MpDC compara a Bugallo con Micheletti

·        Se desde o Movemento polos Dereitos Civís se afirma tal cousa é porque o dictador hondureño tamén consideraba que os defensores dos dereitos civís "obstaculizan o labor dos Corpos e Forzas de seguridade" e por iso suspendeu os dereiros constitucionais no país logo da súa chegada ao poder

·        En relación coa afirmación do Alcalde de Compostela de que os Corpos de Seguridade tamén defenderán os dereitos dos membros da asociación, o portavoz do MpDC lembra que é membro do Consello Galego de Seguridade Cidadá e que ese organismo non foi convocado desde a súa constitución fai xa máis de dous anos, motivo polo que este non puido opinar fronte ao dispositivo de seguridade.

Para o MpDC, esa actitude levada a cabo polo golpista é comparábel á que mantén o alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo, debido a que está ninguneando de xeito “sistemático e escandaloso” a Xustiza e á Constitución e parece que pouco máis lle pode quedar nese discurso totalitario que acatar as teses de Micheletti no que respecta aos colectivos que se preocupan polos dereitos da cidadanía vendo que el e o seu equipo de Seguridade non o fan.

O colectivo non entende a obsesividade de Bugallo cos seis dispositivos de vídeo vixilancia instalados ilegalmente na zona vella da cidade (lembra que son ilegais, o dixo a Xustiza, e non é unha interpretación subxectiva desta asociación). Aínda sendo a súa actitude deplorábel no que atinxe ao respecto que pode ter pola sociedade, o Movemento solicitou en varias ocasións unha xuntanza con el para expresarlle o mesmo que leva facendo despois de máis de seis anos, que se teñen que respectar os dereitos das persoas. O rexedor nunca quixo recibir o MpDC.

Consello Galego de Seguridade Cidadá 

O consello Galego de Seguridade Cidadá leva sen reunirse desde a súa constitución, en 2007. Na altura, o delegado do Goberno, Manuel Ameijeiras, anunciara con grandilocuencia a creación deste organismo de consulta, destinado a converterse nun órgano de participación cidadá no que estarían representados os actores sociais máis importantes do país e que serviría para trazar os programas e estratexias autonómicas en materia de seguridade. 

Aos ollos do voceiro do MpDC, membro de dito organismo, a ausencia de actividade do Consello “marxina a participación da sociedade na seguridade por exemplo, do Concello de Santiago, de cara ao Xacobeo”. O colectivo pregúntase se tamén isto pode ser unha manobra das institucións para evitar que as persoas concienciadas e preocupadas polos dereitos civís se vexan apartadas do seu cometido podendo campar así a administración ás súas anchas. 

 

Así as cousas, a existencia do Consello Autonómico revélase como unha pantomima creada para dar unha aparencia de diálogo e participación cidadá nas cuestións da seguranza, aínda que na realidade non sexa máis ca un organismo baleiro de contido. Outra vez, batemos contra a indiferenza da administración nun asunto tan relevante como a planificación das actuacións en materia de seguridade cidadá, relegando até o inexistente a participación da sociedade e impóndo a arbitrariedade e a dominación.  

 

Por último o MpDC pregunta ao novo Delegado do Goberno si pensa convocar este Consello nalgún momento.

 

 

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: Bugallo acusa al Movemento polos Dereitos Civís de obstaculizar la labor de los cuerpos de seguridad

«O Movemento polos Dereitos Civís (MpDC) é un movemento interesante, pero é unha mágoa que a seguridade non lle pareza un dereito civil». De esta manera se refería ayer el alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo, a la entidad que, desde hace seis años, le ha plantado cara a la instalación de cámaras de videovigilancia en el casco histórico compostelano, y a la que de nuevo acaba de dar la razón la Justicia.

El Tribunal Superior de Xustiza de Galicia acaba de desestimar el recurso de apelación presentado por el Ayuntamiento contra el auto que acordaba la retirada de las cámaras, atendiendo a las alegaciones realizadas por el MpDC. Además, el Alto Tribunal le impone al Concello las costas del procedimiento. «Este feito é unha mostra da mala fe coa que actúa o Concello», señaló el portavoz de la asociación, Renato Núñez, que calificó de «obsesiva» la negativa del regidor a retirar los dispositivos.

El alcalde cargó sin miramientos contra la entidad en la rueda de prensa que ofreció en el Concello tras la reunión del plan director de seguridad del Xacobeo: «Non sei por que hai algúns que seguen empeñados en que a forzas e corpos de seguridade están para outra cousa e que se senten moi satisfeitos e moi orgullosos do seu labor de obstaculizar todo o que poden o funcionamento destes corpos e forzas de seguridade», dijo.

El regidor tiró de ironía para decir a «eses cidadáns que integran ese movemento, que son escasos, e moi poucos de Santiago, que as forzas e corpos de seguridades se van ocupar tamén da súa seguridade e da súa adecuada protección, e que no ano santo, entre todas as administracións, imos ter case mil persoas traballando no día a día na seguridade dos composteláns e dos millóns de persoas que veñan a Santiago».

Sobre si acatará o no la orden de retirar las cámaras, Bugallo indicó que «sempre lle facemos caso aos tribunais de Xustiza, o que pasa é que, ás veces, os tribunais de Xustiza deciden cousas que son contradictorias». Añadió que las cámaras de seguridad «están están debidamente autorizadas» y que entiende que la retirada afecta «as cámaras que tiñamos hai varios anos, polo que non sei moi ben como se vai resolver ese tema porque é unha situación completamente contradictoria: agora podemos ter as cámaras, pero había que retirar as que había daquela. É evidente que non as podemos retirar con efectos retroactivos e é evidente que parece un atentado contra o sentido común dicir: retiramos as cámaras, poñemos as cámaras de novo».

Por su parte, el Movemento polos Dereitos Civís se mostró «convencido» de que el alcalde «seguirá a evitar o cumprimento da legalidade» y calificó de «indignante» que una entidad sin ánimo de lucro tenga que abonar una fianza de 3.000 euros «para que unha institución cumpra a legalidade, cando debera retirar as cámaras coa primeira denuncia e pedindo disculpas á cidadanía».

El portavoz del colectivo también quiso dejar claro que si el TSXG desestimó el recurso del Ayuntamiento fue porque «non presentou ningunha novidade», además de porque hay una sentencia que debe cumplirse.

La orden de retirada afecta a seis cámaras, aunque el MpDC considera que «ilegais hai moitas máis» y dice que seguirán denunciando su instalación, ya que la colocación de los dispositivos se justifica en la persecución de delitos graves, «e non para controlar actos vandálicos».

El Movemento polos Dereitos Civís señaló que, llegado el caso, tomará medidas contra Xosé Sánchez Bugallo por desobediencia, y que no cejará en su empeño de continuar con el proceso judicial."

Bugallo acusa al Movemento polos Dereitos Civís de obstaculizar la labor de los cuerpos de seguridad:

ler o resto do texto

El Correo Gallego: Bugallo ve un derroche retirar y volver a poner las cámaras de vigilancia | El Correo Gallego - Diario de la Capital de Galicia

La polémica por el uso de las cámaras de videovigilancia sigue coleando en la guerra abierta hace ya seis años entre el Ayuntamiento compostelano y el Movemento polos Dereitos Civís, que las considera ilegales. Ayer, el caso daba una nueva vuelta de tuerca con una sentencia del Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) que condena a Raxoi a abonar el coste del procedimiento judicial por el recurso de apelación presentado por el ente municipal contra el auto que les obligaba a retirarlas del casco histórico, tras la denuncia del MpDC.

El portavoz del citado movimiento, Renato Núñez, aseguró ayer que la nueva sentencia del TSXG 'da la razón' al colectivo y 'avala la retirada provisional' de las cámaras de videovigilancia de Santiago.

Además, Núñez señaló, en declaraciones realizadas a Europa Press, que el órgano superior de justicia gallego 'carga el coste' del juicio -tres mil euros- al Ayuntamiento compostelano, por lo que 'sigue teniendo que retirar' los aparatos de grabación. 'Siempre tuvieron que retirarlos', añadió el portavoz.

La entidad anunció que 'tomará medidas' contra el alcalde de Santiago 'por desobediencia' en el caso de que continúe 'ignorando las leyes y derechos de los ciudadanos', sentenció.

Tras conocer la sentencia, el alcalde de Santiago ironizó sobre una situación que calificó de 'surrealista'. Y siguiendo en el mismo tono lanzó un mensaje al citado movimiento recordando que muchos de sus miembros 'ni siquiera son residentes'.

Como mensaje a navegantes, Bugallo se dirigió al MpDC diciéndoles que no deben preocuparse 'porque con la ampliación de las medidas de seguridad que habrá con motivo del Año Santo se velará también por las demandas de este colectivo'.

Bugallo explicó que 'durante unos meses olvidamos renovar el permiso, pero ahora las cámaras son perfectamente legales'.

'Sería malgastar el dinero tener que retirarlas un día y volverlas a instalar al otro', dijo, además de subrayar que son 'un importante elemento de seguridad para el casco histórico'."

Santiago | Bugallo ve un derroche retirar y volver a poner las cámaras de vigilancia | El Correo Gallego - Diario de la Capital de Galicia:

ler o resto do texto

O TSXG pronunciase para que o concello de Santiago retire as cámaras de vídeo vixilancia das rúas

ler o resto do texto

CRTVG: O TSXG pronunciase para que o concello de Santiago retire as cámaras de vídeo vixilancia das rúas

ler o resto do texto

Atlántico Diario: La Asociación Movemento polos Dereitos Civís dice que ‘no hay justificación’ para la videovigilancia en Galicia

"La asociación Movemento polos Dereitos Civís consideró que ‘no hay justificación objetiva para instalar cámaras de videovigilancia en Galicia’ ya que ‘no hay zona alguna con alto índice de asesinatos, robos o violencia’, indicó su portavoz, Xosé Renato.

La citada entidad, que lleva a cabo una ofensiva en varios municipios gallegos contra la implantación de cámaras de videovigilancia en zonas públicas, denunció en una conferencia de prensa que el Ayuntamiento de Santiago de Compostela rechaza el cumplimiento de una sentencia para retirar las que tiene instaladas en el caso antiguo.

El Tribunal Superior de Justicia de Galicia emitió una sentencia en la que instaba al Ayuntamiento a retirar seis cámaras instaladas en diversos puntos del casco antiguo por considerar que incumplía la legislación vigente.

Al término de la conferencia, Renato indicó que tras esa sentencia, la asociación pidió la retirada de las cámaras pero el Ayuntamiento ‘nos pidió 600.000 euros para sacarlas’, aunque los tribunales estimaron que la cifra debía ser de 3.000 euros.

Sin embargo, la asociación depositó los 3.000 euros y, al comprobar tres meses después que todavía no habían sido retiradas, solicitó que le devolvieran el dinero, dijo Renato.

