemente, non reenviei a carta.

Renato Núñez

ler o resto do texto

Ano novo

Euler

ler o resto do texto

Lationamerica exterior: Denuncian que los comerciantes alientan la persecución policial de los manteros en A Coruña | Latinoamérica Exterior

"La Asemblea Aberta polos Dereitos das Persoas Migrantes convocó para el martes 5 de enero en el Obelisco de A Coruña una concentración en solidaridad con 'las personas que se ven en el deber de desarrollar actividades de venta en la calle para sobrevivir ante la persecución que están sufriendo en estas fechas de Navidad por parte de la policía local'.
El acto, bajo el lema '¡Nosotros sí queremos manteros en nuestra calle! ¡Sobrevivir no es delito ni competencia desleal!', contó con el apoyo del Foro Galego de Inmigración, formado por más de 80 asociaciones y entidades de toda Galicia, y del Movemento polos Dereitos Civís.

La Asamblea culpa a la Asociación de Comerciantes del Área Obelisco y al Ayuntamiento de A Coruña de encontrar 'un nuevo pretexto para librarse del colectivo mantero: la disminución de las compras en la Rúa Real es culpa de la venta ambulante'.

'Exigimos a la Alcaldía y a la Subdedelegación de Gobierno que deje de anteponer en sus políticas los intereses económicos de un pequeño sector de la ciudad instaurando formas de marginación y regresión de derechos de las personas que ni siquiera los tienen y que luchan a diario para sobrevivir', afirmó el colectivo en un comunicado.

'La Xunta acaba de lanzar una campaña de sensibilización para la integración intercultural -'Sabemos lo que es estar fuera'- que 'busca apelar a los sentimientos y a la hospitalidad de los gallegos, aunque no se detecte ningún problema de xenofobia en Galicia. Denunciamos la farsa encubierta de esta campaña en la que se intenta la asunción de una política aperturista por parte de la población gallega, mientras las instituciones actúan concibiendo a las personas migrantes como mera fuerza de trabajo en función de los intereses económicos del momento', señaló la Asamblea."

Denuncian que los comerciantes alientan la persecución policial de los manteros en A Coruña | Latinoamérica Exterior:

ler o resto do texto

Falacia democrática en Honduras

As eleccións presidenciais celebradas o pasado 29 de novembro en Honduras afírmanse viciadas de ilexitimidade. O triunfo electoral de Porfirio Lobo, do opositor Partido Nacional, non fai senón reafirmar o pacto establecido polos principais partidos políticos hondureños que se confabularon para derrocar, vía golpe de Estado, ao lexítimo presidente elector Manuel Zelaya o pasado 28 de xuño.

Este pacto que levou a Lobo ao poder ten un cerebro estratéxico, o presidente golpista de facto Roberto Michelletti, contando non só co apoio das oligarquías hondureñas, da Igrexa Católica e das Forzas Armadas, senón coa benevolencia táctica de Washington. Durante varios meses, a diplomacia estadounidense manexou diversas variables e escenarios en torno a Michelletti e Zelaya, probablemente coa pretensión de “queimar o tempo político”, a fin de achegarse a unhas eleccións que deran paso a un presidente “lexitimamente electo”.

A escasa marxe de lexitimidade democrática destes comicios confírmase ante as acusacións realizadas polo Fronte de Resistencia contra o Golpe de Estado, diversas ONGs de dereitos humanos e os propios simpatizantes de Zelaya, de aplicarse unha sistemática represión oficial, con detencións ilegais e arbitrarias, así como dun sostido abuso e acoso militar, que afondaron o clima de medo e polarización á hora de votar. A abstención, calculada por diversas fontes de un 70%, afirma igualmente esta sensación de ilexitimidade.

Non obstante, o clima postelectoral abre outros escenarios, que xirarán en torno a unha posible reunión entre Lobo e Zelaya baixo mediación dominicana (con consecuencias aínda incertas) así como as cartas que xoguen EEUU e Brasil, xunto con Venezuela consolidados como os actores externos máis implicados na crise hondureña.

O sórdido pulso mantido por Washington e Brasilia en torno á restitución presidencial de Zelaya quedará conxelado e, posiblemente, sepultado nas próximas semanas, en especial ante a perspectiva de que Zelaya termine constituíndose nun obstáculo que irrite as relacións entre EEUU e Brasil.

En canto a Porfirio Lobo, quen deberá agora medir ata qué punto é considerado no exterior como o novo presidente hondureño – só Colombia, Panamá, Costa Rica e Perú recoñeceron a súa vitoria, a falta de coñecer a posición decisiva de Washington- gobernará un país polarizado e fragmentado, cun 66% de pobreza e elevados índices de inseguridade cidadá, elementos que fortaleceran a súa proposta de “man dura”, co beneplácito dos militares e da burguesía.

Resta así observar cal será a reacción do Fronte da Resistencia e dos partidarios de Zelaya de cara á proclamación do novo presidente e dos novos poderes públicos en Tegucigalpa, que pode dar curso a unha maior conflitividade social e política. Tanto como o golpe de xuño pasado e a crise posterior, a farsa electoral do pasado 29 de novembro en Honduras revela un pernicioso exemplo para a democracia latinoamericana.

Roberto Mansilla Blanco é analista do IGADI.

ler o resto do texto