El representante del Movemento polos Dereitos Civís indicó que no es completamente contrario a ese tipo de vigilancia, pero señaló que sólo se justifica de manera ‘temporal’ en situaciones como en un barrio de Sevilla en el que hay elevada delincuencia y violencia.

Sin embargo, observó que ‘en Galicia los datos muestras que la delincuencia es baja y desciende’.

Cuestionó, además, la ‘idoneidad’ de ese sistema en el caso de Compostela, al señalar que una de las cámaras ‘situada en la plaza de Toural para evitar actos de vandalismo no explica que no haya servido para evitar ni detener a los autores de agresiones y robos en escaparates de tres comercios’.

‘De hecho no sabemos de ningún caso en Galicia en el que las cámaras hayan permitido identificar a los autores de algún delito’, concluyó."

AD | Noticia | La Asociación Movemento polos Dereitos Civís dice que ‘no hay justificación’ para la videovigilancia en Galicia:

ler o resto do texto

O MpDC “está convencido” de que o alcalde compostelán seguirá a evitar o cumprimento da legalidade

O Tribunal Superio de Xustiza de Galiza (TSXG) vén de desestimar o recurso de apelación presentado polo Concello de Santiago contra o auto que acordaba a execución provisional da sentenza que ordena a retirada das cámaras de vídeo vixilancia instaladas nas rúas do casco histórico de Compostela, atendendo ás alegacións realizadas polo MpDC. Ademais, a resolución do alto tribunal galego impór tamén as costas do procedemento ao Concello de Santiago.

En conferencia de prensa celebrada esta mañá, o voceiro da asociación, Renato Núñez, culpabilizou directamente ao alcalde de Compostela desta sentenza. O responsábel da asociación considera que a negativa de Sánchez Bugallo de retirar as cámaras é obsesiva, e que debería retiralas de inmediato, tal e como vén solicitando o Movemento desde o inicio do procedemento e parece “indignante”, aos ollos do representante da asociación, que unha entidade sen ánimo de lucro teña que abonar unha fianza de 3000 euros para que unha institiución cumpra a legalidade cando debera retirar as cámaras coa primeira denuncia e pedindo desculpas á cidadanía.

Ademais, o voceiro do colectivo quixo deixar claro que se o TSXG desestimou tal recurso foi porque o Concello “non presentou ningunha novidade”, ademais de porque hai unha sentenza que cumprir. Renato Núñez quixo lembar tamén que a “mala fe” do consistorio compostelán e a falta de argumentación xurídica foron outros dos elementos que decantaron a resolución a favor do MpDC.

Son seis cámaras as que a resolución volve ordenar retirar pero ilegais hai moitas mais e se, cando o xulgado emita o veredicto a razón a ten o concello e se volveran instalar as cámaras “temos mais denuncias presentadas contra elas”, por exemplo contra a última autorización dada pola delegación do goberno, explicou o responsábel do colectivo. Ademais, os dispositivos foron colocados para “controlar actos vandálicos” e non para o que sería a súa finalidade, “perseguir delictos graves”, afirmou Núñez.


O pagamento da fianza

Ao Movemento polos Dereitos Civís (MpDC) estimáronselle en setembro pasado as súas pretensións contra o Concello de Santiago logo de comprobar o Xulgado, por medio de probas presentadas no dito emprazamento a veracidade e validez dos argumentos defendidos polo colectivo. Á hora de cualificar a actuación municipal, o voceiro da asociación, Renato Núñez, afirmou esta mañá que “os responsábeis de Seguridade do Concello de Santiago mentiron en varias ocasións”. Tiveron que pasar 6 anos e 3000 euros para que impere a legalidade e Bugallo se vexa obrigado a retirar as cámaras de vídeo vixilancia da zona vella da cidade.

Aínda coa Xustiza na contra, o Concello esgotando todos os prazos legais que se lle concederon para efectuar a retirada. Así as cousas, o Movemento solicitou a devolución dos 3000 euros sabendo como sabe que Sánchez Bugallo evitará, como o veu facendo, e por todos os medios, eliminar as cámaras das rúas da cidade.


Os antecedentes

O Xulgado Contencioso Administrativo n. 1 de Santiago aceptou en xaneiro deste ano a solicitude do Movemento polos Dereitos Civís e ordenou a execución provisional da sentenza que obriga á retirada das cámaras de vídeo-vixilancia ilegais do casco vello de Compostela. O alcalde de Santiago viu de novo censuradas por vía xudicial as súas pretensións de actuar ignorando as leis e os dereitos dos cidadáns.

Nesta sentenza histórica, o xulgado censuraba con dureza “a pasividade coa que o Concello ten tratado o trámite necesario e obrigatorio imposto pola Lei”. Cómpre recordar que as cámaras non contaban cos correspondentes permisos de renovación, carecían de libro de rexistro das imaxes e mesmo funcionaran durante un tempo sen que se tivese solicitado a autorización necesaria. Vulneraban, xa que logo, todas as garantías recollidas na Lei de Protección de Datos para tutelar os dereitos dos cidadáns.

Recentemente, o xulgado contencioso administrativo n.º1 de Compostela obrigou ao Concello a retirar as cámaras nun prazo de 10 días. Trascorrido ese tempo, os responsábeis de Seguridade do Concello non fixeron efectiva a retirada. O voceiro do colectivo, Renato Núñez, afirmou que se o concello non retira as cámaras “incorrería en desobediencia e podería ser sancionado polo Xulgado, así como denunciado”, indicou. Agora, se cabe, ao alcalde de Santiago esgótaselle o tempo para cumprir coa legalidade xa que esgotou todos os prazos para proceder á retirada dos dispositivos.

Futuras accións

A Xustiza deu, en varias ocasións, a razón ás estimacións do Movemento polos Dereitos Civís, se ben, o alcalde de Santiago continúa coa súa teima de manter os dispositivos instalados “facendo caso omiso á lei e á xustiza”.

Ademais, afirmou que “estamos convencidos de que a Delegación do Goberno e o TSXG” nos darán outra vez a razón, dixo o voceiro do MpDC. No que respecta ao alcalde, a asociación afirma que tomará “medidas contra el por desobediencia” no caso de continuar coa actitude que vén amosando até o de agora. Para o portavoz da asociación “estamos convencidos de que vai seguir actuando do mesmo xeito”, co que sería o Movemento quen tería que tomar as medidas oportunas, para o que Renato Núñez indicou “o colectivo seguirá o procedemento xudicial”.

ler o resto do texto

O MpDC convoca unha conferencia de prensa para dar conta da sentenza favorábel ao colectivo sobre as cámaras de vídeovixilancia en Compostela

Como é sabido, o colectivo ten solicitado a inmediata retirada dos dispositivos de gravación, que atentan contra os dereitos das persoas. Deste xeito, a asociación convoca mañá martes día 29, ás 11:00 horas no Clube Internacional de Prensa (Avda. da Coruña, 6, compostela) unha conferencia de prensa na que se darán a coñecer os detalles da sentenza emitida polo Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) que resolve avalar a retirada provisional da videovixilancia de Compostela e que impón tamén as costas do xuízo ao Concello de Santiago, atendendo ás alegacións realizadas polo MpDC.

ler o resto do texto

Xornal.com : El MpDC dice que una sentencia "avala la retirada provisional" de las cámaras de Santiago

El portavoz del Movemento polos Dereitos Civís (MpDC), Renato Núñez, asegura que una nueva sentencia del Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) 'da la razón' al colectivo y 'avala la retirada provisional' de las cámaras de videovigilancia de Santiago.

Además, Núñez señaló que el órgano superior de justicia gallego 'carga el coste' del juicio al Ayuntamiento compostelano, por lo que 'sigue teniendo que retirar' los aparatos de grabación. 'Siempre tuvieron que retirarlos', añadió.

Por ello, el MpDC 'sigue esperando una decisión final' por parte del consistorio de la capital gallega, indicó su portavoz, ya que el colectivo censura que las cámaras que vigilan el casco histórico de la ciudad 'atentan contra los derechos de las personas'.

"El MpDC dice que una sentencia "avala la retirada provisional" de las cámaras de Santiago - NOTICIAS - Hoxe en Xornal.com 1º Diario Dixital de Galicia:

ler o resto do texto

ABC.es :Controles en Vigo en operación policial para evitar reuniones del 'botellón'

Varios controles se registraron la pasada noche en el centro de Vigo en la operación policial destinada a evitar la concentración de jóvenes en la vía pública para consumir alcohol, el fenómeno conocido como el 'botellón', informaron hoy fuentes municipales.

Varias personas, en su mayoría jóvenes, fueron interrogadas por agentes policiales que participan en la operación que coordina el Ayuntamiento.

Según manifestó a Efe el concejal de Movilidad y Seguridad de Vigo, Julio Calviño, no se produjo ningún incidente en la celebración de los botellones, que sumaron hasta 2.000 personas en la concentración de Montero Ríos, en Orillamar; unas 100 en la Plaza da Pedra; y otras tantas como máximo en la Plaza da Estrela.

Controles en Vigo en operación policial para evitar reuniones del 'botellón' - ABC.es - Noticias:

Medio centenar de policías comenzaron esta semana a patrullar en la zona del casco antiguo de Vigo para evitar concentraciones de jóvenes para consumo de alcohol, con el objetivo de acabar con el ruido y molestias a los vecinos de la zona por parte de los participantes en esas reuniones.

Calviño destacó que los jóvenes reunidos en la Plaza del Berbés 'entendieron perfectamente que es una zona protegida y que no podían concentrarse, por lo que se marcharon'.

La medida prevé implantarse de forma paulatina en toda la ciudad."

ler o resto do texto

A nosa Terra: O MpDC di que unha sentenza avala a retirada provisional das cámaras en Compostela

"Ademais, Núñez sinalou, en declaracións a Europa Press, que o órgano superior de xustiza galego 'carga o custo' do xuízo ao Concello compostelán, polo que 'segue tendo que retirar' os aparellos de gravación. 'Sempre tiveron que retiralos', engadiu.

Por iso, o MpDC 'segue esperando unha decisión final' por parte do consistorio da capital galega, indicou o seu portavoz, xa que o colectivo censura que as cámaras que vixían o casco histórico da cidade 'atentan contra os dereitos das persoas'."

A nosa Terra - O MpDC di que unha sentenza avala a retirada provisional das cámaras en Compostela:

ler o resto do texto

As vulneracións de dereitos son habituais cando hai protestas cidadás

Un ano máis ao facer balance en relación co respecto aos dereitos civís temos que continuar a lamentar numerosas vulneracións da cidadanía. Por desgraza os feitos que están acontecendo a día de hoxe, brutais cargas contra os e as estudantes en Barcelona, agoiran que non hai mellores perspectivas no futuro inmediato.

Digo isto porque o ano 2008 volveu ser, en Galiza, un ano convulso e prolífico en canto ao número de mobilizacións de cidadáns, traballadoras e traballadores, de organizacións sociais que saíron á rúa para defenderen os seus dereitos que remataron coa intervención das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado, seguindo ordes da Delegación do Goberno, facendo uso dunha, en demasiadas ocasións, contundencia e brutalidade non admisíbeis en democracia.

A percepción e a interiorización dunha boa parte da sociedade de vivirmos nunha democracia perfecta oculta en moitas ocasións, e mesmo fai que esquezamos, que se están vulnerando dereitos democráticos fundamentais mesmo aqueles recollidos no Título de dereitos fundamentais da “sacrosanta” Constitución Española de 1978. Tampouco é alleo a este proceso a extensión interesada por parte do sistema no que vivimos do axioma de que en aras da nosa seguridade e da das nosas familias en ocasións temos que acceder a que se nos recorten dereitos e a que se rebaixe a calidade democrática. Este é un fenómeno que atinxe a boa parte do mundo e que se ten intensificado de forma brutal após o 11-S.

Son numerosos os exemplos de mobilizacións convocadas consonte o establecido na lexislación vixente e que estaban a transcorrer dentro da normalidade e sen afectaren á seguridade, sen constituír unha ameaza á orde pública nin aos dereitos da cidadanía que foron disoltas por axentes dos corpos de seguridade do Estado empregando en moitos casos unha violencia inxustificada.

Tal aconteceu nas protestas laborais dos e das traballadoras da limpeza de Pontevedra no pasado mes de novembro cando unha desproporcionada actuación policial provocou feridas a dúas traballadoras, resultando unha con fortes convulsións e a outra con danos nunha perna. Malia que daquela ambas presentaron denuncias por maltrato e tamén unha demanda colectiva por acoso, intimidación, coacción e persecución contra a policía pola súa intervención contra os participantes durante todos os días que durou a folga.

Malia a contundencia dos feitos daquela, a Delegación do Goberno en Galiza amparou a actuación da Policía Nacional, mesmo chegando a manifestar o Delegado do Goberno que a policía non cargou contra os traballadores, asegurando que “os axentes traballaron con profesionalidade para protexer o edificio e que algunha señora se viu afectada polos empurróns propios das manifestacións”.

Tamén os mariscadores da ría do Burgo que realizaban unha marcha, autorizada pola Delegación do Goberno, por un carril da rúa que da entrada á Coruña, cando ao achegarse ao límite da cidade, a Policía Nacional tentou apartalos a golpes da estrada, saldándose a acción con catro feridos un dos cales tivo que ser ingresado no hospital.

No mes de decembro asistimos á brutal carga por parte de forzas policiais e militares contra as veciñas e veciños de Figueirido que protestaban contra a intención do Ministerio de Defensa de ampliar o perímetro de seguridade do cuartel da Brilat, deixando feridas a dúas persoas.

Paradoxalmente a consecuencia é que o Subdelegado do Goberno en Pontevedra ten anunciado a esixencia de responsabilidades penais, pero sorprendentemente non aos agresores senón a cinco das persoas que foron identificadas no transcorrer da concentración.

Igualmente, unha concentración espontánea de varios mozos en defensa da lingua galega no Obelisco da Coruña, que se orixinou como resposta á manifestación convocada pola Mesa por la Libertad Lingüística en contra do Decreto que regula o ensino en galego, saldouse coa intervención da Policía Nacional da que resultaron feridas tres persoas, unha delas cun hematoma de 15 centímetros nas costas. Segundo a versión policial a actuación tiña por obxecto impedir o enfrontamento entre os dous grupos pero curiosamente os golpes só foron parar ao lombo dos manifestantes que defendían a lingua galega.

Estes exemplos de actuacións das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado evidencian unha preocupante vulneración do dereito das persoas “á vida e á integridade física e moral” e a non “seren sometidas a tortura nin a penas ou tratos inhumanos ou degradantes”, consonte establece o artigo 15 da Constitución de 1978 recollendo á súa vez o prescrito na Declaración Universal dos Dereitos Humanos (artigo 10.2 da C.E.).

Pero non menos grave é a evidencia de que con estas actuacións policías, seguindo ordes gobernativas ou en calquera caso contando co seu amparo, se traslada á cidadanía que a discrepancia, a sátira nas manifestacións ou simplemente a defensa lexítima dos intereses propios, poden ser “penalizados” e reprimidos pola forza. Unha especie de aviso para converternos nunha cidadanía máis conforme e submisa.

Estase pois pondo en cuestión “de facto” ao dereito fundamental consagrado no artigo 21 da C.E., no que se recoñece o dereito de reunións e manifestacións mesmo en lugares de tránsito público que só poderán ser prohibidas “cando existan razóns fundadas de alteración da orde pública, con perigo para persoas ou bens”.

Vemos pois, como estando perfectamente acoutados na norma os casos excepcionais que poderían orixinar a suspensión do exercicio do dereito de manifestación e de reunión na salvagarda da integridade das persoas e dos seus bens, na práctica as actuacións policiais e gobernativas, tanto nos casos antes enumerados como en moitos outros, téñense producido sen existir razóns obxectivas que puidesen fundamentar unha alteración da orde pública das características establecidas no propio texto constitucional.

Poderíamos polo tanto afirmar que unha aplicación tan excesivamente rigorosa da lei, e tamén da forza, como a que se está a realizar por parte das autoridades gobernativas e das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado está ameazando o exercicio dos dereitos de reunión e de manifestación.

Neste contexto cobra unha gran relevancia a percepción que a cidadanía ten ao respecto. Segundo os dados da enquisa encargada polo MpDC sobre “Relación entre a cidadanía e as forzas de seguridade” un 37,2% das 2000 persoas entrevistadas considera que “en ocasións os axentes se poñen nerviosos e se lles vai a man” e case un 22% opina que a policía adoita “abusar da forza nas cargas policiais”. En total cas un 60% das persoas enquisadas considera que as cargas policías empregadas para disolver manifestacións ou concentracións non adoitan estar xustificadas nin proporcionadas. Aínda que a porcentaxe aumenta até case o 74% se reparamos só na opinión das persoas entrevistadas menores de 30 anos de idade.

Tamén son aspectos relevantes, que ademais están moi relacionados entre si, a indefensión da cidadanía ante os casos de maltrato policial e a impunidade coa que actúan os integrantes dos Corpos e Forzas de Seguridade do Estado á vista das escasas condenas ou sancións por agresións ou abusos da que son obxecto estes.

De tal xeito que segundo perto do 54% das persoas enquisadas existe un trato de favor por parte da xustiza cara os membros dos corpos policiais nos casos nos que estes son parte.

Son moitas as actuacións á vista das cales non sorprende que exista esa percepción social. En moitos casos as denuncias que os particulares presentan contra os membros de Corpos e Forzas de Seguridade do Estado resultan arquivadas polos órganos xudiciais como aconteceu recentemente coa denuncia formulada por un mozo de Meis que foi golpeado, detido sen ser informado dos motivos e que recibiu no seu vehículo un dos disparos intimidatorios da policía. Malia que o Delegado do Goberno pediu desculpas ao afectado polo ocorrido o xuíz non atopou ningún motivo para imputar a ningún dos policías aínda que os feitos son constitutivos de imprudencia grave con resultado de lesións.

Noutros casos, cando se consegue imputar e condenar algún membro dalgún corpo policial o máis probábel é que, aínda que estes non dean mostras de arrepentimento nin pidan perdón ás vítimas, consigan que o goberno lles outorgue o indulto. O propio Tribunal Supremo ven de ratificar, en agosto de 2008, o indulto parcial a catro axentes da policía local de Vigo que foran condenados a entre tres e catro anos de cárcere, a seren expulsados do Corpo de Policía e a inhabilitación por un período de entre oito e dez anos, por deter a un cidadán de nacionalidade senegalesa en Vigo e logo trasladalo a un monte onde o golpearon e insultaron. Desde 2005 logo do indulto do goberno xa foron reincorporados ao seu posto no Concello de Vigo.

Feitos desta natureza non son en absoluto excepcionais, todo o contrario, xa que nas denuncias formuladas contra membros dos corpos policiais por abusos, agresións e malos tratos adoita unirse por un lado a presunción de veracidade do testemuño dos axentes e unha investigación deficiente dos feitos.

Non son tampouco illados os casos nos que os propios axentes presentan denuncias como método preventivos na súa propia defensa fronte a posíbeis denuncias dos e das cidadás por extralimitarse nas súas funcións. Deste modo conseguen a celebración dun xuízo rápido na que eles mesmos son as principais testemuñas e que poden acaban cunha sentenza na que a persoa agredida se ve condenada a indemnizar ao agresor. Esta sentenza será utilizada ademais, no caso de que o cidadán decida denunciar ao axente como unha proba que resta credibilidade á declaración e ás probas da denunciante.

As e os cidadáns temos que esixir de todos os poderes públicos, cada un dentro do ámbito das súas competencias, a posta en marcha de medidas e mecanismos para a vixianza e erradicación deste tipo de actuacións policiais.


Tereixa Paz Franco

Deputada do BNG

ler o resto do texto

La Opinión A Coruña: La policía recopila datos de los vecinos de La Marina por el desfile.

A. BLASCO | A CORUÑA Si reside en una vivienda con vistas a la avenida de La Marina y una pareja de policías vestidos de paisano llaman a su puerta, no se preocupe. Las autoridades recaban estos días datos de los ciudadanos que habitan en estas viviendas de cara a las actividades programadas en A Coruña por la Guardia Civil en honor a su patrona.

En concreto, esta labor de recopilación de información puerta por puerta es parte de las medidas de seguridad para el desfile de todas las unidades del instituto armado el próximo domingo 4 de octubre por las calles de la ciudad.

Los agentes solicitan a los vecinos los datos del documento nacional de identidad o información sobre el tiempo que los residentes llevan habitando la casa, entre otras cosas. Además, requieren un número de teléfono de contacto.

La policía recopila datos de los vecinos de La Marina por el desfile - A Coruña / Metro - La Opinión A Coruña:

La brigada informa de que se trata de una labor rutinaria, que se podrá repetir en años sucesivos.

La comitiva que desfilará por La Marina está presidida por el ministro del Interior, Alfredo Pérez Rubalcaba, y será el colofón a toda una semana de actividades.

En la comitiva participarán la banda de música de la Guardia Civil, cadetes de la Academia de Oficiales, estudiantes del Colegio de Guardias Jóvenes, agentes de la Agrupación Rural de Seguridad, especialistas de los servicios de Montaña, Cinológico y de Acción Rápida, así como del Escuadrón de Caballería. Los guardias desfilarán a pie, a caballo, en moto, en quad, en todo terreno, en vehículos ligeros y a bordo de embarcaciones neumáticas del Grupo de Actividades Subacuáticas."

ler o resto do texto

Moncho Reboiras, a Galiza viva

Máis un ano a Unión do Pobo Galego lembrou o asasinato polo réxime franquista do seu militante e dirixente Xosé Ramón Reboiras Noia. Un acto político que a UPG nunca deixou de celebrar desde os tráxicos acontecementos do 12 de agosto do 75 en Ferrol, mais que desta volta contou, por fin, co recoñecemento legal e formal por parte do Estado Español do seu asasinato. 34 anos despois Moncho Reboiras saíu da clandestinidade tal e como nos lembra a portada do libro editado pola Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas, onde agora xa, aparece a fotografía da faciana real dun dos grandes dirixentes da historia do nacionalismo, non a clandestina da perruca e do bigote que fora popularizada após o asasinato.

38 anos e 360 días separan dous asasinatos cometidos con premeditación, aleivosía e impunidade, os dous en agosto e os dous teñen como vítimas activistas incansábeis para dotaren a Galiza da principal ferramenta para a súa emancipación: a organización política e social. Alexandre Bóveda e Moncho Reboiras foron asasinados pola mesma man do mesmo verdugo atemorizado pola valentía e compromiso patriótico dos dous dirixentes nacionalistas concretado na construción dun movemento nacionalista amplo e actuante na sociedade, chave para conseguir o obxectivo da soberanía nacional.

O traballo de organización dos anos trinta ficara inutilizado polo asasinato ou o exilio dos principais dirixentes, e no interior xa só ficaban elementos nacionalistas isolados e sen capacidade de actuación, cando non a traizón de persoeiros sen interese na actividade política e social disfarzados de “galeguistas”. Contando só como única axuda as proprias forzas e a necesidade de existirmos como nación, compañeiros e compañeiras como Moncho Reboiras organizáronse para introduciren ao nacionalismo en todos os centros de traballo, nas fábricas, nas leiras, nas aulas, en todos eses lugares onde hoxe está e ficará para sempre o nacionalismo galego. Cando se comeza ouvir o canto do galo a anunciar a alborada que daría fin á longa noite de pedra da ditadura, o nacionalismo galego intensificaba os seus esforzos para dar construído unha alternativa política e xa que logo de organización, de proselitismo, de ampliación da forza social dun movemento político esnaquizado na Galiza desde o ano 36, incorporando a bagaxe teórica necesaria para converter o nacionalismo galego nun movemento político orixinal e xenuinamente galego e popular.

A Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas, vén de editar o libro Moncho Reboiras: o nacionalismo galego nos anos 70, alumeando a esta sobranceira figura do nacionalismo, semente de vencer que hoxe florece non só no seu partido, a UPG, mais tamén no BNG, na CIG, nos Comités, no sindicalismo agrario e no movemento cultural. A través dos relatos dos e das compañeiras de militancia podemos coñecer de primeira man os anos escuros do españolismo na súa versión franquista, cando se houbo de comezar de novo e todo estaba por facer na Galiza. Mais podemos ver tamén a esperanza da Galiza viva, a forte actividade desenvolvida cun grande esforzo voluntarista e arriscado. Reivindicacións democráticas elementais, información sobre os dereitos existentes, melloras laborais, aulas de galego, de historia de Galiza, por desgraza aínda hoxe tan necesarias, foron impulsadas por estes homes e mulleres.

Era tempo de actuar e de facelo en todas as frontes, en todos os campos para non deixar a ninguén fóra dos novos tempos que ían vir e que virán. Erguer unha auténtica organización nacionalista para a actuación social en todos os campos de batalla, no campo sindical, no cultural, no estudantil, na busca de medios e infraestruturas; tarefas da que hoxe coñecemos os seus froitos organizados, fortes e actuantes, puxo todo o seu esforzo e militante até as últimas consecuencias o compañeiro Xosé Ramón Reboiras Noia.

Achegándose á súa fin o réxime precisa deter a acumulación de forzas do nacionalismo galego para á nova etapa que se ía abrir. Na grande feira da nova xeira do españolismo constitucional non podía haber sitio para o grande referente da oposición na Galiza. Matar Moncho Reboiras, encarcerar, torturar, intimidar posíbeis aderentes á militancia nacionalista, foi o último obxectivo do réxime fascista antes de mudar o seu aspecto. Outros virían saír dos seus agochos a dar leccións de loita democrática acompañados de toda a mediática do poder.

A diferenza do acontecido tras o asasinato de Bóveda o nacionalismo foi capaz de recuperarse do agosto negro do 75, e hoxe no 2009 podemos afirmar con orgullo e esperanza: a loita continúa!

Marcos Maceira Eiras

Licenciado en Historia e membro do Comité de Zona da Unión do Povo Galego en Santiago.

ler o resto do texto

La Voz de Galicia: Justicia para el último fusilado

María Flor Baena, hermana del último fusilado por el franquismo, el vigués Xosé Humberto Baena, militante del PCE, ha escrito una carta abierta al presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero reclamándole que repare la injusticia del fusilamiento del joven el 27 de septiembre del año 1975.

Flor Baena lleva cuatro años escribiendo al presidente del Gobierno y le ha reiterado la necesidad de una solución jurídica para el caso de su hermano y la eliminación total de la pena de muerte en la Constitución española.

La Ley 52/2007 permite recurrir ante el Tribunal Supremo las sentencias ilegítimas. Pero la familia ha recurrido sin éxito ante el Supremo y el Constitucional «no nos da una solución, nos olvida. Somos un caso único entre las víctimas de los juicios injustos del franquismo, que seguimos luchando para conseguir verdad, justicia y reparación».

Justicia para el último fusilado:

Homenaje

Por ello la hermana del asesinado en el paredón de Hoyo de Manzanares reclama una ley que declare la nulidad de los juicios injustos celebrados durante la Guerra Civil y el franquismo, tal como hizo Alemania hace unos años con los juicios injustos del nazismo.

Este domingo un grupo de amigos y familiares, así como asociaciones de derechos humanos y de recuperación de la memoria histórica harán un pequeño homenaje en el cementerio de Pereiró a Xosé Humberto Baena.

«Lo que yo quiero es que se limpie el nombre de mi hermano», recalca Flor Baena en al carta a Zapatero que también ha sido remitida al fiscal general del Estado.

El Movemento polos Dereitos Civís ha apoyado la causa de Flor Baena y pide que se revise el caso. El portavoz del movimiento, Renato Núñez, señala que según la ley del Poder Judicial esto sólo se puede hacer si se aportan nuevas pruebas."

ler o resto do texto

O MpDC súmase aos pedimentos da familia de Humbero Baena

Dentro de dous días cúmprense 34 anos da execución de Xosé Humberto Baena Alonso polo réxime franquista. Flor Baena, leva catros anos escribíndolle ao presidente do goberno estatal sobre o asasinato do mozo vigués. A irmá do asasinado pide unha solución para o caso e a eliminación total da pena de morte na Constitución española, peticións ás que se suma o MpDC.

A primeira das solicitudes “refírese a unha solución política e xurídica” ao caso de Xosé Humberto, di Flor Baena, porque “esgotamos os recursos xudiciais en España e en Europa”. A Lei 52/2007, de 26 de decembro, pola que se recoñecen e amplían dereitos e se establecen medidas en favor de quen padeceu persecución ou violencia durante a guerra civil e a ditadura, coñecida como Lei de “Memoria Histórica”, “deixounos na máis absoluta incerteza”, quéixase a irmá do asasinado polo franquismo. Somos un caso único entre as vítimas dos xuízos inxustos do Franquismo, que seguimos loitando para conseguir “verdade, xustiza e reparación”, di.

Neste sentido, o Movemento non pode senón adherirse á solicitude de aplicación da dita lei para que se recoñeza o dereito de familiares e vítimas directas de violacións de dereitos humanos cometidas durante a Guerra Civil e do réxime franquista, como é o caso, a saber a verdade sobre os seus seres queridos e a obter xustiza e reparación.

Segundo a Lei Orgánica do Poder Xudicial, só se pode presentar un novo recurso no Supremo se se achegan novas probas, o cal non é o caso. O único camiño é a posibilidade de recorrer ante a ONU.

Como denuncia a irmá de Humberto Baena, milleiros de familias pasaron pola Sala do Militar do Tribunal Supremo pedindo a revisión de condenas de morte ditadas en xuízos sumarísimos logo da Guerra Civil. Lamentabelmente, desde 2000, en todos eles e de xeito sistemático o Ministerio Fiscal opúxose á revisión dos mesmos.

Pola súa banda, o Movemento polos Dereitos Civís non descarta interesarse polo caso ante as institucións pertinentes. O colectivo quere expresar a súa denuncia diante dunha violación tan flagrante dos dereitos civís como é o asasinato por unha ou outra crenza, así como condena expresamente o silencio e a complicidade das institucións, que deixan caer no esquecemento as memorias de milleiros de persoas coma Xosé Humberto. Ademais, a asociación quere transmitir á familia do vigués o seu apoio.

ler o resto do texto

Protección de Datos afirma que la Xunta cometió una infracción grave en un colegio de Arteixo: La Voz de Galicia

La Agencia Española de Protección de Datos (AEPD) ha declarado que la Xunta cometió una infracción grave por tener instaladas dos cámaras de vigilancia en el colegio San Xosé Obreiro de Arteixo, después de que Movemento polos Dereitos Civís informase a la agencia de este asunto.

Esta asociación ha iniciado también un contencioso administrativo para que se retiren las cámaras de vigilancia. Alegan que tenían que haber informado a la Agencia de Protección de Datos de su instalación, que deberían haber puesto carteles anunciando su presencia y que la instalación de las mismas debería haberla realizado una empresa de seguridad habilitada para tal efecto. Según la asociación, no se cumplió ninguna de estas condiciones."

Protección de Datos afirma que la Xunta cometió una infracción grave en un colegio de Arteixo:

ler o resto do texto

Escrito a la Xunta por el supuesto abuso policial en Conxo: La Voz de Galicia

El Movemento polos Dereitos Civís presentará un escrito ante la Dirección Xeral de Interior para que explique los motivos que llevaron a la policía «a actuar de xeito violento e deter dun xeito desproporcionado a unha muller que, supostamente, agrediu ao seu fillo».

El MPdC recoge la información publicada en La Voz de Galicia el pasado día 22, en la que varios testigos relatan que un agente golpeó e incluso propinó patadas a la mujer cuando se encontraba en el suelo, una acción que reprueban tanto los testigos presenciales como la entidad denunciante."

Escrito a la Xunta por el supuesto abuso policial en Conxo:

ler o resto do texto

Tim Robbins alerta sobre los sistemas de control ciudadanos - Cultura - La Opinión A Coruña

El actor estadounidense Tim Tobbins está muy preocupado por la 'alegría' con la que los ciudadanos se someten a la 'humillación' pública de airear su intimidad en programas como 'Gran Hermano', por eso cree que '1984' de Georges Orwell, que estrenará esta semana en Madrid, tiene mayor vigencia que nunca. 'Una obra de teatro -afirma- es una advertencia'.

Está 'muy feliz' de representar '1984' en España con su compañía, la American Gang's -fundada por él en 1981-, aunque admite que es 'particularmente difícil' actuar en un país con un idioma distinto al suyo.

El actor, que ha enfundado sus 1,94 metros en un vaquero gris, camisa blanca y chaqueta negra, ha asegurado que han elegido '1984' -la 'antiutopía' escrita por Orwell en 1949 para alertar sobre la videovigilancia y los sistemas de control ciudadanos- porque su argumento es 'muy relevante' en la actualidad: 'Es más importante contar ahora esta historia que en ningún otro tiempo anterior'
'Orwell fue un visionario. Estamos en una sociedad controlada, donde se utiliza la intimidación y el miedo para gobernar'.

Dice que, para montar la obra, con la que llevan cuatro años de gira por 'casi' todo el mundo, se 'inspiraron' en los 'secuestros legales' del campo de concentración de Abu Ghraib, 'donde se tortura y nadie tiene representante legal', es decir, lo mismo que le ocurre al protagonista de la obra.

Tim Robbins alerta sobre los sistemas de control ciudadanos - Cultura - La Opinión A Coruña:

También han trabajado en la idea de que 'la vida privada no es tan importante como antes: parece que el público no puede vivir sin que un programa de televisión presente de la forma más humillante su intimidad'. Por eso cree que habría que estar contando esta historia 'siempre' y recalcar lo importante que es 'el poder del amor, que es el que vence todas las dificultades y el único que no es controlable'.

Tras preguntar a las decenas de periodistas convocados en el María Guerrero -donde se representará entre el 24 y el 27 de este mes para viajar luego a Barcelona, Bilbao y Vitoria- quién había leído la obra y constatar que eran muchos, les ha pedido que vuelvan a releer el capítulo 'La guerra es la paz'. 'Es la exacta descripción de la función de la guerra en la actualidad. Cuando lo leí me di cuenta de que ése es el núcleo de todo el libro, porque es el momento en el que el protagonista ve la verdad y siente la liberación'. 'Cuando se vive en un mundo de mentiras la verdad se convierte en un acto revolucionario. El que posee la verdad se convierte en una persona muy peligrosa y en la representación lo que intentamos es convertir a cada uno de los espectadores en una persona peligrosa', ríe.

Le parece 'increíblemente estúpido' gastarse dinero en cámaras de videovigilancia en la calle, 'porque el delincuente sabe que están ahí y simplemente se marcha a los portales, y si también las ponen ahí entrará en los apartamentos. ¿También las van a poner en las casas?', reta.

El público ha reaccionado en cada país de forma distinta ante su versión, con la que el Centro Dramático Nacional inicia su ciclo 'Una mirada crítica', y él desea que en España 'la gente se sienta emocionadamente involucrada: quizá enfadada, quizá temerosa, pero espero que sacudida por dentro. Una obra de teatro es una advertencia'.

A Robbins, cuya compañía ha representado obras de Molière a Chejov pasando por Ibsen o Thornton Wilder, no le importaría 'nada' montar 'en el futuro' un texto del 'gran' García Lorca."

ler o resto do texto

Protección de Datos resolve que a Xunta cometeu unha infracción grave a respecto das cámaras dun colexio de Arteixo

A AEPD resolve declarar a Consellaría de Educación como culpábel de infrinxir, “gravemente”, a lei de Protección de Datos, a respecto das cámaras do colexio San Xosé Obreiro de Arteixo. Ademais, a Agencia require á Xunta que adopte as medidas necesarias que impidan que nun futuro poida producirse unha nova infracción da normativa. Se esta resolución foi posíbel é grazas ao incansábel traballo do MpDC, que no seu momento denunciou os dispositivos.

A Agencia Española de Protección de Datos (AEPD) estima que a Educación incorreu nunha infracción grave xa que o consetimento para o tratamento dos datos persoais é un principio básico do dereito fundamental á protección de datos. Se a institución afirma tal cousa é porque diversas cámaras de vídeo vixilancia instaladas no centro escolar trataron datos sen o consetimento dos afectados, posto que captan imaxes da vía pública e non media o perceptivo conrato con ningunha empresa de seguridade para o sistema de video vixilancia.

De acordo coa lei, as cámaras reproducen a imaxe dos afectados por este tipo de tratamento de datos e, a efectos da Lei Orgánica de Protección de Datos (LOPD) a imaxe dunha persoa constitúe un dato de carácter persoal, xa que capta información que a concerne, o lugar e a actividade desenvolvida polo individuo en cuestión.

O centro, que depende directamente da Consellaría de Eduacación tén instaladas dúas cámaras de vídeo vixilancia fixas, unha no exterior do recinto para controlar a entrada do mesmo e parte da rúa correspondente e outra no interior, orientada cara o patio. É o conserxe quen controla as gravacións e a día de hoxe aínda se descoñece se a empresa de seguridade Servicur Seguridad SA está rexistrada como tal na Dirección General de la Policía. Ademais non existe letreiro ningún que avise da presenza dos ditos dispositivos. As cámaras foron instaladas polo Concello de Arteixo a petición do consello escolar do centro por térense realizado actos vandálicos no colexio.

Con data de 14 de maio de 2008, o Movemento polos Dereitos Civís envía escrito á Delegación do Goberno en Galiza a través do cal solicita, entre outras cousas, que se acredite a legalidade das cámaras instaladas nos exteriores do dito centro de ensino, así como que se proceda a retirada das mesmas. Ademais, a asociación presentou denuncia fronte a Axencia Española de Protección de Datos (quen abriu expediente) e perante o Xulgado do Contencioso Administrativo.

Dereitos Civís considera que as administracións son as primeiras que teñen que dar exemplo aos administrados, para iso se constituíu o colectivo e para iso seguirá traballando.

ler o resto do texto

SAT denuncia a la Policía por "torturas y vejaciones"

El Sindicato Andaluz de Trabajadores --antiguo Sindicato de Obreros del Campo-- presentó este jueves dos denuncias contra la Policía Nacional por la "injustificada" carga policial, las "vejaciones" y las "torturas" que este Cuerpo llevó a cabo contra los sindicalistas que participaron en las protestas llevadas durante el día 6 de septiembre, cuando intentaron ocupar la RTVA, cortar la SE-30 e interrumpir el tráfico del tren AVE Sevilla-Madrid, y al día siguiente, cuando se concentraron frente a los Juzgados del Prado.

En la denuncia, consultada por Europa Press, el SAT señala que durante los dos días mencionados agentes del Cuerpo Nacional de Policía, "que en ningún momento se identificaron como tales, golpearon indiscriminadamente a mujeres de los sindicatos cuando éstas participaban en actos de protesta", añadiendo que durante las cargas policiales "se observa una desmesurada y arbitraria carga policial, destacando la agresión a mujeres y los golpes en zonas especialmente sensibles como el abdomen".

http://www.que.es/sevilla/200909101834-sat-denuncia-policia-torturas-vejaciones.html

En este sentido, la denuncia señala que el ataque "indiscriminado y violento" a mujeres trabajadoras "parece responder a una táctica policial de causar estragos, daños y lesiones a las sindicalistas perseguidas y presenta rasgos de brutalidad policial", al tiempo que indica que, a la vista de los hechos expuestos, "podemos estar ante varios delitos y/o faltas de lesionas, así como ante un comportamiento incardinable como violencia machista, al resultar de una estrategia previamente concebida para atacar de manera sistemática, agresiva y no justificada a las mujeres del sindicato".

"MONTAJE POLICIAL"

De igual modo, el SAT, por medio del abogado Luis Ocaña, interesa que se practiquen una serie de diligencias, entre las que se encuentran la identificación de los agentes de la Policía Nacional relacionados con los hechos; la declaración de todas las personas cuyos partes médicos se presenten relacionados con los hechos, así como la realización de un informe pericial del médico forense sobre la situación médica de las mujeres presuntamente agredidas.

Al hilo de ello, el letrado Luis Ocaña explicó a los periodistas que el "montaje policial" referido en la denuncia tiene tres objetivos, como son "desprestigiar la lucha pacífica" de los sindicalistas; "ocultar la brutalidad policial", y "frenar las movilizaciones" del sindicato, y para demostrar todos estos hechos, según anunció, se presentarán partes médicos --se presentaron los del secretario general del SAT, Diego Cañamero, y otros tres más--, vídeos con varias horas de programación, y unas 2.000 fotografías.

Por su parte, Cañamero hizo especial hincapié en que se trató de un ataque "injustificado" contra una lucha "pacífica", llamando la atención sobre el hecho de que la mayoría de las personas lesionadas --en total, unas 60-- "son mujeres, por lo que se trata de violencia machista", y criticó el trato recibido por los diez sindicalistas detenidos en la Comisaría, donde recibieron un tratamiento "humillante, vejatorio y de tortura".

QUERELLA CONTRA LÓPEZ GARZÓN

Por último, el diputado de IULV-CA por Sevilla, dirigente sindical y alcalde de Marinaleda, Juan Manuel Sánchez Gordillo, aseveró que en su "larga lucha" como sindicalista "no había visto una actuación tan violenta, ni siquiera en el franquismo", y habló de "terrorismo de Estado", al tiempo que apuntó como responsable de los hechos al delegado del Gobierno en Andalucía, Juan José López Garzón, contra el que, según anunció, presentarán una querella en los próximos días.

Del mismo modo, Sánchez Gordillo informó de que en los próximos días también organizarán una serie de movilizaciones "pacíficas, contundentes y espectaculares", y aseguró que "estamos dispuestos a llegar a las últimas consecuencias".

Enviado usando Real Mail de Vodafone.

ler o resto do texto

O MpDC reclama que se investiguen os supostos abusos policiais contra unha muller en Compostela

O Movemento polos Dereitos Civís vai presentar un escrito ante a Dirección Xeral de Interior e Protección Civil Inspección de Personal da Policía Nacional para que explique os motivos que levaron aos corpos e forzas de seguridade a actuar de xeito violento e deter dun xeito desproporcionado a unha muller que, supostamente, agrediu ao seu fillo.

Segundo recolle La Voz de Galicia, os feitos remóntanse ao día 21 de setembro cando, nun bar da rúa García Prieto en Santiago de Compostela, sobre as 19.30 horas, unha testemuña presencial explicou que unha veciña do barrio, nun estado de embriaguez evidente, entrou no inmoble co seu fillo de 7 anos. Sempre segundo o seu testemuño, de súpeto iniciouse unha discusión entre o pequeno e a nai porque o neno quería que lle comprasen un gorro de natación. Nun momento dado, a nai agrediría ao pequeno, unha acción que foi presenciada por polo menos unha persoa que decidiu chamar á central do 091.

La Voz recolle que, escasos minutos, se achegou ao lugar unha dotación mixta do Corpo Nacional de Policía, formada por dous axentes. Ambos os dous entraron no bar e, mentres un se facía cargo do neno e o levaba fóra do local, o outro, co casco aínda posto, procedeu a reducir á súa nai. Unha persoa que presenciou toda a escena -incluída a agresión da nai ao neno- di que o trato do axente foi "moi malo". E sinala a zona onde están o comecartos e a máquina do tabaco para dicir que "a tiraron contra esa parede". Engade ademais que o axente propinoulle varias patadas.

Outra testemuña distinta dixo que, pola saña coa que lle pegaba, “parecía que o policía tivese algo persoal contra a muller”. A comisaría, coma sempre nestes casoso, é tallante ao dicir que non houbo ensañamento, senón afirma que os axentes utilizaron a forza necesaria para reducir á muller, que estaba completamente fóra de si, que intentou agredir ao axente e que supuña un perigo para o seu fillo -aínda que as testemuñas aseguran que o neno xa se atopaba fóracando a nai foi reducida-. A muller non presentou denuncia.

O MpDC entende a decisión da nai, e é que, segundo afirma o seu voceiro, Renato Núñez, “é habitual que os corpos de seguridade afirmen que aplican a forza minima necesaria” cando numerosas probas, testemuñas e vítimas presenciaron ou viviron o contrario. Por regra xeral, a cidadanía acepta como certas as afirmacions dos corpos e forzas de seguridade “pensando que os agredidos forzaron a agresión”, continúa a dicir o responsábel do colectivo.

Como podemos comprobar non é asi. Se desde a asociación polos dereitos civís se “entende perfectamente” que a afectada non presente denuncia é debido a que este tipo de sucesos non se investiga e supoñen un largo e tedioso proceso xudicial no que a balanza se inclina, na maioría dos casos cara o lado da “autoridade” e case nunca cara o das vítimas.

Tal e como se puxo de manifesto polos veciños do lugar , afirmou La Voz, a actuación da Policía foi totalmente desproporcionada, dándolle patadas á muller e tirándoa contra a parede. Sen embargo , dende a Comisaría escúdanse en xustificar dita intervención da Policía, polo que nos atopamos, “unha vez máis con abusos por parte de dito Corpo”, e que os cidadáns de a pé néganse en denunciar pola dificultade que existe en probar todo tipo de abusos pola Policía.

ler o resto do texto

O MpDC reclama que se investigue os supostos abusos policiais contra unha muller en Compostela

NOVA ACTUACIÓN DESPROPORCIONADA

O Movemento polos Dereitos Civís vai presentar un escrito ante a Dirección
Xeral de Interior e Protección Civil Inspección de Personal da Policía
Nacional para que explique os motivos que levaron aos corpos e forzas de
seguridade a actuar de xeito violento e deter dun xeito desproporcionado a
unha muller que, supostamente, agrediu ao seu fillo.

Segundo recolle La Voz de Galicia, os feitos remóntanse ao día 21 de
setembro cando, nun bar da rúa García Prieto en Santiago de Compostela,
sobre as 19.30 horas, unha testemuña presencial explicou que unha veciña do
barrio, nun estado de embriaguez evidente, entrou no inmoble co seu fillo de
7 anos. Sempre segundo o seu testemuño, de súpeto iniciouse unha discusión
entre o pequeno e a nai porque o neno quería que lle comprasen un gorro de
natación. Nun momento dado, a nai agrediría ao pequeno, unha acción que foi
presenciada por polo menos unha persoa que decidiu chamar á central do 091.

La Voz recolle que, escasos minutos, se achegou ao lugar unha dotación mixta
do Corpo Nacional de Policía, formada por dous axentes. Ambos os dous
entraron no bar e, mentres un se facía cargo do neno e o levaba fóra do
local, o outro, co casco aínda posto, procedeu a reducir á súa nai. Unha
persoa que presenciou toda a escena -incluída a agresión da nai ao neno- di
que o trato do axente foi "moi malo". E sinala a zona onde están o
comecartos e a máquina do tabaco para dicir que "a tiraron contra esa
parede". Engade ademais que o axente propinoulle varias patadas.

Outra testemuña distinta dixo que, pola saña coa que lle pegaba, "parecía
que o policía tivese algo persoal contra a muller". A comisaría, coma sempre
nestes casoso, é tallante ao dicir que non houbo ensañamento, senón afirma
que os axentes utilizaron a forza necesaria para reducir á muller, que
estaba completamente fóra de si, que intentou agredir ao axente e que supuña
un perigo para o seu fillo -aínda que as testemuñas aseguran que o neno xa
se atopaba fóracando a nai foi reducida-. A muller non presentou denuncia.

O MpDC entende a decisión da nai, e é que, segundo afirma o seu voceiro,
Renato Núñez, "é habitual que os corpos de seguridade afirmen que aplican a
forza minima necesaria" cando numerosas probas, testemuñas e vítimas
presenciaron ou viviron o contrario. Por regra xeral, a cidadanía acepta
como certas as afirmacions dos corpos e forzas de seguridade "pensando que
os agredidos forzaron a agresión", continúa a dicir o responsábel do
colectivo.

Como podemos comprobar non é asi. Se desde a asociación polos dereitos civís
se "entende perfectamente" que a afectada non presente denuncia é debido a
que este tipo de sucesos non se investiga e supoñen un largo e tedioso
proceso xudicial no que a balanza se inclina, na maioría dos casos cara o
lado da "autoridade" e case nunca cara o das vítimas. A pesar diso recomenda
que a afectada reclame contra o axente.

Tal e como se puxo de manifesto polos veciños do lugar , afirmou La Voz, a
actuación da Policía foi totalmente desproporcionada, dándolle patadas á 
muller e tirándoa contra a parede. Sen embargo , dende a Comisaría escúdanse
en xustificar dita intervención da Policía, polo que nos atopamos, "unha vez
máis con abusos por parte de dito Corpo", e que os cidadáns de a pé néganse
en denunciar pola dificultade que existe en probar todo tipo de abusos pola
Policía.

ler o resto do texto

Contencioso contra la Subdelegación de Pontevedra por el trato a dos polizones · ELPAÍS.com

La Comisión de Ayuda al Refugiado (CEAR) de Euskadi ha anunciado un recurso contencioso-administrativo de protección de derechos fundamentales contra la Subdelegación del Gobierno de Pontevedra por su reiterada negativa, así como de la Brigada Provincial de Extranjería y Documentación de Vigo, a facilitar cualquier información relacionada con la llegada a Vigo, a bordo del buque Virana, de dos polizones, el pasado 24 de junio y cuya suerte CEAR ignora.

Contencioso contra la Subdelegación de Pontevedra por el trato a dos polizones · ELPAÍS.com:

Fuentes de la Subdelegación del Gobierno de Pontevedra respondieron ayer que en esa ocasión, como en otras, se siguió el protocolo establecido para tales casos. A bordo del citado buque, procedente de Ghana, viajaban dos polizones que inicialmente, según su propia declaración, se identificaron como menores de 13 y 15 años de edad, respectivamente. Tras una entrevista sumaria con los agentes de policía que subieron a bordo, un forense determinó que los polizones eran mayores de 19 años, lo que evitó el procedimiento habitual para los menores de ponerlos bajo tutela de la Xunta, y los dejó a cargo de la compañía consignataria.

CEAR señala, sin embargo, que aun siendo los polizones mayores de edad, las autoridades están obligadas (Constitución y Ley de Extranjería) a ofrecerles asistencia letrada para conocer si pedían entrar en España o solicitar protección internacional por vía de asilo conforme a la Convención de Ginebra. Las gestiones realizadas conjuntamente por CEAR-Euskadi y Amnistía Internacional ante el Colegio de Abogados de Vigo han constatado inicialmente la inexistencia de tal asistencia letrada.

El Virana, tras permanecer unas horas en Vigo, emprendió rumbo al puerto francés de La Pallice-La Rochelle, sin que conste que las autoridades españolas comunicaran a las francesas la presencia de los pasajeros clandestinos, ni la suerte final que hayan podido correr.

El procedimiento judicial, según explica CEAR-Euskadi, trata de esclarecer la suerte que hayan podido correr los dos polizones, fueran menores o adultos."

ler o resto do texto

Málaga Hoy - Critican el uso irregular de las cámaras en los cuarteles de...

La AUGC denuncia la utilización de los dispositivos para 'pillar' a los agentes

La Asociación Unificada de la Guardia Civil (AUGC) en la provincia de Málaga denunció ayer el uso irregular que, a su juicio, se está haciendo con las cámaras de vigilancia instaladas en los cuarteles, que se están utilizando 'impune e ilegalmente' para tareas distintas a las que debieran, 'como puede ser pillar al agente fuera de juego'.

La asociación, a través de un comunicado, demandó que la Comandancia de la Guardia Civil y la Subdelegación del Gobierno se 'replanteen' la celebración de la festividad de la Virgen del Pilar, patrona de la Benemérita. 'En estos tiempos de crisis económica, donde tanto se aire la austeridad de la administración, la Comandancia de Málaga debería tomar nota y eliminar de los eventos los desfiles y la pompa protocolaria que tanto dinero cuesta al erario público', sentencian desde la AUGC.

Además, indican que la sociedad malagueña 'se verá perjudicada' por el planteamiento de la festividad 'desde el más rancio militarismo al detraer un número importante de efectivos de su labor operativa'."

Málaga Hoy - Critican el uso irregular de las cámaras en los cuarteles de..:

ler o resto do texto

Presentan á Delegación do Goberno un contencioso de protección de dereitos fundamentais

A Comisión de Axuda ao Refuxiado en Euskadi, (CEAR-Euskadi), vai presentar un recurso Contencioso-Administrativo de Protección de Dereitos Fundamentais fronte á actuación da Subdelegación de Goberno en Pontevedra, con motivo da chegada, o pasado 24 de xuño de 2009, ao porto de Vigo - Guixar, do buque "Virana", a bordo do cal se atopaban, ao parecer, dous polisóns menores de idade. Ao respecto, o MpDC tamén pensa dirixirse á Delegación e á oficina de Estranxeiría para pórse ao corrente sobre tal suceso.

O obxecto do recurso é esclarecer se os polisóns eran efectivamente menores de idade, por que non foron postos a disposición da Conselleria de Traballo e Benestar da Xunta de Galiza para asumir a súa tutela, ao tratarse de menores sós e desamparados, o que podería constituír vulneración do art. 15 da Constitución en canto ao risco para a integridade física e moral dos menores.

Neste sentido, o Movemento polos Dereitos Civís, tendo coñecemento do asunto, tamén se pregunta pola actuación das institucións galegas, no caso de ser menores de idade. Neste sentido, a asesoría xurídica do MpDC está a valorar pórse en contacto coa Delegación do Goberno para interesarse neste tema, ademais de dirixirse tamen á oficina de Estranxeiría.

Para CEAR, trátase de coñecer tamén se estas persoas nalgún momento pediron entrar no país, ou solicitar protección internacional por vía de asilo, conforme á Convención de Xenebra de 1951 sobre os refuxiados, en relación coa vixente Lei Reguladora do Dereito de Asilo e da Condición de Refuxiado.

Tampouco consta nin a data de saída do buque cara ao porto da Pallice-La Rochelle (Francia), nin as comunicacións transmitidas por parte das autoridades policiais galegas ás francesas sobre a presenza destes pasaxeiros clandestinos, nin a sorte final que estes raparigos poidan correr.
CEAR-Euskadi, conxuntamente con Amnistía Internacional-Vigo, intentou infructuosamente solicitar esta información, tanto durante a presenza do buque no porto de Vigo-Guixar como posteriormente o pasado mes de xullo mediante unha petición expresa.

A Brigada Provincial de Estranxeiría e Documentación (B.P.E.D.) de Vigo, así como a propia Subdelegación de Goberno en Pontevedra negáronse a facilitar calquera información relativa a este caso, e a enviar a resolución de denegación de entrada e retorno en fronteira eventualmente ditada, polo que o caso permanece a día de hoxe no máis hermético e impenetrable dos silencios, que só este procedemento xudicial poderá esclarecer.

O MpDC tamén se pon en alerta podendo ter actuado tanto a Xunta como a Delegación do Goberno en Galiza contra a protección dos dereitos fundamentais se se demostra que as dúas persoas en cuestión eran, como afirma CEAR, menores de idade. De ser isto certo, o colectivo non pode senón laiarse das accións das institucións galegas que, unha vez máis, omitirían as súas funcións de velar polos intereses da cidadanía.

ler o resto do texto

La AUGC se siente "ninguneada"

La AUGC se siente "ninguneada" - COPE: "

La Asociación Unificada de Guardia Civil mantiene que los agentes a los que representa en la provincia de Málaga se sienten ninguneados. Lamentan las condiciones en las que tienen que realizar su trabajo y denuncian infraestructuras precarias y un escaso reconocimiento de su labor. Así se lo han hecho saber al Subdelegado del Gobierno, Hilario López Luna.

Los agentes de Guardia Civil de Málaga se sienten NINGUNEADOS por sus superiores. Esa es la sensación de la Asociación Unificada de Guardia Civil, que representa a la mitad de los dos mil profesionales de este cuerpo que prestan servicio en nuestra provincia. Alertan de las precarias condiciones en las que tienen que trabajar. Además, mantienen que no se les deja colgar notas en el tablón de anuncios de la Comandancia o que se están empleando las cámaras de videovigilancia de los cuarteles para controlar el trabajo que ellos hacen y no lo que realmente hay que vigilar.

Son cuestiones que han plateado hace apenas días al Subdelegado del Gobierno en Málaga, Hilario López Luna, con el que se han reunido. Dice el secretario provincial de la Asociación Unificada de Guardia Civil, Antonio Gaspar, que su colectivo está olvidado y marginado y pone un ejemplo. Mantiene que son el único colectivo policial de la provincia que no tiene gimnasio en sus dependencias, cuando incluso los internos de la prisión provincial disponen de esta infraestructura. Según el secretario provincial de la AUGC, Antonio Gaspar, cosas como esta 'claman al cielo'.

Además, NO se sienten valorados. Denuncian la tardanza del Ayuntamiento de Málaga en otorgar el nombre de algunas calles a los guardias civiles malagueños víctimas de ETA. Son cuatro y el primero, José García León, falleció hace 23 años. Le siguieron Andrés José Fernández y Juan Manuel Piuñuel."

ler o resto do texto

Cuatro agentes, absueltos de una falta de trato vejatorio

Tres policías locales acusados por una pareja de jóvenes de haberles dirigido expresiones ofensivas han sido absueltos por el Juzgado de Instrucción número 5 de la falta de trato injusto y vejatorio por la que fueron juzgados. La magistrada entiende que en el juicio no se presentaron pruebas capaces de destruir la presunción de inocencia que les garantiza la ley.

Los denunciantes salían de madrugada en septiembre del año pasado de la zona de Matogrande y una patrulla de la Policía Local les dio el alto. Los agentes pensaron que se trataba de un vehículo que días antes había participado en una persecución policial, pero se equivocaron.

http://www.laopinioncoruna.es/coruna-metro/2009/09/22/coruna--metro-cuatro-agentes-absueltos-falta-trato-vejatorio/320925.html

En el juicio, los funcionarios municipales reconocieron que retuvieron al conductor y a su pareja unos veinte minutos, pero negaron haberles dirigido frases insultantes. Según su versión de los hechos, la espera fue necesaria para dar tiempo a que otra patrulla que había participado en la persecución pudiese llegar hasta Matogrande y confirmar que el coche deportivo no era el que ellos buscaban.

Según la pareja, durante el tiempo que estuvieron retenidos, uno de los agentes dijo que estaba seguro de que el vehículo implicado en la huida era el de los denunciantes porque en él viajaba "el mismo escote". Contra la sentencia cabe recurso de apelación ante la Audiencia Provincial.

Enviado usando Real Mail de Vodafone.

ler o resto do texto

Sindicatos británicos organizarán boicot a Israel

Nunha decisión histórica, os sindicatos británicos votaron esmagadoramente a favor de organizar un movimento masivo de boicot, desinvestimento e sancións contra Israel até conseguir unha solución negociada e xusta con o povo palestino.

A moción foi aprovada o pasado 17 de Setembro en Liverpoool, no decurso do Congreso Anual da Trade Union Congress (TUC), que representa 6,5 millóns de traballadores do Reino Unido.

'Esta proposta é a culminación de unha vaga de mocións apresentadas nas conferéncias dos diferentes sindicatos ao longo do ano e reflecte a indignación pola brutal agresión de Israel contra a Faixa de Gaza e o crecimento do apoio aos direitos do povo palestino', declarou Hugh Lanning, presidente da Palestine Solidarity Campaign.

Esculca - Sindicatos británicos organizarán boicot a Israel:

'Traballaremos con o TUC para desenvolver unha campaña popular contra os produtos israelitas, nomeadamente os agrícolas producidos nos asentamentos ilegais de Cisxordánia', acrescentou.
A moción insta o Consello Xeral do TUC a exercer presión sobre o governo británico para pór fin a calquer tipo de comércio de armas con Israel e a apoiar as iniciativas que se emprendan para suspender o acordo comercial UE-Israel. Tamén alenta os sindicatos a desinvestir en empresas que benefician da ocupación ilegal de Gaza e Cisxordánia e condena o sindicato israelita Histadrut por ter apoiado a agresión contra a Faixa ao tempo que solicita ao TUC revise as relacións que mantén con este sindicato."

ler o resto do texto

O MpDC interpón recurso contencioso contra o Concello de Vedra

O Movemento polos Dereitos Civís vén de interpór un recurso contencioso-administrativo contra a resolución do Concello de Vedra de data 2 de setembro de 2009 onde denega á concelleira-portavoz do grupo municipal do BNG, Xosefina Guitián Lema, o acceso á fotocopia do convenio asinado entre a Alcaldía de Vedra e o pintor Modesto Paz Camps.


Tanto o colectivo como a representante política afirman que con data 7/9/2009 Xosefina Rosa Guitián Lema, recibiu notificación do Concello de Vedra en relación do recurso de reposición presentado en data 24 de Xuño de 2009, onde se denegaba o dereito de acceso solicitado pola Sra Guitián dunha fotocopia do convenio asinado entre a Alcaldía de Vedra e o pintor don Modesto Paz Camps.

Non estando conformes coa mesma, por entender que non é axustada a dereito e que vulnera a legalidade existente sobre a materia, o MpDC presenta o escrito no xulgado do Contencioso Administrativo de Compostela.

O Concello de Vedra ten firmado un convenio co pintor Modesto Paz Campspolo que se cede a administración do edificio, propiedade do concello, a este pintor, e polo que se regula o funcionamento deste museo.

Desde o grupo político do BNG de Vedra pensan que o funcionamento deste museo nos anos de vixencia deste convenio, non xustifica o mantemento do mesmo nos termos en que está redactado. Ao respecto, cren que instalacións destas características nun concello como Vedra, poderían e deberían dedicarse a unha maior actividade cultural, a maiores da exposición dun solo pintor, tendo en conta o déficit de locais sociais e culturais que hai aínda no concello e, en concreto, na parroquia de San Fins.

ler o resto do texto

A pena de morte en Xapón

Xapón mantén a pena de morte, cousa verdadeiramente excepcional nos países avanzados. É máis, as execucións están aumentando nos últimos tempos. Mentres 94 países aboliron a pena de morte, 10 a manteñen para crimes como a deserción en tempo de guerra, a traizón, etc, e outros 35 manteñenna pero non a aplican, cando menos nos últimos dez anos1. En 2008 executaronse 15 penas capitais en Xapón. E ditaronse 46 sentenzas de pena de morte en 2007, o número máis elevado dende 1980 (27 sentenzas en 2008).

Xapón é o único país no mundo onde o propio pobo é quen pode elixir a pena de morte. O 3 de agosto de 2009 comezou a aplicación do novo sistema xudicial, conocido como “Saiban-in”. Os xaponeses maiores de 20 anos elixidos en sorteo teñen a obriga de participar nos xuizos criminais graves, con posibilidade de condenar a pena de morte, cadea perpetua ou similar. A opinión dun saiban-in equivale á dun xuiz. É dicir, é a propia cidadanía quen pode decidir, por si mesma, sobre a aplicación da pena de morte. Por iso, agora debemos reflexionar sobre a pena de morte máis ca antes.

Sen embargo, polo momento, a maioría dos xaponeses quieren que se manteña a pena de morte. Segundo a última enquisa de opinión pública feita pola Oficina do Goberno en 20042;

(A) 6.0% pensan que debe abolirse a pena de morte en calquera caso.

(B) 81.4% pensan que é admisible en función das circunstancias.

(C) 12.5% non opinan ao respecto.

O 50.4% de (A) alegan como razón que deberían purgar a súa culpa conservando a vida. O 39.0% de (A) din que sería irreparable de producirse un erro no xuizo. O 35.0% de (A) pensan que non debe permitirse matar a unha persoa, nin sequera ao Estado.

O 54.7% de (B) considera que debería expiar o seu crime coa propia vida cando se trata dun crime atroz. O 53.3% de (B) pensan que haberá máis atrocidades de suprimirse a pena de morte. O 50.7% de (B) di que asi se satisfai e compensa a dor da vítima e as súas familias.

Hai moitos xaponeses que aceptan a pena de morte. Pensan que así é máis efectiva a loita contra o crime. O 60.3% considera que aumentarán os crimes graves de suprimirse a pena de morte, mentres un 6.0% pensan que non aumentará (29.0% non saben). En comparación coa enquisa anterior de 1999, subiu a proporción de xaponeses que pensan que aumentarán os crimes atroces de suprimirse a pena de morte (en 1999 foi do 54.4%).

Na miña opinión, hai poucas posibilidades de abolir a pena de morte en Xapón, cando menos nos próximos anos, porque a maioría dos xaponeses a consideran necesaria. É difícil imaxinar que os políticos actúen en contra da opinión pública. Se ben hai moitas posibilidades de que cambie o poder político o 30 de agosto de 2009, o Partido Democrático de Xapón tampouco está a favor da abolición da pena capital.

O problema é se resulta lóxico que unha persoa con escasos ou nulos coñecementos de dereito pode declarar unha pena de morte. ¿Unha persoa sen coñecementos profundos da disciplina criminal ou penal pode optar pola pena de morte? Incluso una persona favorable á aplicación da pena de morte ¿pode ter nas súas mans a capacidade de dicidir sobre unha vida humana? Non se descarte que estas reticencias fagan diminuir o ditado de sentenzas de morte no inmediato futuro.

Masashi Oki á analista colaborador do IGADI. Reside en Tokio

ler o resto do texto

Os amigos son os amigos

Sempre se dixo que quen tiña un amigo tiña un tesouro, e neste caso parece que a realidade supera o dito. Non é segredo ningún a relación afable, calorosa máis ben, entre voz e amo, entre amigos que se deben favores...

Se as axudas da Xunta aos medios de comunicación se medisen polos servizos prestados ao PP, e a Feijoo en particular, por botar algo máis que unha man á súa victoria electoral, teriamos a clave para descifrar a contía recibida por cada medio.

Se a isto sumamos os criterios empresariais, de mútua colaboración para o beneficio recíproco, as amizades resultan rendibles para todo o entramado xornalístico, eólico e político.

Os criterios contemplados no DOG do 2 de decembro de 2008 para conceder axudas aos medios de comunicación, por parte da Xunta, foron tres: criterio de difusión, criterio do emprego regular do galego e, por último, criterio de porcentaxe de informacións encamiñadas á normalización da lingua galega e á difusión da identidade e cultura da Galiza.

Se imos ver as porcións ou desproporcións do pastel das axudas, vemos que quen máis recibe non é precisamente quen mellor cumpre cos criterios esixidos polo propio goberno.

Os dous xornais máis beneficiados, La Voz de Galicia (con 996.195 euros) e o Faro de Vigo (con 397.357 euros), só cumpren o primeiro e único criterio que parece existir para a Xunta. Os seguintes beneficiados no reparto están nas mesmas condicións: El Progreso, El Correo Gallego, El País (que pouco ten de galego), El Ideal Gallego, La Región, Diario de Pontevedra e La Opinión.

Entre as radios, a máis beneficiada é Radio Popular con 43.990 euros, será unha casualidade? Cantos programas emite en galego? .

Onde están os medios 100% en galego? Será que non existen? Hai medios como Vieiros, A Nosa Terra, ... integramente en galego, que non levan nin can nin cadela.

Será porque cumpren máis dun criterio dos reflectidos no DOG?

Sinceramente, paréceme unha auténtica vergoña. E falta por verse o plus que levan polos máis que atractivos convenios dos que ninguén fala.

Beatriz Guiance – Editora de MundoGaliza

ler o resto do texto

O MpDC súmase ás mostras de apoio a Zélia G.

O Movemento polos Dereitos Civís quere expresar o seu apoio á xornalista de GZVídeos, Zélia G., logo de que fose acusada de berrar a favor da ETA nun acto organizado polo colectivo Ceivar o pasado día 24 de xullo de 2008.

Desde o MpDC denúnciase tal feito e quéixase de que sempre acabe habendo unha “cabeza de turco” que pague logo da celebración dalgún acto que pode incomodar a institucións ou diversos axentes sociais.

O colectivo apunta ademais a que “confía plenamente” na profesionalidade de Zélia G., segundo afirmou o seu voceiro, Renato Núñez, e lamenta que a súa labor e a de GZVídeos se vexan luxadas por tales acusacións. Neste sentido, para o Movemento, a aplicación que da Xustiza se está a facer contra a xornalista é un novo exemplo da mosta de poder que o Estado quere dar á sociedade nun xeito de reprimir calquera tipo de resposta social que se alonxe do “establecido” como pode ser a concentración organizada por Ceivar.

Para o Movemento, feitos coma este onde a liberdade de expresión e o dereito á información quedan seriamente danados son inimigos a bater desde a defensa das liberdades das persoas.

ler o resto do texto

A Delegación do Goberno volve actuar de costas á cidadanía

O MpdC quere facer público que a Delegación do Goberno en Galiza intente, por todos os medios, deslexitimar o colectivo. Nesta ocasión, a asociación polos dereitos civís presentou un recurso no que solicitaba a nulidade de pleno dereito da resolución da Delegación en relación á instalación das cámaras de vídeo vixilancia no Colexio Rosalía de Castro no Concello do Grobe. Ao respecto, a institución volve alegar falta de lexitimación por parte do Movemento cando debería ser ela a que actuase como o fai o colectivo.


A Delegación achaca ao Movemento falta de lexitimación pasiva escudándose en que as cámaras de vídeo vixilancia non foron instaladas pola propia institución. Ao respecto e tendo coñecemento a insitución da existencia destas cámaras ilegais debería actuar iniciando unha investigación para saber se tales dispositivos están instalados ou non correctamente. Ademais, a Delegación alega falta de lexitimación activa, indicando que non sabe os intereses de quen defende o MpDC ao presentar tal escrito. Acerca deste despropósito, o colectivo non pode senón lembrar que está a facer o traballo que debería estar realizando a Delegación denunciando e atendendo as violacións dos dereitos da cidadanía.

A instalación e funcionamento das cámaras de vídeo vixilancia debe estar presidida por unhas garantías, condicionamentos e requisitos esixidos expresamente pola normativa vixente en materia de vídeo vixilancia e que o Colexio Rosalía de Castro omitiu. O centro de ensino vulnerou a legalidade no que se refire á utilización de vídeo cámaras polas Forzas e Corpos de Seguridade en lugares públicos, en relación co disposto para as autorizacións para as instalacións fixas; vulnerando os dereitos fundamentais á honra, a intimidade persoal e a propia imaxe.

De acordo ó exposto, a garantía do dereito á protección de datos, conferida polas normativas de referencia, require que exista unha actuación que constitúa un tratamento de datos persoais no sentido expresado. Atendendo á normativa exposta, a captación de imaxes de persoas que transitan pola vía pública, constitúe un tratamento de datos persoais incluído no ámbito de aplicación das mesmas.

En todo caso, e se o centro pretende xustificar a instalación de cámaras de vídeo vixilancia nos exteriores das súas instalacións, podería xustificarse coa contratación de gardas de seguridade, que serían menos lesivos para os dereitos dos menores. Como podemos comprobar existe unha medida menos invasiva para a intimidade dos menores e de toda persoa que a diario circula por diante do dito centro, como é o peche do portal ou incluso a contratación de gardas de seguridade. Xa que logo, o Movemento non pode se non solicitar a retirada das cámaras.

ler o resto do texto

O MpDC pregunta a Protección de Datos pola lista sobre os centros aos que altos cargos do anterior goberno enviaban os seus fillos e fillas

O Movemento polos Dereitos Civís vén de presentar un escrito á Agencia Española de Protección de Datos (AEPD) para que informe se existe unha lista na Consellería de Educación da Xunta de Galiza que conteña información sobre os colexios onde levaban os seus fillos os antigos altos cargos do Goberno anterior do BNG na Xunta. Ademais, o colectivo entende que a Agencia debe preguntar ao conselleiro sobre a orixe de dita lista, e polo tanto sobre o contido de devanditas declaracións.

Recentemente, o MpDC tivo coñecemento de que en data 9 de setembro de 2009, no Parlamento de Galiza, o conselleiro de Educación, Jesús Vázquez Abad, manifestou ter no seu poder listas de antigos altos cargos do Goberno anterior (PSOE-BNG), nas que se evidenciaba que tales persoas enviaban os seus fillos a colexios con segregación de sexos, o que supón unha vulneración do dereito á intimidade persoal e á protección de datos excedendo o que se podería considerar como un exercicio da liberdade de expresión.

Por riba de todo, os dereitos das persoas

Desde o MPDC defendemos que deben primar sempre os dereitos fundamentais á intimidade así como o resto dos dereitos recollidos na Constitución Española. Asimesmo cabe recordar que o dereito á intimidade persoal, foi encadrado pola doutrina xurídica máis autorizada entre os Dereitos da Personalidade, cualificación que obviamente se desprende o carácter de irrenunciable, tal e como sinala a Lei Orgánica de Protección Civil do Dereito á Honra, á Intimidade Persoal e Familiar e á Propia Imaxe.

Ademais cabe resaltar o que sinala a Lei Orgánica de Protección de Datos, que será de aplicación aos datos de carácter persoal rexistrados en soporte físico, que os faga susceptibles de tratamento, e a toda modalidade de uso posterior destes datos polos sectores público e privado. Cabe lembrar tamén que é preciso o consentimento do interesado no que respect ao tratamento de datos persoais que o concernen.

As funcións da AEPD

Se o Movemento remite tal escrito á Axgncia Española de Protección de Datos é porque entre as súas funcións atópase a de velar polo cumprimento da lexislación sobre protección de datos e controlar a súa aplicación, en especial no relativo aos dereitos de información, acceso, rectificación, oposición e cancelación de datos."

Deste xeito, correspóndelles aos poderes públicos promover as condicións para que a liberdade e a igualdade do individuo e dos grupos en que se integra sexan reais e efectivas, remover os atrancos que impidan ou dificulten a súa plenitude e facilitar a participación de todos os cidadáns na vida política, económica, cultural e social."

Así mesmo, cabe recordar que a observancia da legalidade é un deber puramente obxectivo, derivado da vinculación positiva que de devandita legalidade resulta para ela, como se desprende do artigo 103.1 da Constitución. Pero este deber está instituido polo ordenamento non só con fins organizativos abstractos, ou en función de intereses materiais colectivos, senón tamén, e preferentemente, como unha técnica de liberdade dos cidadáns, a través de actuacións lexítimas, isto é, cubertas ou amparadas pola Lei.

ler o resto do texto